Image by Martin-James via Flickr

Wat is me dat schrikken zeg:

Helft Nederlanders douchet zich niet dagelijks

De helft van alle Nederlanders douchet zich niet dagelijks. Dat blijkt uit een rondvraag van zeepproducent Palmolive.

De tijd in de douche wordt handig gebruikt om wakker te worden, ideeën uit te werken, te zingen, radio te luisteren of te babbelen met familie. Toch is de douche geen dagelijks gebruik, slechts de helft van de ondervraagde Nederlanders gaf te kennen zich dagelijks te douchen.

(hbvl.be)

Behalve de taalfout in de titel, zal het misschien opvallen dat dit artikel nogal gekleurd geschreven is. Duidelijk door iemand die zelf wel dagelijks onder de douche staat en niet snapt dat een ander dat niet doet. “Slechts” de helft doet het. De titel alleen al. “Helft Nederlanders doucht zich dagelijks,” zou dat ook niet gaan?

Is dagelijks douchen nu al een of andere sociale verplichting? Laat me hopen van niet, want er zijn anders genoeg redenen om dagelijks douchen (sterk) af te raden. Eerste reden: uw portemonnee. Al dat water om eens helemaal nat te worden, dan om te spoelen en liefst ook nog om even te genieten. Wassen met een washandje en wat water kan al even proper zijn en is zeker niet zo verspillend. Tweede reden: het milieu. Verspilling is natuurlijk al niet goed, maar al dat water met die sterke zeep moet dan nog eens gezuiverd worden. Derde reden: hoewel je je misschien properder voelt, ben je allerminst gezonder. Het is al lang geweten dat dagelijks wassen je weerstand naar beneden laat gaan. Je spoelt immers alles van je lichaam af, waardoor die (a) geschonden is en hersteld moet worden, (b) vrij is van alle bacteriën e.d. Dat laatste betekent meer plaats voor nieuwe, mogelijk gevaarlijkere exemplaren en je leert als mens dan niet meer met bacteriën leven, wat ook betekent dat je sneller ziek wordt als je er plots toch aan blootgesteld wordt. Een- à tweemaal per week douchen is al genoeg.

Extra reden: als je het minder vaak doet, dan geniet je er des te meer van. Je stinkt ook niet per se als je je niet doucht, dat is maar een gedacht. Was je vieze delen dagelijks met een washandje en wat water en zeep, spuit er desnoods een (milieuvriendelijke) deodorant over en klaar is kees.

Wat een bizar artikel toch. Aan die helft die het niet dagelijks doet: je stinkt heus niet en je hebt genoeg redenen er ook geen gewoonte van te maken. Aan de andere helft: we gaan je heus niet scheef bekijken als je een beurt overslaat, de kans is minuscuul dat we dat gaan ruiken.

Te bedenken dat de wereld waterproblemen dreigt te krijgen door de opwarming van de aarde. In de winter te veel, in de zomer te weinig. We kunnen het maar beter niet erger maken dan het al is…

Image via Wikipedia

De reuzenpanda, ook bekend als de bamboebeer: wie kent hem niet? Op sites als Het Laatste Nieuws en Het Belang van Limburg blijkt nu echter dat de naam “bamboebeer” nogal verkeerd gekozen is. Zij berichtten dat volgens Chinees onderzoek de panda vooral op een hond lijkt.

Dit staat er bijvoorbeeld te lezen:

Chinese wetenschappers hebben het erfelijke materiaal van de pandabeer in kaart gebracht. Het dier blijkt genetisch erg op de hond te lijken. Hoe dat kan, is niet bekend.

Helaas klopt de informatie weer eens niet. Ook op Wikipedia was de onzin al snel te lezen. Deze blogger, ook Wikipediaan, heeft dat snel ongedaan gemaakt.

Wat is de waarheid dan wél? Wel, ik zal het kort uitleggen, me baserend op betere bronnen, nl. Nature en Physorg.com (zie onder). Het genoom van de panda lijkt zo hard op de hond omdat die verwant zijn, logisch. Beren en honden zijn beiden dieren van de zoogdierorde “roofdieren”. Bovendien zijn ze dichter verwant dan pakweg katten en honden, dat is al langer bekend. Nu is het zo dat er helemaal nog niet veel genomen bekend zijn. Dat van de hond en kat wel, maar van geen enkele beer. Dus als je het nieuw ontdekte genoom met de al bekende vergelijkt, dan heb je enkele een beeld op de relatie met die al bekende dieren. Dat de hond dan een naaste verwante is, is niet meer dan normaal. De panda kan dus nog steeds een beer zijn, maar dat weten we nog niet helemaal zeker. Wachten op het genoom van de ijsbeer of bruine beer dus. Of een andere beer. Je kiest maar als je er aan wil beginnen natuurlijk.

Wat de wetenschappers niet begrijpen aan het genoom, is dat het dier duidelijk een vleeseter is. Hij eet echter bamboe, dus dat is moeilijk uit te leggen. Maar ook mensen of koeien (en vele anderen) hebben dat probleem met bepaalde etenswaren. Zij hebben bacteriën in darmen en maag om die stoffen af te breken. Bacteriën zijn echter organismen op zich, met een eigen genoom. Als de panda ook op zo’n bacteriën vertrouwt, dan kan het perfect dat hij leeft zonder genen die planten zorgvuldig afbreken. Als hij toch bacteriën heeft, dan zou het dom zijn nog zelf zo’n genen mee te dragen, toch? Ja, de natuur zit complex en ontzettend mooi in elkaar.

Laat je dus niet vangen: reuzenpanda’s zijn vast wel degelijk beren. We hebben het bewijs gewoon niet.

Zie ook

http://www.hbvl.be/nieuws/wetenschap/aid886633/panda-lijkt-genetisch-op-hond.aspx

http://www.hln.be/hln/nl/961/Wetenschap/article/detail/1041387/2009/12/13/Panda-s-lijken-genetisch-erg-op-honden.dhtml

http://www.nature.com/news/2009/091213/full/news.2009.1141.html

http://www.physorg.com/news179934880.html

Image by erjkprunczyk via Flickr

De politiek baart me de laatste jaren veel zorgen. Niets om van wakker te liggen gelukkig, want wat er niet gebeurt, kan ook niet verkeerd aflopen, toch? Vandaag was ik voor een keertje wel buitengewoon tevreden. Milquet en Muyters hebben hun probleem opgelost!

Kort gezegd was er een probleem tussen het Vlaamse en federale niveau. De federale regering wil werkgevers belonen die mensen aannemen die ofwel boven de 50 zijn ofwel onder 26 en hoogstens een diploma secundair onderwijs hebben en meer dan 6 maand zonder werk zitten. Vlaanderen wil echter ook een onderscheid tussen geen en wel een diploma. De verantwoordelijke federale minister, Joëlle Milquet (cdH), wou daar niet van weten, waarop Vlaanderen – met minister Philippe Muyters (N-VA) – dreigde met een belangenconflict. Het werd weer eens een politiek spelletje met aan de ene kant cdH en aan de andere kant N-VA. Een Franstalige partij tegen een Vlaams-nationalistische partij. CD&V zit er middenin: op beide niveaus leveren zij de leider: Yves Leterme en Kris Peeters. Het zou als vreemd aangezien kunnen worden als die twee het zouden tolereren dat hun eigen regeringen kibbelen terwijl de twee mensen op zich wel overeenkomen.

Een oplossing drong zich dus wel wat op. Een belangenconflict zou niet echt passen binnen het “goed bestuur” zonder “politieke spelletjes”, waar iedereen toch maar van gruwelt. Milquet en Muyters gingen dus met elkaar spreken onder toezicht van de CD&V-regeringsleiders en kwamen tot een besluit. De Vlaamse belangen worden ook in het akkoord geplaatst: er komt een onderscheid tussen mensen zonder en met diploma. Er komt een premie voor werkgevers die werklozen aanwerven die 6 maand werkloos zijn en geen diploma hebben, voor die met hoogstens diploma secundair onderwijs wordt dat 12 maand en een kleinere premie. Ook komt er een kleine premie als er mensen worden aangenomen die al meer dan een jaar werkloos zijn, ongeacht hun leeftijd of diploma.

Simpel gezegd: het is opgelost. Hoewel er vaak sprake is van politieke spelletjes, kan ik bij deze ook zeggen dat er deze keer geen gespeeld werden, of dat er in elk geval één grote verliezer is: N-VA. Om te beginnen zou het voor de N-VA heel goed zijn als Vlaanderen een belangenconflict kon inroepen. Dan zijn ze weer de “goede” Vlamingen, die opkomen voor “onze” eisen (die zij nota bene wel zelf opleggen aan de bevolking, ik heb hier niet om gevraagd). Daar komt nog bij dat de N-VA hiermee een discussie tussen regeringen mee heeft opgelost. Waarop de slimste belgicisten nu mooi op kunnen zeggen: “Zie je wel, het land moet niet gesplitst worden, want we kunnen wel degelijk nog akkoorden afsluiten met de andere taalgemeenschap.” Niet echt iets voor de N-VA om mee uit te pakken, denk ik dan. Nogal paradoxaal dat een N-VA’er helpt bij het oplossen van een nakende crisis van een niveau waar ze niet in geloven. Hun politieke spelletje is verloren. CD&V heeft zijn leiders beschermd, waarvoor proficiat en waarvoor onrechtstreeks dank.

Ah, het doet me deugd te zien dat er effectief nog gepraat kan worden met de anderen. Het moest vaker zo zijn. Belangenconflicten worden toch nog geen gemeengoed.

Image via Wikipedia

Mooi nieuws van afgelopen week: een skelet van een dino zou aantonen dat dino’s mogelijk in Zuid-Amerika hun oorsprong vonden. De nieuwe soort, Tawa hallae, is gevonden in New Mexico (V.S.). Ze vonden er ook 2 verwante soorten, maar die zijn toch zo verschillend dat het onwaarschijnlijk is dat ze uit dezelfde soort uit New Mexico komen. Die vooroudersoort leefde waarschijnlijk in Zuid-Amerika, want daar zijn primitievere vormen gevonden. De drie soorten zouden uiteindelijk op andere momenten, dus na jaren evolutie, op dezelfde plek (het huidige New Mexico) zijn terechtgekomen.

Vergelijk het met de menselijke stamboom: de voorouders van de Neanderthalers verlieten Afrika en werden Neanderthalers. Vele achtergebleven exemplaren in Afrika werden uiteindelijk mensen en gingen dan vele eeuwen later ook de wereld verkennen. Neanderthalers en mensen kwamen elkaar vast wel tegen en komen dus uit eenzelfde voorouder, maar toch zijn ze niet meer dezelfden. Bij de dino’s is het vast ook zo gegaan, maar dan iets extremer, want mensen en Neanderthalers hebben vrijwel alles gemeen (vruchtbare kinderen van gemengde ouders waren bijna zeker mogelijk, bij de dino’s zou dat niet lukken).

De bewuste dino’s zouden naast elkaar hebben geleefd in een periode die we het Late Trias noemen. 215 miljoen jaar geleden, ruim genomen. Een stukje in het Mesozoïcum. Dat bevat naast het Trias ook het Jura en het Krijt als periode. En daar gaat er nu een site op het internet grondig de mist in, klik maar eens: nu.nl. Het is redelijk ergerlijk te moeten vaststellen dat dit in het artikel staat over het Trias:

Deze periode is veel minder bekend dan bijvoorbeeld het Juratijdperk met z’n uit de film Jurassic Parc bekende velociraptor en tyrannosaurus rex.

Het klopt dat het Jura iets bekender is en het klopt dat de bewuste film die dino’s in beeld brengt. Maar die film zelf heeft eigenlijk ook één groot nadeel: de titel klopt niet. De bekende T. rex waarvan sprake is, is eigenlijk een dier uit het Krijt. In het Engels is dat “Cretaceous”, wat inderdaad iets minder staat dan “Jurassic”. Voor een film niet onbelangrijk. Helaas maakt de auteur van het artikel weer eens de fout door de bron niet te controleren: de gevreesde T. rex leefde dus in het Krijt.

Onbelangrijk? Wel als het je niet interesseert, maar om je even een idee te geven over hoe erg deze fout is: de tyrannosaurus stierf waarschijnlijk zo’n 65,5 miljoen jaar geleden uit, bij de massale uitroeiing van de dino’s. Het Jura eindigde zo’n 145,5 miljoen jaar geleden en begon naar schatting meer dan 50 miljoen jaar eerder. Dat is meer dan dubbel zo lang geleden! Een “kleine” fout? Ter vergelijking: primaten (de ruime groep rond o.a. apen) zouden pas 60 miljoen jaar geleden zijn ontstaan. Homo sapiens? Een kwart miljoen jaar geleden (0,25 miljoen jaar). Dus als je even denkt hoe lang wij als soort bestaan, dan is een misse schatting van minstens 75 miljoen jaar toch wel redelijk erg, niet? 60 miljoen jaar is het verschil tussen een klein aapje en de intelligente mens of de behendige chimpansee. En zoiets zal 75 miljoen jaar ook wel geweest zijn voor de T. rex.

Dus niet alleen het Trias is redelijk onbekend terrein, ook het Jura en Krijt, als we al niet eens weten welke beesten er toen leefden. Om nog maar te zwijgen over de periode van voor de dino’s. Het ontstaan van de eerste reptielen, daarvoor van de eerste amfibieën, beenvissen, oervissen, gewervelden… Onze aarde is enkele miljarden jaren oud, en zelfs van het laatste half miljard weet de grote meerderheid van de bevolking nog steeds niet hoe het was. En de redacties van nu.nl? Die trekken zich daar niets van aan… Nochtans valt er genoeg over te vinden, zelfs al was het ‘maar’ via Wikipedia, waar ook deze blogger de degelijkheid bijna dagelijks van probeert te verbeteren.

Een nieuwtje voor het rijtje van blunders. En dat allemaal door de titel van een bepaalde film…

Image via Wikipedia

Naar goede gewoonte trok ik vrijdagavond naar die andere hoofdstad, Antwerpen. Gelukkig een redelijke treinrit, ik heb al veel slechter meegemaakt. Ik las de wetenschapsbijlage van de krant, maar werd vanaf Gent een beetje gestoord in mijn concentratie. Mijn nieuwsgierigheid, eeuwig karaktertrekje waarvan ik niet weet of ik er nu blij of triest om moet zijn het te hebben. Leergierigheid is fijn, maar het is soms tijdrovend.

Een man met een hond (van het merk “boxer”) trok mijn aandacht. De hond zelf was heel braaf, gelukkig. Plots stapten wat studentes op. Twee van ze gingen pal over de eigenaar zitten. Het duurde even voor ik begreep dat 1 van de 2 de man al kende. Hoewel dat zo was, is het blijkbaar toch handig een hond te hebben om een gesprek aan te knopen. Het tweede meisje was zo direct betrokken in een gesprek tussen de 2 (voor elkaar) bekenden. Later kwam een oudje nog even zeggen “ik heb geen bang (sic) van honden”, met als nuttige informatie dat honden dat weten als je bang bent. Een levensles, zo dacht het ventje vast, maar ik zag aan de 3 anderen dat ook zij die wijsheid al tot vervelens toe hebben moeten aanhoren. Andere mensen waren toch wel opvallend hard op hun hoede als ze het grote beest moesten passeren. Oudeventjespraat: het is toch nog niet tot iedereen doorgedrongen.

De man met de hond wist me ook nog even te irriteren. Ik bevestig het cliché niet graag, maar de man was erg trots op zijn T-shirt “I love Antwerp” en was er hard van overtuigd dat geen enkele andere stad in het land dat heeft. Behalve Brussel misschien. Nu kom ik toevallig ook van een erg toeristische stad: ik weet wel beter. Dat soort mensen is dan vast verbaasd dat niet-Antwerpenaren de wel-Antwerpenaren arrogant vinden.

Zaterdag was ik dan in de grote stad. Eindelijk nog eens een droge dag, maar wel zeer koud. Blijkbaar waren veel mensen op zoek naar geschenkjes voor Kerstmis en/of Nieuwjaar. Het zal helaas wel niet voor mij zijn dat ze daar waren. Een erg drukke bedoening daar. Overal stond je wel in de weg. Cadeautjes gingen vlot over de toonbank. Een ogenblikje dacht ik eraan dat toch veel mensen nu tussen de boeken horen te zitten. Dat zal ook wel het geval zijn, de jeugd was nogal afwezig.

’s Avonds kon ik dan weer rustig plaatsnemen in de trein huiswaarts. Mét het nieuwe IC/IR-boekje, eindelijk! Alle grote treinverbindingen in een boekje. Dat kan binnenkort misschien wel eens vaker van pas komen (zie eerdere post). Zo kon ik ook de (toch niet veranderde) treinrit van de avond zelf minuut per minuut volgen. Meestal heb ik hier een serieuze vertraging waardoor ik de bus net wel of net niet mis, maar een groot wonder geschiedde: de trein was mooi op tijd. Om dan uiteindelijk te moeten gaan zitten in een overvolle bus. Al goed dat Assebroek niet zo ver is.

Image via Wikipedia

Als trouwe fan van Villa Politica kijk ik telkens wanneer ik kan naar dat ongelooflijke programma. Het is helaas niet altijd even fantastisch, dankzij de politici dan toch. Deze week zag ik bijvoorbeeld walgelijke debatten. Met telkens een mooie blaam voor de regeringspartijen, wat mij betreft.

Het begon woensdag in het Vlaams Parlement. De grote baas van de VRT is de laan uitgestuurd en daar kon een parlementaire zitting over gehouden worden. De grote oppositiepartijen op Vlaams niveau (Groen!, Open Vld, Vlaams Belang) wilden dat ook, maar de regeringspartijen (CD&V, sp.a en N-VA) zagen dat niet zitten en wilden een debat in de Commissie Media. Dat is met een beperkter aantal mensen, experts noemen ze zichzelf, waardoor het debat zinniger is. In de commissie kunnen ook andere mensen dan politici worden ondervraagd. Misschien ook niet onbelangrijk: Villa Politica zit daar niet. Wat daar beslist wordt, is niet geheim, maar niet veel mensen nemen de moeite dat te volgen. De oppositie is daar niet mee opgezet en hield zelfs een minuut stilte. Het is ook verbazend dat Jan Peumans, de voorzitter van het Vlaams Parlement, dit zomaar toeliet. Hij heeft eigenlijk de plicht de rechten van het parlement te verdedigen, maar is natuurlijk verbonden aan regeringspartijen (in dit geval vooral de N-VA, waar hij lid van is). Hij is nochtans iemand die anders altijd het parlement op de eerste plaats zet. Deze keer blijkbaar niet, vond de oppositie. Eigenlijk kan ik ze wel bijtreden. Wij kiezen als burgers een parlement. Wij kiezen zelfs vaak een bepaalde persoon. Die persoon hoort je te vertegenwoordigen. Als die niet in de commissie zit, dan kan dat niet. Democratisch gezien is het inderdaad niet helemaal juist. Maar de commissies gaan natuurlijk wel dieper, aangezien zij constant met de materie bezig zijn. Het is een beetje dubbel dus. Gisteren duurde het debat in de plenaire vergadering (het parlement zelf in feite, dus met iedereen) over deze kwestie – waarom mogen we dit niet hier bespreken? – zo maar even drie kwartier! Konden ze die tijd nu echt niet besteden aan een degelijk debat over de VRT zélf? Zo gaat dat dus: kibbelen ze het feit of ze nu al dan niet over iets mogen spreken in de plaats van over dat iets bezig te zijn. Worden die dáár zo vet voor betaald? Wel, Peumans had hier moeten ingrijpen en een kort debat moeten houden over de VRT. Het had een echt werkend parlement opgeleverd. Waarom geen discussie in de commissie én in de plenaire vergadering? Misschien kan dat niet zomaar, maar dat moet dan maar mogelijk gemaakt worden in zo’n gevallen, denk ik dan. Betere televisie had het zeker ook opgeleverd.

Dan was er nog een klein incident tussen minister van Onderwijs Pascal Smet (sp.a) en enkele CD&V-leden, waaronder schreeuwlelijk Carl Decaluwé. Pascal Smet kon iets niet zeggen omdat hij er nog aan bezig was en omdat de regering er eerst samen over moet beslissen. CD&V, nota bene coalitiepartner van de sp.a in die regering, vond dat niet kunnen en verlangde al terug naar Frank Vandenbroucke. Smet werd kwaad. Inderdaad, wat voor een regering is dat toch als de partijen ruzie maken? Ook sp.a en N-VA maken heel de tijd ruzie en er is – naar verondersteld wordt bij N-VA – iemand die heel de tijd informatie lekt naar de pers. Mooie samenhang.

In de wandelgangen werd dan weer veel gesproken over de scheiding tussen kerk en staat, die volgens sommigen dringend helemaal moet doorgevoerd worden. Zo was er het voorstel om Te Deums en ‘n kruis aan de ingang van kerkhoven te verbieden. Enkele partijen steunden het voorstel, maar krabbelen nu terug. In Open Vld is Jean-Jacques De Gucht de grote man achter dit idee, maar het wordt niet door de toekomstige voorzitter (De Croo/Keulen) gesteund. Hij staat dus redelijk alleen. Nogal terecht ook, me dunkt. Het Te Deum op onze nationale feestdag is nogal normaal omdat ons koningshuis katholiek is. Zo ook de meeste ministers en parlementairen. Wie niet wil gaan, blijft maar thuis. Het is gewoon een traditie. Tradities in ere houden is niet absoluut nodig, maar in dit geval kan het volgens mij geen kwaad, gezien de katholieke achtergrond van ons land. Het is trouwens meer dan een misviering. De kardinaal geeft er vaak een sterke boodschap mee voor de bevolking. Een kruis op een kerkhof is al wat hetzelfde. Die kerkhoven zijn er gekomen toen ons land katholiek was. Dat ze bij nieuwe kerkhoven geen kruis meer zetten, oké, maar laat de oude toch gerust. Het is ook hypocriet om dan wél nog toe te staan dat een kruis op een graf mag staan. Katholieken zijn in de meerderheid in ons land, dus het is vrij normaal dat er dan nog heel veel kruisjes te zien gaan zijn. Eén groot kruis zal de zaak niet verpesten, toch? Trouwens, voor de weinige katholieken die het iets kan schelen, zal zoiets afpakken pijn doen. Ik behoor zelf niet tot die groep, maar ik zou hun onmin wel verstaan. Als een andere geloofsgemeenschap daar zo’n probleem mee heeft, laat hen dan ook een teken ophangen. Dan is er voor elk wat wils in de plaats van voor niemand iets. Veel beter, toch? Afpakken loont niet. Zo ben ik er ook niet voor om in katholieke scholen kruisbeeldjes weg te nemen als er gestemd wordt. Het is een katholieke school, toch? Als je er toch niet in gelooft, wat maakt zo’n kruisje dan uit? Niet onzinnig doen graag. Elk heeft het recht zijn eigen geloof te hebben. Als die school een bepaald geloof wil tentoonstellen, dan heeft die ook dat recht.

Dan was er nog vandaag, donderdag. Een mooi staaltje parlementair gezeur op het randje van grofheid. Patrick Dewael zit het federaal parlement nu al een tijdje voor, maar echt grondig doet hij dat toch niet. Wie vaak kijkt, ziet dat hij wel vaak de regering steunt in zijn beslissingen over wie hij al dan niet aan het woord laat en hoe lang ze aan het woord mogen. Bovendien geeft hij als voorzitter vaak kritiek op de sprekers als die uit de oppositie komen. Erg neutraal is dat allemaal niet, hoewel die job dat in feite vereist. Vandaag was er zo bijvoorbeeld Renaat Landuyt (sp.a) die Stefaan De Clerck (CD&V, minister van Justitie) wou ondervragen. Zoals vaak onderbrak Dewael constant om kleine opmerkingen te maken. Landuyt sprak te lang en Dewael zei dat Landuyt dringend wat sneller moet leren spreken. Zoals de lezer dezes misschien weet: Landuyt spreekt redelijk traag voor een West-Vlaming. Dewael, zelf Limburger, heeft eigenlijk niet veel redenen om zo uit te halen tegen Landuyt, gezien in zijn streek iedereen wat trager spreekt. Beledigt hij die mensen dan ook? Ik hoop van niet, want die kunnen er ook niet aan doen. Redelijk grof als je het mij vraagt. Hoewel er inderdaad wat discipline moet zijn rond spreektijden.

Dan was er nog Didier deejay Reynders (MR) die commentaar had op wat Michel Daerden (PS) had uitgestoken: een fotoreportage van vader en dochter Daerden. Reynders vond het niet kunnen en herhaalde tot zo’n 5 keer toe dat hij al zo lang zegt dat er iets mis is met de PS. Hij vond dat Daerden zich beter met pensioenen zou bezighouden (waar Daerden effectief verantwoordelijk voor is). Goed gezegd, maar net of hij eerlijk is. Hij is wel voorzitter van zijn partij én vicepremier. Hij combineert dat toch ook mooi. Ook gastcommentator Guy Polspoel merkte fijntjes op dat Reynders wel in een regering zit waarvan de premier, Leterme, zelf ooit te zien was in een tv-programma met een valse baard (in Debby en Nancy), samen met de vorige premier, Verhofstadt, waar hij ook onder werkte. Raak. Het is dus zeker geen PS-geval, maar iets waar vele politici zich aan wagen.

Wat een nonsensweek op politiek vlak. Wil de echte regering nu misschien opstaan? Eentje waarin er niet geruzied wordt?

Image via Wikipedia

Ik ben een grote Mozillafan, dat is geen geheim. Al van in het prille begin van Mozilla ben ik erbij. Toen was het een spin-off van het legendarische Netscape, maar intussen is het oorspronkelijke project al helemaal veranderd. Wat vroeger één groot pakket was, is nu verdeeld onder o.a. Firefox en Thunderbird. Firefox is intussen wel redelijk bekend als grote concurrent van Internet Explorer, maar Thunderbird? U bekend?

Thunderbird verdient anders ook heel wat aandacht. Iedereen met Windows zal wel Outlook Express of Windows Mail kennen, iedereen die met Microsoft Office werkt binnen een bedrijf, kent vast ook wel Outlook. Wel, het is in dat segment dat je Thunderbird moet zoeken: een e-mailprogramma. Je hebt misschien wel e-mailadressen van allerlei bedrijven. Je eigen bedrijf of school, je provider, Gmail… Je kunt die zo allemaal openen in één en hetzelfde ding. Beter dan telkens weer naar de juiste pagina te moeten surfen en telkens maar weer aan een andere interface te moeten wennen.

Wat Thunderbird anders maakt dan zijn concurrenten, is vast de manier waarop ze vooruit proberen te gaan. Mozilla heeft zelfs aangekondigd vanaf nu veel frequenter met nieuwigheden op de proppen te komen, want e-mailprogramma’s evolueren nauwelijks. Met de nieuwe versie van vandaag, 3.0, bewijzen ze dat er inderdaad andere manieren zijn om je mails te beheren. Je kunt bijvoorbeeld kiezen om al je mails in 1 mailbox te laten binnenkomen, of per account of – en dat is nieuw – iets tussenin, mijn eigen favoriet. Alle inboxen kun je nu in 1 inbox zien, maar je kunt nog steeds per e-mailadres kijken als je dat wil. Handig om snel te kijken of je in een bepaalde mailbox iets hebt en handig om een globaal overzicht te krijgen over al je e-mails. Het is even wennen, maar ik denk dat ik dit ga gebruiken.

Al helemaal vernieuwend is iets dat in feite gemeengoed is geworden in browsers. Opera heeft het uitgevonden, Mozilla nam het over voor Firefox en nu is het er ook voor Thunderbird: tabs! De idee is simpel: in de plaats van verschillende vensters te hebben in je taakbalk onderaan in Windows, staat alles van Thunderbird in 1 venster. Een mail openen gaat nu in een andere tab. Veel mails openen: allemaal tabs. Je taakbalk blijft leeg. Wat een mooi idee. Vernieuwend voor mails, maar het werd tijd dat iemand het bedacht.

Voor de rest vertrouwde dingen, die Microsoft vaak niet biedt: bescherming tegen junkmail (spam en phishing), RSS-ondersteuning, ondersteuning voor POP, IMAP en beveiligde verbindingen, adresboek… Nu is er ook nog een verbeterde zoekfunctie. Goed als je veel mails hebt bewaard uiteraard.

Nadeeltjes bij de nieuwe versie is het gebrek aan uitbreidingen op dit moment (add-ons, extensions). Ik heb er nogal veel, maar de meeste werken nu helaas niet meer. Idem voor de thema’s. Ik vind het uiterlijk van Thunderbird nu eigenlijk zeer saai. M’n ogen wennen er niet echt aan, maar dat komt wel. Mijn oud thema wordt vast ook wel geüpdate, net als de vele uitbreidingen. Een ander nadeel is dat ook de belangrijke extensie Lightning niét is opgenomen in deze versie. Normaal was het plan om die te laten samensmelten waardoor Thunderbird een echte concurrent wordt van Outlook uit MS Office. Lightning is namelijk een kalenderuitbreiding. Een takenplanner ook. Een ware agenda. Maar die werkt dus nog niet…

Meer info en download

http://www.mozilla.com

Cover "Beste maatjes"

Bollie en Billie is één van die zovele klassiekers die iedereen kent. De reeks is al sinds het begin een groot succes. De reden ligt in de herkenbaarheid van de strip: Bollie en Billie zouden gewoon je buren kunnen zijn. Hij heeft heel normale ouders. Een klassiek gezin waarbij de moeder het grootste deel van het huishouden op zich moet nemen (maar niet altijd met haar volle zin) en de vader op een kantoor werkt voor een rijke industrieel met wie hij op goede voet wil staan, met oog op promotie. Bollie, het kindje, is een gewone jongen. Hij gaat niet graag naar school en heeft de pest aan overhoringen. Liefst van al speelt hij met zijn hond Billie. Die is dan weer verliefd op een schildpad, Karolien. Hij heeft lange oren en kan daar de gekste dingen mee doen. Eigenlijk is dat het grootste stukje fictie in de hele reeks. Billie is voor de rest eigenlijk gewoon een typische hond. Soms wat agressief, soms een ideaal speelkameraadje, soms een echt held, maar soms ook een echt watje. Hij verafschuwt baden en katten en houdt vooral van eten.

Daarmee heb ik in feite ook gezegd wat ik wou zeggen over het nieuwe album van Bollie en Billie. Nummer 29, Beste maatjes, bevat al die elementen in zekere mate en dat kan alleen maar veel plezier doen. Een vertrouwd concept. Waarom zou je ook veranderen als het goed is? Bollie en Billie zien er nog steeds uit zoals in de jaren 60, behalve dan dat Bollie nu sportschoenen heeft. Hij heeft nu ook, naast zijn vriend Pim, een vriendinnetje. Hoewel de reeks nu al enkele jaren niet meer door Roba, de originele tekenaar, wordt gemaakt (hij is intussen ook al overleden), houdt ex-medewerker en huidig tekenaar Verron hard vast aan alles wat Roba hem heeft geleerd over de reeks. Inclusief de vele speelse vogeltjes waar Roba zo van hield.

Geen vernieuwend album, maar wat zou je dat ook willen met zo’n prima concept? Humor op z’n puurst. Lachen van begin tot einde. Iets om nog vaak opnieuw te lezen.

Richtprijs: € 5,25

Uitgeverij: Dargaud

Eindelijk heb ik nog eens een redelijk uitzicht op jobs. Werd dat even tijd! Rekenen op een interimkantoor was er deze keer niet bij. Zelf zoeken en vinden wel. Het dagelijkse ronde rondneuzen in de honderden vacatures levert eindelijk wat op. Elke dag zie je dezelfde jobs passeren, vooral die jobs waar je vooral geen interesse in hebt. Banken, financiën, helpdesks… Of anders vragen ze ervaring of goede kennis van .NET (voor leken: laten we het er op houden dat dat een paar programmeertalen omvat, zoals C#, VB.NET en ASP.NET). Ook al pech.

Dan plots stoot ik tijdens mijn zoektocht op een vacature voor een bio-informaticus! Ze vragen niet eens een universitair diploma, dus iemand die dat wél heeft, maakt die dan geen kans? Ze zoeken zelfs “maar” iemand met een diploma informatica of moleculaire biologie. Iemand die het beiden wat kent, is dat geen plus? Dus ik stuurde een mail. Het is – helaas – nog wat wachten op antwoord, maar we zien wel. Zoveel bio-informatici zijn er niet.

Deze week kwam ik dan uit op een ander biologisch gerelateerde job. Natuurlijk ook met de nodige informatica, maar dus in functie van de biologie. Ik mail nog geen 24 uur later en krijg dan een mail terug met de vraag of ik niet ook in 2 andere jobs geïnteresseerd ben. Ik had die gezien, maar ze stelden precies nogal wat hoge voorwaarden voor de informaticakennis. Beleefd stuur ik terug wat ik wel en niet ken, maar dat ik het wel wil leren. Het antwoord verraste me: het volstaat blijkbaar dat ik me er graag in wil verdiepen. Prima. Ben ik plots in de running voor 3 jobs daar. Fijn! Nu maar hopen dat het wat wordt, maar dat weet ik helaas nog niet te snel.

Zoals de titel dus zegt: ik zit misschien op het goede spoor, al zal ik er deze keer maar niet te veel van verwachten, want dat is me al vaak zuur opgebroken. Positief denken is de gouden raad, maar dat duurt maar tot je te horen krijgt dat het niets wordt. Kortom: beter niets verwachten.

Op een minder goed spoor zat ik gisteravond, op de trein. Zoals gewoonlijk. Vrijdagavond mooi op tijd vertrokken, prima rit in feite, redelijk rustig. Een trein met 3 locomotieven gezien in het station (2 vanvoren, 1 vanachter) riep wat vragen bij me op, maar dat gebeurt wel vaker bij de NMBS. Maar gisteren dus, bij het terugkeren. Dat was andere koek. Rustig ritje, dat wel, maar vertraging. Zoals eigenlijk meestal op zaterdagavond, gek genoeg. Het vervelende is dat elke minuut vertraging gevaarlijk is in dit geval. De bus aan het station vertrekt namelijk 4 minuten na het binnenlopen van de trein, dus vertraging is ongewenst. De treinbegeleider wist me 2 keer te zeggen dat we het wel zouden halen, hoewel er in Gent al 15 minuten vertraging aangekondigd stonden. “We gaan dat wel inlopen,” zei de man met hard West-Vlaams accent (trouwens een toffen, ik heb zijn vriendelijkheid al vaker opgemerkt). Hij kreeg ongelijk. De trein kwam 10 na 11 aan. Ik hol nog naar de bushalte en o wonder, deze keer haalde ik het! De (tot nachtbus opgewaardeerde bel)bus zat tjokvol, de chauffeur was nog aan het optekenen waar iedereen moest zijn. Oef…

Toch maar niet rekenen op het positivisme van de treinbegeleider, denk ik zo. Hoewel ik geen reden heb om kwaad te zijn. Ik haalde de bus uiteindelijk en daar gaat het om.

Image by just.Luc (just.Censored) via Flickr

Voor de fans van deze weblog: een kerstverhaaltje!

Het land maakt zich op voor Kerstmis. Mensen slaan hun kerstinkopen in, anderen klagen over het feit dat Sinterklaas nog niet is langsgeweest en er toch overal kerststerren hangen. Zangers beginnen kerstliedjes op de markt te brengen, in de cinema zijn er kerstfilms te zien en op de radio hoor je al eindejaarslijstjes. Maar één man laat het allemaal koud: Yves. Hij zit in zijn ijskoude bureau en berekent zijn macht. Kerstmis is voor hem best zo snel mogelijk over. Het vriendschappelijke gebeuren doet hem gruwelen. Vrede voor iedereen? Weg ermee! Kerstliedjes zijn aan hem niet besteed.

Zijn knecht Pol komt binnen.

“Je bent te laat,” mompelt Yves hem toe. Pol excuseert zich: “Trein met vertraging, mijnheer Yves.” “Ik trek het wel van je pree af, Van Den Driessche!” werpt Yves terug. Pol probeert zich op te warmen, maar Yves moet van de warmte niet veel weten. Zonnepanelen op zijn dak installeren is niet belangrijk genoeg. Besparen, dat is het enige wat kan. Dus in de kou staan.

Plots staan aan zijn deur enkele allochtone kindjes te vragen om geregulariseerd te kunnen worden. Met de beste vredeswensen. Hij gooit de deur met een kwak dicht. “Vrede op aarde? Onzin!”

Pol vraagt of hij wat vroeger naar huis mag. Het is bijna Kerstmis en hij zou graag zijn zieke zoon, Roeland, een mogelijk laatste mooie Kerst bezorgen. Yves twijfelt, maar laat Pol gaan, zolang hij de volgende keer maar wat vroeger komt werken dan.

Weer wordt er aan de deur geklopt. Deze keer is het zijn partijgenoot Jo. “Vrolijk kerstfeest, beste Yves. Ik wil je graag uitnodigen voor het grote feest bij ons thuis.” Yves reageert geprikkeld: “Waarom zou ik dat doen?” Jo antwoordt: “Het is Kerstmis, dat is toch geen dag om alleen te zijn?” “Ik ben graag alleen. Kerstmis is onzin! Laat mij gerust!” De deur valt weer in het slot. Jo hangt aan de voordeur nog een kerstkrans en schreeuwt nog: “Je mag je nog steeds bedenken!”

De avond valt. Pol is al naar huis en probeert het beste te maken van het kerstfeest. Zijn zoon is nog steeds heel ziek en zijn vrouw en hij vrezen het ergste. Maar daar denken ze liever even niet aan. Ze weten drommels goed dat het geld voor de volksgezondheid naar andere dingen gaat, zoals het verzorgen van rokers.

Yves sluit de deur van zijn kabinet. De kerstkrans aan de deur vliegt op straat. Eenzaam trekt hij door de straat, naar zijn eenzame ambtswoning. Daar zit hij dan, kijkend naar de match van Standard vanuit zijn bed. Hij valt in slaap…

Opeens schiet hij wakker: “Wat is dat? Ik hoor boeien.” De tv floept uit, het huis begint te trillen. Het is pikkedonker, maar plots is er één grote lichtvlek: een geest. Dé geest.

“Dag Yves, ken je mij nog?” vraagt hij.

“Moet dat dan?” denkt Yves luidop.

De geest antwoordt: “Ja, Yves. Ik ben Herman, je vroegere mentor. Ken je me nog?”

“Herman? Wat ben je veranderd. En wat moeten die boeien daar?” vraagt Yves zonder enige emotie.

“Yves, ik heb bespaard dat het geen naam heeft. Ik heb mijn leven op mijn werk gegooid tot een hogere instantie mij riep. Ik had nooit tijd om me met lichtere thema’s bezig te houden. Ik stelde ze uit. Een ander moest het maar doen.”

“Je was altijd een goed staatsman,” reageert Yves.

“Je hebt er niets van begrepen,” roept Herman het uit, “ik heb als dank voor mijn goede werk deze boeien gekregen. Niemand op deze wereld vindt het erg dat ik hier weg ben. En jij, Yves, jij gaat dezelfde weg op.”

“Ik zie het probleem niet,” zegt Yves, terwijl hij een dekentje om zich heen slaat.

“Heb je het nu nog niet begrepen?” briest Herman. “Heb je het koud? Hier zie, de verwarming hoger!”

“Maar Herman, nu Electrabel verkocht is, kost verwarming mij heel wat. En die afgeschreven kerncentrales zijn niet veilig meer, dat weet jij zo goed als ik!”

“Zwijg, Yves! Je hebt er niets van begrepen! Deze nacht krijg je bezoek van 3 geesten! Hopelijk begrijp je het dan!”

“Drie? Op één nacht? En mag ik niet slapen?”

Herman vervaagt en laat een grote leemte achter. Yves duikt onder de lakens, maar plots staat een lijvige geest naar hem: “Sta op, Yves, ik ben je eerst geest, die van het verleden. Noem me maar Wilfried.”

Wilfried brengt Yves terug naar zijn verleden. Hij toont hem hoe hij was als kind van een Waalse vader en Vlaamse moeder. Hoe hij in Ieper deugdelijke waarden kreeg aangeleerd. Yves glimlacht en is ontroerd. “Wat is dat? Een traan?” vraagt Wilfried. “Het is de wind in mijn ogen,” antwoordt Yves op deze retorische vraag. “Je was toen gelukkig, Yves. Kijk, een aantal jaren later sta je bij Jean-Luc. Je schiet precies goed met hem op?” “Ja, Jean-Luc… Het was een lieve man, hij antwoordde nooit op retorische vragen, maar hij kon het land besturen. Walen en Vlamingen waren één volk. Hij sloot ook vriendschap met de socialisten. Herman bespaarde toen fel, maar Jean-Luc en zijn andere vriend, Louis, zorgden ervoor dat hij de armen niet kon treffen en dat het land overeind bleef. Ik hielp Jean-Luc en leerde veel van hem. Herman heb ik toen nauwelijks gezien.”

“Ja, je leek toen heel gelukkig,” merkte de geest op. “Maar een aantal jaren later verging het je minder goed zo te zien. Je zette je bril af en in geen tijd werd je 10 jaar ouder. Kijk maar.”

Hij toont Yves een andere situatie, veel later. Vol goede bedoelingen schreeuwt Yves uit dat hij Vlaanderen beter wil besturen. Goed besturen zelfs! Samen met zijn vriend Geert van een nationalistische partij probeert hij de macht te krijgen. Hij krijgt ze en herenigt de grote politieke families. Yves danst op tafel met Jean-Luc. Zijn goed bestuur lijkt waar te worden. Hij krijgt nieuwe vrienden onder de vorm van Kris en Bart, Geerst vazal. Maar Yves werkt steeds harder en harder en wil hogerop. Zijn vriendschap met Geert en Bart valt in het water. Het goede bestuur vervalt in een machtsspelletje. Uiteindelijk valt hij van zijn sokkel. Hoewel hij ook Jo een ferme stomp geeft, blijft die hem als een van de weinigen trouw. Tante Marianne gelooft nog in Yves, maar is voorzichtiger dan ooit. Maar Yves blijft werken aan een terugkeer met meer macht dan ooit.

“Yves, zie je hoe je bent veranderd?” vraagt Wilfried. “Ja, zonder bril lijk ik niet meer op Jan Becaus,” antwoordt Yves totaal naast de kwestie, waar hij goed in is. De geest kijkt toe en weet dat zijn komst alleen niet genoeg zal zijn. “Kom, we gaan terug.”

Yves ligt weer in bed, maar krijgt geen seconde rust: daar staat plots een nieuwe geest. Een vrouw, met een spits gezicht. Vroom en proper. Haar naam is Inge. “Kom, Yves, ik moet je wat laten zien.”

Samen trekken ze door de straten van het land. Inge toont heel wat: de Vlamingen zijn boos op de Walen, allochtonen wachten jaren op uitwijzingen of regularisatie. Heel veel mensen zitten zonder werk en zij die het nog hebben, worden bang gemaakt. Er wordt gerookt in cafés, mensen worden ziek en belanden in het ziekenhuis. Er is weinig geld voor anderen, zoals de zoon van Pol. Mensen bedelen in de kou. Ze kunnen hun elektriciteit niet langer betalen. Zonnepanelen en windenergie worden steeds minder gesubsidieerd. Racisme beleeft grootse momenten. “Wel, is dit niet allemaal onzin volgens iemand?” Yves kijkt op. “Ik kan dan nog niet eens de wachtlijsten voor zorgvoorzieningen tonen die de vorige Vlaamse regering onder jouw bewind heeft laten groeien. Duizenden mensen wachten op hulp.” Als laatste beeld toont de geest nog de kerstsfeer bij Pol. Ze zijn arm, maar toch proberen ze een mooi feest te maken. Yves blijft zwijgen. Inge ziet dat het tijd is voor de laatste geest.

Een gesluierde geest staat voor Yves. Ze zegt niets, maar haar jonge gezichtje toont dat zij de toekomst zal vormen. “Joke?” vraagt Yves, maar de geest antwoordt niet. Ze maakt een gebaar, “volg mij,” lijkt ze bijna te zeggen. Ze toont Yves de toekomst. Een pc met een webpagina over Vlaanderen. Wikipedia spreekt in enkele zinnen over een korte passage van het nieuwe land als vroeger onderdeel van een groter land. Er is sprake van een tijd van wanbeheer. Yves kijkt neer. “Kijk,” lijkt de geest te zeggen. Yves durft niet. Op het kerkhof gebeurt een gelijkaardig iets. Er staat een grote grafsteen. Helemaal beklad en beschadigd. Yves wil niet kijken.

De geest brengt Yves naar het huis van Pol. Zijn familie zit er triest bij. Zoon Roeland is nergens te bekennen. Yves vraagt de geest waar de zoon is. Ze zwijgt en brengt hem naar Jo en Marianne. Zij vieren kerst zonder Yves. Niemand lijkt er om te geven. Oude kennissen van Yves zoeken bij hem thuis in zijn oude spullen, maar niemand lijkt ze echt te willen. President Bart heeft ook elke band met Yves proberen te wissen uit het collectief geheugen. Walen en illegalen zijn het land uitgezet en zijn vooral niet meer welkom, om welke reden dan ook. Het land heeft veel last van smog en dure elektriciteit. Kernenergie is onbetaalbaar door het tekort aan uranium en het teveel aan afval, de olie is op. De ziekenhuizen liggen vol, maar geld is er niet. Het land leeft in chaos en armoede, maar niemand wil nog hulp. Iedereen is alleen maar bang van en jaloers op de ander.

“Kan ik dat nog veranderen?” vraagt Yves de geest nog. De geest beweegt niet. Plots ligt Yves weer in bed. Hij heeft beslist veel geleerd, maar of hij nog het lef heeft er iets aan te doen nu…

Einde

Niet vergeten

Hoewel de namen echt zijn, zijn de situaties natuurlijk uit de lucht gegrepen. In die zin dat de zoon van Pol Van Den Driessche niet ziekelijk is.