Image via Wikipedia

Alma: het studentenrestaurant van de KU Leuven. Allerminst bekend om zijn gezonde maaltijden, zeker niet voor klaargemaakte groenten. En wat lees ik vandaag, met oog op de staking?

We leveren ook aan kinderdagverblijven en hopen overal te kunnen geraken.

Wat? De Alma levert ook aan kinderdagverblijven?! Als je de kinderen hiermee (op)voedt, dan geloof ik best dat er een obesitasprobleem is! En zo zal het verdomd ook niet snel opgelost raken!

Vreemde toestanden op het werk, aan de KU Leuven (tegenwoordig de officiële afkorting van de bekende universiteit). Alle 3000 personeelsleden hebben het onmiddellijke bevel gekregen om hun dienstfiets binnen te brengen voor een nieuw stuur. Er zouden problemen zijn voor de veiligheid bij sommige, zo niet alle sturen. Ze zouden in twee kunnen breken. Een nieuw stuur was dus verplicht, fietsen verboden. Niet handig als je fiets op dat moment niét bij de KU Leuven-fietsherstelplaats staat. Op eigen risico ben ik dan toch maar daarheen gefietst vrijdag. Zonder problemen.

Toen ik daar aankwam, wist men nog niet goed wanneer de nieuwe sturen er zouden zijn. “Vandaag of morgen”, maar zeker was het niet en ik moest beslist op voorhand eens bellen om het te verifiëren.

Gekke situatie. Sommige van die fietsen rijden al rond sinds 2008. Ik rij er al mee sinds medio 2010; het stuur was toen duidelijk al gebruikt. Er was al veel kapot, gaande van banden tot iets in de bak van de fietsketting. Het leek wel alsof het stuur het enige was dat onverwoestbaar is. Niet dus.

Ook gek: pas vrijdag kregen we dit bericht. De sturen waren toen al besteld en waren zo te horen dus ook al onderweg. Ik vermoed dat ze die niet vrijdag hebben besteld. Dus hebben ze ons al enkele dagen laten rondrijden ondanks het (schijnbaar) ernstige probleem.

Enfin, ik was er snel bij, hopelijk heb ik het ding terug dinsdagmorgen. Morgen kunnen ze er pas aan beginnen, maar dat deert niet: door de staking geraak ik toch niet bij het station. Geen fiets nodig dus.

Image by Like_the_Grand_Canyon via Flickr

Een bewonderend woordje voor een alledaags voorwerp: een drankblikje. Als ik daar met mijn volle 66 kilogram (of iets in die aard, ik weeg me niet vaak genoeg) op ga staan om het kleinood plat te krijgen, dan blijft het mooi rechtop staan. Pas met een kleine drukbeweging buigt het. Sterk voorwerp!

En dit staat ook zo in de West-Vlaamse editie van de (papieren) krant … Toevallig ook over het treinongeluk waar ik gisteren nog iets over postte.

Een uur vertraging vandaag. Dat was al even geleden. Gelukkig maar natuurlijk. Maar toch.

Het begon al in station Brugge. De trein naar Kortrijk had 10 minuten vertraging, wellicht opgelopen door die naar Schaarbeek, die eveneens vertraging had. Nu, tien minuten, dat is (nog) niet veel. De sms-dienst van de NMBS moet dan in werking schieten, en inderdaad: een sms! Toen de trein al vertrokken was …

Tot Lichtervelde verliep alles vlot. Plots stopte de trein in dat station, niet gebruikelijk voor een IC-trein. We wachtten. Geen deuren open. We wachtten. Wachten. Wachten. Dan weerklonk de stem van de treinbegeleidster: persoonsongeluk, 10 minuten (extra) vertraging door een voorgaande trein die nog in Roeselare wordt opgehouden. Ik weet al goed genoeg dat persoonsongevallen altijd tot meer vertraging leiden. En inderdaad. De pubers op de trein werden vervelend. Enkele wilden naar buiten om te roken, andere riepen maar wat in de gang.

De stem van de treinbegeleidster weerklonk ettelijke minuten later opnieuw: de mensen op de trein met het ongeluk werden geëvacueerd, dus nog wat vertraging. De treinbegeleidster liep daarna maar wat door de trein en werd vastgeklampt door heel wat mensen. Tegen een reiziger legde ze uit dat de kost die het slachtoffer “als hij nog leeft” zal moeten betalen hoog zal zijn. Ze liep door, weer werd ze lastiggevallen door ‘n reiziger. Tijdens haar praatje schoot de trein weer in gang.

In Roeselare stapte het volk massaal uit. Tot Izegem geen probleem. Maar vanaf daar ging het weer fout: een slakkengangetje! Het ongeval was daar ergens gebeurd en alle seinen waren gesloten. Lees: alle overwegen zaten geblokkeerd en traag rijden was dus nodig om een nieuw ongeluk te vermijden. Onderweg kwamen we uiteraard ook langs de ongeluksplaats. Nee, wie er niet tegen kan, kan beter stoppen met deze alinea te lezen. De mensen in de zetels aan de andere kant van het gangpad zagen in de berm onder meer een automotor liggen. Wat verderop kruisten we een stilstaande trein. Je kunt al raden dewelke … Aan de ene kant niets te zien. Aan de andere kant daarentegen … De achterkant van een auto. De voorkant? Die zat onder de trein, vermoed ik. Of lag ergens onderweg. De trein zelf leek vrij ongeschonden. Een gemoderniseerd klassiek motorstel, een onding uit de jaren 70 of ouder. Stevige treintjes! De achterkant van de auto leek er gewoon op te plakken. Een Volkswagen Polo.

Geen bloed, geen lijk. Achteraf kwam ik ook te weten waarom: de auto was leeg. Een collega van me zat op de aanrijdende trein en had het gevoel dat de trein ontspoorde. Ik kan het me voorstellen, met zo’n kapotte auto. Daar zou geen mens levend uit kunnen komen. Gelukkig was het maar een auto. Dat gevoel van opluchting krijgt zelfs geen halve dag vertraging kapot. De kleine drama’s die de vertraging met zich meebracht vervallen in het niets vergeleken met het grote drama dat is voorkomen.

Maar zoals geweten, is ook het uiterlijk van een politicus belangrijk. Zeker van een vrouw. Maggie De Block kan het getuigen. Mercedes is niet “volslank” en ze is zelfs blond, maar toch heeft ze één groot uiterlijk nadeel: ze heeft excessief grote voeten. Althans, dat wist Het Nieuwsblad ons deze morgen te vertellen:

Vandaag weer ‘n mooie kop in De Standaard:

MIVB ziet reizigers elk jaar groeien

Niemand die zich daar vragen bij stelt? Goed, ik wel. Je via het spoor verplaatsen, zorgt er net voor dat je tijd hebt om dingen eens in vraag te stellen. Want hé, dit nieuwtje belicht een onbekend stukje in de eerste besparingsronde van de regering-Di Rupo. Het is weliswaar op proef, vandaar dat er gekozen is voor de MIVB. De MIVB is, zoals de lezer misschien wel weet, de Brusselse vervoersmaatschappij. De tegenhanger van De Lijn in het hoofdstedelijk gewest. Brussel is een stuk kleiner dan Wallonië en Vlaanderen, dus ideaal als proeftuin: als het niet lukt, zijn er minder mensen geraakt.

Op wat bespaard wordt? Op uitgaven voor het CLB, het Centrum voor Leerlingenbegeleiding. Het is eenvoudig en vernuftig tegelijk. Daarvoor moeten we eerst de context meegeven: het CLB meet kinderen tijdens de bekende medische schooltoezichten. Daaraan kunnen ze zien of een kind wel op een normale wijze groeit. Leerlingen daarvoor speciaal naar een dokter sturen, is natuurlijk wel kostelijk. Dokters zijn niet goedkoop en vaak moet de school een bus laten komen om de leerlingen ter plaatse te krijgen. De leerlingen verliezen zo bovendien veel tijd. Nuttige schooltijd, waardoor ze betere punten halen, sneller op de arbeidsmarkt komen en sneller belastingen betalen en aan hun eigen pensioen kunnen werken. Daarenboven komt nog dat de omgeving van de kinderen het vroeg of laat wel zal merken dat een kind bijvoorbeeld hardhorend, slechtziend of kleurenblind is. Kortom: vaak is het meten van het kind het enige dat de medische toezichten van het CLB niet overbodig maakt. Tot nu.

Waarom zouden we de maatschappij zo zwaar belasten met medische controles als het ook anders kan? De vervoersmaatschappijen worden door heel veel kinderen benut. De Lijn, de MIVB en de TEC worden gretig gebruikt bij kinderen, want ze beschikken niet zelf over een auto. En de weinigen die nooit met de bus of tram komen, hangen al wel eens rond in de buurt van bushaltes.

De vervoersmaatschappijen hebben een machtig instrument in handen: de camera. Bussen, trams en haltes hangen er vol mee. Veiligheid en zo. Veel agressie op de bus en tram. Behalve nuttige informatie, wordt er echter ook heel veel nutteloze informatie gefilmd en bewaard. De besparing bestaat er nu net in om de al beschikbare informatie te gebruiken om zo te kunnen besparen op plaatsen waar dezelfde informatie nog maar eens bekeken wordt. Nu zijn we er: de kinderen worden volop gefilmd. Het volstaat om de beelden van een kind over een bepaalde periode te bekijken om zijn of haar groei in het oog te houden. Met de steeds geavanceerdere gezichtsherkenning is dat al lang geen probleem meer. Om de leerling te identificeren, volstaat het om een klasfoto te hebben.

Een kop als ‘MIVB ziet reizigers elk jaar groeien’ hoeft dus niet te verbazen. Het zou maar straf zijn als de MIVB vaststelde dat de reizigers krimpen. Bij oudjes wordt dit natuurlijk wel vastgesteld, maar momenteel is er nog geen centrale databank voor gegevens van de krimpende medemens. Eerst de kinderen, want zij betalen binnenkort de pensioenen.

De MIVB ziet u, beste kinderen. En ze zien u, als reiziger, ook groeien. Naar verluidt zoekt de staat nog een manier om de borsten en testikels via camera te bekijken en te meten; dan kan ook het CLB voor pubers worden afgeschaft. Men zegge het voort.

Handig om een moeder te hebben die kickt op het winnen van wedstrijden. Soms wint die al eens wat waar je als zoon iets aan hebt. Zo won mijn moeder eind vorig jaar tickets voor het ijssculptuurfestival in Brugge, op het stationsplein. Dat mocht ook wel, want een betalend ticket was dit seizoen 13 euro voor een volwassene. Niet goedkoop.

Vorige week zaterdag: de tijd drong een beetje. De ijssculpturen werden vanaf zondag aan de dooi blootgesteld. Het droevige lot van deze vergankelijke kunstvorm. Dus hoog tijd om te gaan, voor alles weg is.

Er stond een kleine rij buiten, dus we konden gelukkig vrij snel binnen. Binnen was het nogal druk. Je kon vaak niet door of werd haast op je hielen of tenen getrapt. Dan is er natuurlijk iemand die er koste wat het kost met een buggy in moest, hoewel het kind in dit wagentje al wel zelf kon lopen. En zelfs goed, aan de lengte te oordelen. De massa zorgde er helaas voor dat je vaak niet goed alles kon zien. Er stond iemand voor of je werd wat weggedrukt. Of er zaten mensen aan te prutsen, hoewel uitdrukkelijk gevraagd werd dat niet te doen. Je zag dat er hier en daar al geretoucheerd was – of dat er onherstelbare schade was aangericht.

Thema dit jaar was Disney, net zoals bij de zandsculpturen in de zomer in Blankenberge. Ik veronderstel dat de organisatoren dezelfden zijn. Ik was er namelijk ook bij in de zomer (vrijkaarten eveneens), en herkende de meeste beelden vrij goed. Johnny Depp als Jack Sparrow, Walt Disney zelf, de prinsessen, Alice in Wonderland, Pixar … In vergelijking met de zomereditie was de omgeving natuurlijk wel kouder (-6 °C) en kleiner. Het stationsplein van Brugge is nu ook niet zo groot en werd ook niet bepaald compleet benut (gelukkig). Mooie sculpturen, dat is zeker. Je ziet vrij goed wie er wordt uitgebeeld, goede detaillering, mooie belichting … Er is veel werk aan besteed en dat merk je wel.

Al bij al waren we daar een halfuurtje binnen. Ik vergelijk: anderhalf uur in de bioscoop is goedkoper. Een museum waar je drie uur rondhangt, kost je zowat maximaal 10 euro per persoon. Zeker bij dat laatste heb je een hoop personeel nodig om de boel op orde te houden. Een conservator, toezichters, een kassa … Een groot gebouw op temperatuur houden, is ook niet goedkoop. Dus dertien euro voor ijssculpturen? Ik vermoed dat iemand – of meerdere partijen – hier mooi wat aan verdiend.

Heel mooi allemaal, maar zonder vrijkaarten krijg je me er niet in.

Nederlanders, vroeger vond ik ze wel leuk. Tijdens mijn laatste studentenjaren klikte het ook wel goed met een Nederlandse collega en op mijn werk blijken het ook steevast vriendelijke mensen. Nederlanders lijken ook wel ergens van ons te houden. Fijn is dat!

Vroeger vond ik ze leuk. Nu niet meer dan? Ah, natuurlijk wel nog. Toch de meesten. Het verontrust mij echter wel dat Nederland een gesloten natie wordt. Het doet wat aan Vlaanderen denken … Terugplooien op het eigen land, jezelf als superieur zien. Nederland gaat daar helaas heel ver in. Nederland stemt tegenwoordig zonder veel schaamte op extreemrechts. De meerderheid niet, maar een (te) grote minderheid wel. En het gaat ver.

Ik doel op de Nederlandse koningin Beatrix. Het oude besje ging op bezoek in het Midden-Oosten en droeg daar – over haar kenmerkende hoed – een lang gewaad. Beatrix paste zich aan. Gevolg: de Nederlandse PVV (Partij voor de “vrijheid”) vindt het vreselijk dat ze dat doet. Een hoofddoek is voor hen misschien nog meer een symbool dan voor moslims zelf. Wie is Nederland komt, moet zich volgens de PVV aanpassen; wie naar islamistische landen gaat, moet dat daar niet?

Oké, de PVV heeft zich nu wel héél duidelijk opgesteld: de hoofddoek is voor hen geen teken van niet ingeburgerd zijn, maar van een godsdienst die ze minachten. Niemand hoort het te dragen, niet in Europa, niet elders. Respect hebben voor andermans cultuur hoeft niet? Ook al is het voor velen een bewuste keuze om het te dragen?

Wel, voor een partij die het over de oerdegelijke westerse normen en waarden heeft: respect is geen zo’n waarde?

Ik hoop dat ze dat in Nederland ook snel eens gaan beseffen.

Martin Heylen … Ik had het hem nooit gegeven!