Image via Wikipedia

Milieu, klimaat en natuur: ze liggen me na aan het hard. Elke week weer lees je zorgwekkende berichten. Deze week bijvoorbeeld: de ijskappen smelten sneller dan voorzien. Elke week voorspelt iemand wel dat er meer overstromingen, meer droogte (paradoxaal genoeg, maar eenvoudig: de regen van nu wordt anders verdeeld: meer op één moment, minder op een ander), meer stormen, meer orkanen… zullen komen. Andere berichten hebben het dan over schildpadden die plastiek eten omdat ze denken dat het kwallen zijn, of dolfijnen die verstikt geraken in visnetten. De blauwvintonijn (foto) staat op het punt uit te sterven, maar geen enkel belangrijk gebied – zoals de E.U. – lijkt te kunnen/durven beslissen dat de vangst (voor een tijd) aan banden moet worden gelegd. Eerder had ik het al over de aalscholvers die onder vuur liggen omdat ze “onze” vissen opeten, maar die zitten er net omdat het water troebel is… door menselijke hebzucht (samengevat: omdat wij te veel vissen, kunnen algen groeien zonder opgegeten te worden, die maken het water troebel waardoor de aalscholvers komen, die dan de weinig overgebleven vis bejagen). Wederom een paradox. Moeten we ons zorgen maken? Zeker weten. Voor wie het niet begrepen had: “we zijn niet goed bezig”. Duidelijker gezegd: het gaat slecht.

En toch. Hoop. Sprankeltjes hoop, maar toch hoop. De wereldwijde crisis zorgt ervoor dat er minder CO₂-uitstoot is. De E.U. lijkt de Kyotonormen te zullen halen. Dat er nu volop gewerkt wordt aan een groenere economie, dankzij de crisis, is hoopgevend. De ontbossing in Brazilië is ook afgeremd. Er wordt nog steeds (te veel) gekapt, maar minder dan vroeger. Japan experimenteert met nieuwe technologieën om zonne-energie te benutten. Vlaanderen plant waterkrachtcentrales op het Albertkanaal (al goed dat het niet op rivieren is!). Spanje haalde enkele dagen geleden plots 53% van zijn energie voor die dag uit windenergie. Een aanzienlijk aandeel komt er ook uit zonne-energie. Duitsland haalt intussen ook al een hele hoop energie uit wind en licht. Helaas blijven vele landen (België, Nederland, om er 2 te noemen) fel achter. Er komt in Moeskroen een experiment om dierlijk vet als brandstof voor een auto te gebruiken. Nog CO₂, maar geen fossiele brandstoffen meer, plus minder afval.

Hiermee zijn we er natuurlijk nog lang niet, maar ik stel met veel plezier vast dat “we” het beginnen te leren. Dat milieuactivisten geen grijze muizen meer zijn, maar trendsetters. Het laat mensen niet langer koud, al veronderstel ik dat velen nog steeds niet goed weten waarover het eigenlijk gaat. Er is nog veel werk en er is nog veel onderzoek nodig, maar de negatieve trend is iets minder negatief.

Image by Pieter Baert via Flickr

Een fokkietje (staat in het Van Dalejaarboek!) in de Hema: het is stilaan een traditie voor me. Een kort uitje in mijn stad Brugge. Je komt er ook al eens wat tegen.

• Mijn vroegere school heeft volgens mij kritiek gekregen van het stadsbestuur. De kinderen verlaten de school via een stadspleintje, dat rond die tijd dan ook een ware buurt voor hangjongeren wordt. Drank en sigaretten passeren er van de ene persoon naar de andere. Drugs soms ook. Ik veronderstel dat de jongeren er ook onveilig fietsen, want vandaag stonden twee – mij bekende – studieleerkrachten er het verkeer te regelen. Niet dat het daar zo onveilig is nochtans… Ja, wat verderop stampen jongeren dan wel een pijltje dat toeristen de weg wijst om.
• Gidsen vallen vaak op in de massa door hun paraplu. Die steken ze zelfs bij zonnebrand in de lucht om hun aanwezigheid te kennen te geven. Eens in de lucht, wanen ze zich soms een agent: ze steken zonder kijken de straat over en laten honderden toeristen oversteken. Vandaag zag ik een gids zonder paraplu, maar met een pijl! De pijl werd gedraaid al naar gelang de richting waarin zou gewandeld worden. Gek genoeg is rechtdoor een pijl naar boven.
• Aziaten in de Hema wisten niet hoe naar beneden te gaan. Een trap hebben ze nog nooit gezien, dus namen ze de lift.
• De cafetaria van de Hema: honderden oudjes rond 16u. Om 17u zijn ze al weg. Stel dat ze Buren missen!
• In de Hema kijken ze niet op een kopje. Ze lieten er enkele vallen tijdens mijn aanwezigheid.

Een fokkie in mijn stad: zalig! Nu besef ik pas wat ik de laatste 5 jaar – op kot – te weinig heb gezien.

Image by The Hidaway via Flickr

De winter breekt aan, het is volop herfst en we hebben het geweten: onze tuin heeft wintergasten op bezoek! Een paar koolmeesjes bijvoorbeeld. Ze moeten wel hard oppassen voor al de zwerfkatten die bij ons huis rondhangen, want die hopen ook de winter goed door te komen in onze buurt. Mijn ouders geven ze dan ook constant te eten. Ik juich dat niet geheel toe, want zo blijven er maar komen. We hebben nu ook al te maken met een bijzonder ziekelijk katje, waarschijnlijk uitgezet. Een lief dier, maar eigenlijk hapert er meer wel dan niet: het rilt, het snottert, het eet niet snel, het is vies…

Ah, zo lang de wintergasten geen last veroorzaken, kunnen we ze wel verdragen. Al hoop ik dat de meesjes geen andere oorden opzoeken door de hoge concentratie aan katten.

Ander ongedierte probeert intussen ook op onze kap te leven: getuigen van Jehova. Op 11 november wisten ze ons huis te vinden. Niet aan de deur, maar… aan de telefoon! Ze voorspelden de ondergang van de wereld. Misschien hebben ze ook de berekeningen van de Maya’s gelezen, namelijk dat de wereld in 2012 zou vergaan. Intussen is dat laatste trouwens al lang weerlegd: onze eigen wetenschappers hebben het verkeerd gelezen. Maar die van Jehova geloven er blijkbaar nog steeds in, misschien door andere bronnen. Wat word ik bang…

Het verbaast me nog steeds dat die ellendelingen ons opbelden. Mijn rooms-katholieke vader liet het niet lang duren natuurlijk. De getuigen hebben me wel iets doen inzien: dat Proximus stilaan een sekte wordt. Je weet wel, de Getuigen van Proximus verstoren je bezoekjes aan de Fnac en komen ook aan de deur. Moederbedrijf Belgacom heeft ons ook al een paar keer proberen te overtuigen weer bij hen te komen.

Als afsluitertje een fout in Facebook. Ook hier verbazing: heeft Facebook dan echt geen deftige vertalers in dienst?

Bericht verwijdert? Ja ja… Zoek je een vertaler voor Facebook? Waar wacht je nog op? Deze weblogger zoekt een interessante job!

Image via Wikipedia

Komende zaterdag komt de sint naar jaarlijkse gewoonte weer aan in ons land. Zowat de enige dag in het jaar waarop Antwerps burgemeester Janssens een pak met sjerp draagt. Sint Nicolaas zelf wordt al enkele jaren gekleed door de VRT voor deze plechtigheid. De kleren zoals we die kennen uit Dag Sinterklaas. Het zal de meeste mensen wel ontgaan zijn, maar deze sint heeft géén kruis op zijn mijter. Wel een horizontale band onderaan de mijter met daarop een grote verticale band in het midden daarop. Nog wat krulletjes verfraaien het geheel. Geen kruis dus.

Net dat gegeven zint een aantal mensen niet. Ze willen dan ook mild protesteren zaterdag bij de grote intrede van de sint. Mild, want eigenlijk willen ze de sfeer niet verpesten. Maar toch hebben ze het gevoel dat het moet. De sint zonder kruis is geen sint, zo is hun standpunt.

Uiteraard ruikt dit naar verzuring: moeten we nu echt op al die details gaan vitten? Een kruis, waarvoor is dat nodig? De sint is er voor alle kindjes, zo zegt de VRT. Wie trouwens goed op de hoogte is, weet dat Sint Nicolaas een bisschop was. Bisschoppen dragen ook niet steeds een mijter met een kruis.

Maar in se moet ik de tegenstanders wel ergens gelijk geven. Sint Nicolaas is een heilige. Het woord “sint” wijst daar al op, al is door het woord “sinterklaas” de betekenis een beetje verwaterd. Sint Nicolaas? Kindjes zullen die naam niet direct kennen en al zeker niet gebruiken. Een kruis op de mijter zal dat niet veranderen, maar ik veronderstel dat de actievoerders eigenlijk willen laten weten dat de sint ooit bisschop van Myra (in Turkije) was, dus een christelijke figuur. Eigenlijk mag dat wel eens duidelijk gemaakt worden aan de kinderen. Ik weet niet hoe ik dat ooit te weten ben gekomen dat die man eigenlijk een bisschop was, maar met mijn rooms-katholieke (doch afgeworpen) achtergrond moet ik niet zo ver zoeken. Maar weten anderen dat wel? Ik moet de VRT hier eigenlijk wat terechtwijzen. Het is heel mooi dat ze de sint naar alle kindjes laten komen, christelijk of niet, maar het is eigenlijk net zo belangrijk om de achtergrond van die figuur duidelijk te maken. We moeten niet beschaamd zijn om te zeggen dat de sint uit het christendom komt. Niet omdat België of Vlaanderen zo christelijk is, maar gewoon omdat het wel onze geschiedenis is. Europa heeft nu eenmaal sterke christelijke gronden. Of we het willen of niet, Europa zou er totaal anders hebben uitgezien als onze voorouders geen christen werden. Geen aantrekkelijke kerken bijvoorbeeld. Daarnaast is ook ons geweten duidelijk beïnvloed door christelijk geloof. Naastenliefde is in onze maatschappij nog steeds iets heel mooi. Bedriegen (of polygamie, zoals de beoefenaars het zouden noemen) en moorden is nog steeds onaanvaardbaar. En dat zijn dan nog de meest opvallende voorbeelden.

Terug naar de sint dus. Laten we het feestje zaterdag maar leuk en gezellig houden. Kindjes moeten zich amuseren. Maar het is misschien goed dat Ketnet wat aandacht zou besteden aan Sint Nicolaas ook. Al was het maar kort in Karrewiet. Of ja, zoals zo vaak: het onderwijs kan hier ook wat helpen. Ook niet-katholiek onderwijs moet aandacht hebben voor onze tradities, waarvan sinterklaas er een is. Sinterklaas even vanuit een ander perspectief bekijken, zou dus wel goed zijn.

Een kruis lijkt me niet nodig. Een stempel “christelijk” evenmin. Toch is het goed als kinderen weten waarom de sint zo’n goede man is. Dat zijn drijfveren uit het christendom komen, moet wel eens gezegd.

Reclame voor het christendom? Niet per se. Als we ook de oorsprong van Allerzielen (Keltisch, dan pas christelijk), halloween (Keltisch, zelfde oorsprong als Allerzielen), Pasen (joods, dan pas christelijk), Kerstmis (ook al Keltisch, dan pas christelijk), de kerstman (sinterklaas)… kunnen toelichten, dan zijn we allemaal weer wat wijzer. En natuurlijk moet er ook plaats zijn voor pakweg het Suikerfeest. Wat voor zin heeft het iets te (zien) vieren waarvan je niet weet waar het voor staat? We weten toch ook waarvoor pater Damiaan geprezen wordt?

Geen kruis, wel een woordje uitleg. De sint alleen maar zien als iemand die geschenkjes komt brengen, dat is armzalig. Misschien moet iemand eens een leuke tekenfilm maken over Sint Nicolaas die zijn wonderen verricht? Beter een geromantiseerd beeld dan helemaal geen beeld.

Image by Oberazzi via Flickr

E-mail: wat mij betreft de meest nuttige dienst op het internet. Je kunt er wat alle kanten mee uit: solliciteren, met vrienden contact houden, promoties krijgen, aan wedstrijden meedoen, uitnodigingen voor enquêtes krijgen…

Enquêtes? Schreef ik “enquêtes”? Ah ja, dat klopt! Gisteren kreeg ik er weer zo-een. Met volgende melding:

Duur van de enquête:
5 minuten

Toen ik op de link klikte stond er dat dit wel 10 minuten kon duren! Mensen lokken met een korte vragenlijst, blijkt die eigenlijk langer te duren. Dat komt helaas wel vaker voor.

Het kan nog beter. Gisteren kreeg ik ook nog een mail van de NMBS. Met reclame voor een wedstrijd:

De 20ste verjaardag van Go Pass, een niet te missen gebeurtenis!
Speel en win reischeques ter waarde van 10,00 EUR !

Toen ik op de link klikte, kreeg ik:

De wedstrijd ‘Verjaardag Go Pass’ werd beëindigd op 31 oktober.

Waarom krijg ik dan nog die link per mail? Gek hoor.

Image by pm12dindin via Flickr

Ken je dat, een schuimspaan? Precies een platte pollepel met gaatjes in. Iedere keuken die naam waardig heeft het hangen.

Het woord doet me denken aan iets van een aantal jaar geleden. Misschien een bekend gevoel: herinneringen die vastplakken aan een of ander woord. Ik heb dat dus met schuimspaan. Het was in april 2003. Mijn toenmalige (en o jofel, ook nog steeds huidige) vrienden en ikzelf trokken eropuit. Naar Hechtel-Eksel, in Limburg. We namen onze schoolkokkin mee om voor ons te koken en vooral om ons te kunnen laten verzekeren. Minderjarigen alleen op vakantie, dat gaat niet zomaar.

We hadden in Hechtel een soort kamphuis afgehuurd voor 5 dagen. De excentrieke eigenaars, meneer en mevrouw Bollen, woonden er pal naast. Hun kamphuis was een prima verbouwde hoevestal geloof ik. Knap gedaan, de eigenaars waren er trots op en dat was ook binnen wel redelijk goed te zien. Ze kwamen heel vriendelijk alles uitleggen. Wat ons vooral opviel en ook hartelijk amuseerde, was hun manier om deuren af te sluiten. Zo was er een grote slaapplaats, maar wij waren maar met een klein groepje (van 10 à 15 man denk ik). We hadden genoeg aan twee kleinere kamers. Die ene kamer ging dus op slot. Moesten we ons er geen zorgen om maken en de eigenaars ook niet. Meneer Henri Bollen nam de klink van de deur en nam die mee naar huis. Voilà: deur gesloten. Op een bijzonder originele manier!

Die schuimspaan dan. Dat was natuurlijk in de keuken. Bij de rondleiding kregen we de keuken te zien, met allerlei keukengerei waarvan je misschien niet eens weet dat het bestaat. Alles had er zijn eigen plaatsje. Omdat we zeker niet zouden missen van plaats, hing er onder elk haakje een stickertje met daarop de naam van het ding gedrukt. Uiteraard ook bij… de schuimspaan! Ik had dat ding al wel vaak gezien, maar pas toen kwam ik te weten hoe dat eigenlijk heet.

Op die manier denk ik nog steeds terug aan die tijd van de afgetrokken klinken en de naamplaatjes. Het lijkt al erg geleden nu ik erover schrijf.

Stakingen bij de NMBS: we zijn ze stilaan gewoon. Toevallig dat ze dat altijd doen als het vakantie is. De een zal daar wel blij om zijn (zijnde: de werkende mens of de scholier die niet hoefde te pendelen die dag), de ander net niet (mensen die een uitstap willen doen, moeten wachten of een alternatief nemen, daarnaast zijn er nog steeds pendelaars). Wie dat kan, vertrok beter een dag vroeger. Zoals ik.

Brugge

In station Brugge aangekomen de woensdagavond stond ik op het perron te kijken naar de omgeving. De avondlijke omgeving heeft wel wat. Soms mis ik het dat het al vroeg donker is, maar al bij al is het ook fijn om drukke taferelen in het donker te zien. In de zomer heb je die alleen overdag. De nacht is er dan doods. Dus geef mij gerust maar eens lange nachten, zeker als ze niet te koud zijn. Woensdag was het dus zo. Met zicht op een klassiek motorstel (ja, die rode trein) en op de achtergrond de nieuwe gebouwen aan de voorkant van het station: een hotel, kantoorruimten, appartementen en… een Saturn (zeg gerust Mediamarkt, want dat is zo goed als hetzelfde, alleen de kleuren en soms de prijzen verschillen licht).

Saturn

De opening van die Saturn is voorzien op 2 december. Dat is nog minder dan een maand. Voor alle duidelijkheid (want dat is slecht te zien op de foto): de gebouwen staan er nog niet. Er staan al steunpilaren en de verdiepingen staan er al op, maar voor de rest is het eigenlijk erg onaf. De buitenmuren staan er bijvoorbeeld nog niet. Er moet nog geverfd worden, wellicht komt er nog andere versiering van de muren ook. Deuren en ramen moeten er nog in. En vooral: de Saturn! Er moeten nog rekken in, reclamepanelen aan de plafonds, kassa’s… Dan moeten de producten er ook nog eens in. Computers om te testen moeten ingesteld worden, een hele vracht koelkasten (veronderstel ik toch), cd’s en dvd’s in een zekere volgorde, kleine prullaria als geheugensticks en inktcartridges, merk- en prijsaanduidingen… De Saturn/Mediamarkt is niet bepaald de meest fancy winkel, maar toch, zelfs de chaos die er lijkt te heersen moet er geïnstalleerd worden. Ik ben zéér benieuwd of ze die datum halen.

Het doet me denken aan het voorval van de Colruyt in Assebroek een tijdje geleden. Ik dacht dat de Colruyt er bijzonder snel geïnstalleerd zou zijn. Wat is een Colruyt? Een prefabgebouw met rekken voedsel en andere dingen in. Onaangeklede rekken (met alle respect gezegd hoor, beste Colruytkoper, ze investeren gewoon in de essentiële dingen). Wat kassa’s en dat is het zo wat. Denk ik toch. Maar nee hoor, die Colruyt kwam er pas maanden later. Zonder vleesafdeling dan nog! Die kwam pas later. Heel bevreemdend. En een Saturn zou dat sneller kunnen?

Terug naar de treinrit. Een gewone rit overigens, zoals ik ze het liefste heb. In Gent-Sint-Pieters passeerde ik andere werken bij de NMBS: die van de stationsbuurt daar. De ondergrondse parking op de voormalige plaats van het postgebouw is nu blijkbaar af, toch de ruwbouw. Je ziet niet meer dat er een put was: die is dicht. Dat is wel snel gegaan, vind ik. Ik passeer er toch vaak en plots was dat dicht. Prima.

Boekenbeurs

Het doel was de boekenbeurs. Die donderdag was het staking, dus hoopten we op weinig volk. Dat bleek ook wel wat te kloppen: er was een aangename drukte. Weinig duw- en trekwerk. De hitte van elk jaar was helaas wél op post. Mijn krant had nochtans geschreven dat de tropische temperaturen voorbij waren omdat de ecologische kaart getrokken werd. Helaas: de aanmoedigingen van organisator Boek.be om ecologischer te werken, werden niet bij alle standjes even goed opgevolgd. Het was frisser, maar nog steeds te warm om er met winterse kledij binnen te komen. In november zou dat toch anders moeten kunnen. Laat me ook maar direct mijn ander grote punt van kritiek geven: dit evenement kost zo maar even 8 euro nu ik geen student meer ben. Ik vind dat veel. Het eveneens bekende Boekenfestijn is gratis terwijl die net boeken verkopen die weinig opbrengen. De winst moet er redelijk laag zijn. Op de Boekenbeurs vragen ze veel geld en toch moet je inkom betalen? Het gaat er bij mij niet echt in. En waarom dan 8? Dat is best veel voor zoiets.

Voor de rest: veel kookboeken, veel Twilight. Het valt wel op wat er tegenwoordig in trek is dus. Er was ook een e-reader (voor e-books) om te testen. Leuk speelgoed, maar eigenlijk niet echt op punt nu. Ik ben er wel in geïnteresseerd, maar de demonstratie (gegeven door iemand die we kennen, maar die ons niet herkende, we lieten het maar zo) heeft mij toch geen goede indruk nagelaten. Pagina’s omklappen of vergroten duurde een eeuw, iets wat op een gewone pc in nog geen seconde zou lukken. Ik snap wel hoe dat komt (zwakke processor, wat op zich altijd een duur iets is), maar veel begrip heb ik er niet voor. Tien seconden voor zo’n opdrachten is té. Nee, geef mij maar een papieren boek nu. Het lijkt me wel handig om er je boekenverzameling in kwijt te kunnen. Of vakliteratuur, dat misschien nog het meest en best van al. Ideaal voor studenten die zo altijd hun cursusboeken bij hebben bijvoorbeeld. Maar dat is nog niet voor direct vrees ik…

Voor de rest natuurlijk het ding van altijd: signeersessies van de gekste mensen (waarbij Urbanus duidelijk het meeste volk wist te trekken en anderen bij gebrek aan belangstelling met elkaar praatten) en ontzettende veel boeken over de meest uiteenlopende dingen. Veel kwakzalverij in boekvorm helaas ook. En dat voor 8 euro. Maar al bij al beleef je er toch altijd weer een goed gevulde, fijne namiddag.

Hoewel de titel zou kunnen suggereren dat ik het hier over de Boekenbeurs ga hebben: fout, dat is voor morgen. Vandaag een berichtje over gisteren. Want gisteren was er de weekendkrant van De Standaard! Op 7 november dus. Ergens in het voor mij totaal nutteloze De Standaard Magazine stond volgende reclame:

Ja, geldig tot 31 oktober 2009, mocht je het niet kunnen lezen. Aanlokkelijk kun je dit moeilijk noemen. De onoplettende lezer (die vast niet deze krant leest) zal er misschien intrappen, maar ik vrees dat het bedrijf hier toch maar mooi reclame heeft betaald waar niemand iets om geeft. In tijden van crisis misschien niet direct de slimste zet.

cover "Le Trombone Illustré" van Dupuis

Een aankoop voor mijn stripcollectie een paar weken geleden, was die van Le Trombone Illustré. Er hangt een hele historie aan dit lijvige boek (het is groter dan een A4 en zeer dik, ruim 270 pagina’s).

Het boek is een heruitgave van een boek uit 1980 dat tegenwoordig onvindbaar en heel duur is. Een verbeterde versie weliswaar, want naar aanleiding van de dood van Yvan Delporte en het tegelijk verschijnen van een biografie rond deze man, is er een heel stuk bijgevoegd.

Maar laat ons beginnen bij het begin. In 1977 verscheen in het weekblad Spirou (niet in Robbedoes, de Nederlandstalige versie ervan!) een soort bijlage. De weken voor het effectieve verschijnen werd in het weekblad al aangekondigd dat er mensen bezig zijn ’s nachts de installaties te gebruiken. Het wordt duidelijk dat het gaat over een illegaal tijdschrift, dat clandestien bij het weekblad wordt gevoegd. Natuurlijk is dat in het echt niet zo, de bijlage was gepland, maar voor de lezers had het zo wel een leuk kantje. De bijlage promootte zichzelf ook steevast als clandestien of als piraatuitgave (later). Het idee kwam van Yvan Delporte en André Franquin. Delporte was lang hoofdredacteur van Robbedoes/Spirou, maar was dat in 1977 niet meer. De opzet was om met Le Trombone Illustré een nieuwe weg in te slaan, zowel op grafisch als verhaaltechnisch gebied. Wel, die bijlagen zijn gebundeld in dit boek.

cover "Le Trombone Illustré" van Marsu

Hoewel dat verhaal over ‘n illegale uitgave overdreven was, is het wel zo dat de Trombone los stond van Spirou. De tekenaars die eraan meewerkten, waren vaak niet verbonden aan het tijdschrift en werden ook los daarvan betaald. Sommige kwamen zelfs van de concurrentie, maar met een grote gedrevenheid. Volgend Delporte was de vraag om eraan mee te werken erg groot. Sommigen gingen zelfs akkoord met een lager loon dan ze gewoon waren, al was dat loon ook wel mooi.

Inhoudelijk dan? Eigenlijk valt daar veel over te vertellen. Elke week was er wel iets nieuw. Heel veel tekenaars hebben eraan meegewerkt, maar velen slechts kort of met tussenpozen tussen 2 stukken. Redelijk vaste waarden, waren o.a. Roba, Peyo, Franquin (uiteraard), Gotlib, Degotte, Jannin, Sirius… De verhalen zelf zijn grappig, ontroerend of spannend, sommige duurden meerdere weken, sommige niet. Er zijn ook heel veel rubrieken. Verhaaltjes over een ruimtewezen dat onze aarde ziet en veel dingen niet snapt (geld, gokken op paarden, de politie) en ons doen nadenken over onze wereld. Een ander stukje sciencefiction was elke week aanwezig. Ook een stukje commentaar over de fictieve makers van het blad, die zogezegd onder het grote weekblad leefden. Vaak werd daarin een bepaalde tekenaar aangeprezen, omdat die voor de eerste keer in de bijlage verscheen. Daarnaast was er ook vaak een stukje van fictieve Nana, die over feministische onderwerpen schreef. Maar er waren ook veel stukjes die maar enkele keren verschenen, zoals een puzzel.

Ook speciaal aan de hele bijlage, is dat het elke week een andere titeltekening en “aftiteling” had. Dat laatste was achteraan een kolommetje waar wat praktische info staat rond de uitgever, daar werd de draak mee gestoken. De titel zelf, vooraan dus, was elke week een hoogstaand stukje grafische kunst, meestal van Franquin. Het bevatte telkens de titel van de bijlage en daar werd dan mee gespeeld. In de eerste O woont een oude man, bijvoorbeeld. De letter é van “illustré” is ook een weerkerend item: Franquin vond het accent zo lelijk dat hij het verving door al wat maar kon. Een rotte banaan, de staart van de Marsupilami, een zelf uitgevonden vogel… Daarnaast was er ook een roker die steeds zieker wordt en uiteindelijk ook doodgaat. Er is een soort spelletje van een kindje dat ook elke week een variant krijgt, de trombonespeler krijgt een relatie, er is ook een plant die constant groeit, een zeldzame vogel met commentaar enz. De meest tot de verbeelding sprekende figuur, was misschien wel een bisschop. Die deed de gekste dingen met zijn staf. Elke keer iets nieuw en verrassend, maar vaak een vervolg van de voorgaande week. Ook was er destijds een Franse wet die leenwoorden uit het Engels verbood, daar werd ook mee gelachen.

Die titels zijn overigens ook gebundeld bij Marsu Productions in een boek met dezelfde naam (zie tweede afbeelding). Enkel de titelbladen van Franquin zijn daarin opgenomen, maar de meeste waren dan ook van hem. Het boek bevat commentaar van Delporte, waardoor je het andere boek véél beter begrijpt. Hij legt de hele geschiedenis uit en het is soms echt wel wat…

Helaas voor deze wonderlijke bijlage, die inderdaad vernieuwing bracht en zeer moeilijke thema’s niet uit de weg ging, was zijn leven maar van korte duur. De uitgever kreeg ‘n klacht, desondanks de hoge kwaliteit van de bijlage. Iemand zou z’n abonnement opzeggen. Na 30 bijlagen besloot de uitgever, Dupuis, niet meer te investeren in dit magazine. Dat er ook tekenaars van andere bladen aan de slag gingen in deze bijlage, was mijnheer Dupuis ook een doorn in het oog.

Het is onvoorstelbaar wat Le Trombone Illustré heeft betekend voor heel wat tekenaars die hier hun debuut maakten. Bekende mensen zijn het geworden. Deze clandestiene bijlage is van bijzonder groot belang gebleken. Na het opdoeken kreeg het een mythische status. Het werd vaak gekopieerd, maar het sloeg nooit meer aan. Alleen Fluide Glacial is hiervan eigenlijk de enige waardige opvolger.

Ook Franquin heeft aan de Trombone veel te danken, al is het niet zijn bekendste werk geworden. Zwartkijken zag hier namelijk het levenslicht. Ook zijn bekende monsters trouwens. Daar was het mij nog het meest om te doen. Verzamelaar ben je of ben je niet hé.

Ik kan het boek absoluut aanraden, al is het alleen in het Frans verkrijgbaar. Helaas moeilijk Frans. Er staan soms wel taalgrapjes in en die heb ik niet verstaan. Voor de rest heb ik veel Frans bijgeleerd en daar ben ik blij om. Een woordenboek is handig. Wat ik ook heb gedaan en een goede tip kan zijn: lees absoluut ook het boek van Marsu Productions. Per aflevering heeft Delporte een stuk geschreven in dat boekje. Dat lezen voor je de bijhorende bijlage leest in het dikke boek, is wel fijn. Je leert er zo de achtergrond echt van kennen. Gouden raad! Het zijn beiden prima boeken.

Le Trombone Illustré

Richtprijs: € 70,-

Uitgeverij: Dupuis

Le Trombone Illustré

Richtprijs: € 29,-

Uitgeverij: Marsu Productions

Ken je JustForYou? Dat is een site waar je je interesses ingeeft en af en toe (pakweg twee keer per week) sturen ze een mail met een prijsvraag. De gekste dingen kun je er winnen. Films, boeken, uitstapjes… Vandaag kreeg ik onderstaande mail:

Je ziet het: een etentje te winnen. Zeer goed natuurlijk, maar één iets is toch wel opmerkelijk. Dit is een prijs voor HALLOWEEN. Dat is vandaag. De mail is voorts ook in pure griezelstijl opgesteld. Allemaal fijn, ware het niet dat het sterretje in de mail iets anders laat weten:

* op 29 november ‘09

Mja, om dat dan voor te stellen als Halloweenevenement…