En dit staat ook zo in de West-Vlaamse editie van de (papieren) krant … Toevallig ook over het treinongeluk waar ik gisteren nog iets over postte.

Een uur vertraging vandaag. Dat was al even geleden. Gelukkig maar natuurlijk. Maar toch.

Het begon al in station Brugge. De trein naar Kortrijk had 10 minuten vertraging, wellicht opgelopen door die naar Schaarbeek, die eveneens vertraging had. Nu, tien minuten, dat is (nog) niet veel. De sms-dienst van de NMBS moet dan in werking schieten, en inderdaad: een sms! Toen de trein al vertrokken was …

Tot Lichtervelde verliep alles vlot. Plots stopte de trein in dat station, niet gebruikelijk voor een IC-trein. We wachtten. Geen deuren open. We wachtten. Wachten. Wachten. Dan weerklonk de stem van de treinbegeleidster: persoonsongeluk, 10 minuten (extra) vertraging door een voorgaande trein die nog in Roeselare wordt opgehouden. Ik weet al goed genoeg dat persoonsongevallen altijd tot meer vertraging leiden. En inderdaad. De pubers op de trein werden vervelend. Enkele wilden naar buiten om te roken, andere riepen maar wat in de gang.

De stem van de treinbegeleidster weerklonk ettelijke minuten later opnieuw: de mensen op de trein met het ongeluk werden geëvacueerd, dus nog wat vertraging. De treinbegeleidster liep daarna maar wat door de trein en werd vastgeklampt door heel wat mensen. Tegen een reiziger legde ze uit dat de kost die het slachtoffer “als hij nog leeft” zal moeten betalen hoog zal zijn. Ze liep door, weer werd ze lastiggevallen door ‘n reiziger. Tijdens haar praatje schoot de trein weer in gang.

In Roeselare stapte het volk massaal uit. Tot Izegem geen probleem. Maar vanaf daar ging het weer fout: een slakkengangetje! Het ongeval was daar ergens gebeurd en alle seinen waren gesloten. Lees: alle overwegen zaten geblokkeerd en traag rijden was dus nodig om een nieuw ongeluk te vermijden. Onderweg kwamen we uiteraard ook langs de ongeluksplaats. Nee, wie er niet tegen kan, kan beter stoppen met deze alinea te lezen. De mensen in de zetels aan de andere kant van het gangpad zagen in de berm onder meer een automotor liggen. Wat verderop kruisten we een stilstaande trein. Je kunt al raden dewelke … Aan de ene kant niets te zien. Aan de andere kant daarentegen … De achterkant van een auto. De voorkant? Die zat onder de trein, vermoed ik. Of lag ergens onderweg. De trein zelf leek vrij ongeschonden. Een gemoderniseerd klassiek motorstel, een onding uit de jaren 70 of ouder. Stevige treintjes! De achterkant van de auto leek er gewoon op te plakken. Een Volkswagen Polo.

Geen bloed, geen lijk. Achteraf kwam ik ook te weten waarom: de auto was leeg. Een collega van me zat op de aanrijdende trein en had het gevoel dat de trein ontspoorde. Ik kan het me voorstellen, met zo’n kapotte auto. Daar zou geen mens levend uit kunnen komen. Gelukkig was het maar een auto. Dat gevoel van opluchting krijgt zelfs geen halve dag vertraging kapot. De kleine drama’s die de vertraging met zich meebracht vervallen in het niets vergeleken met het grote drama dat is voorkomen.

Maar zoals geweten, is ook het uiterlijk van een politicus belangrijk. Zeker van een vrouw. Maggie De Block kan het getuigen. Mercedes is niet “volslank” en ze is zelfs blond, maar toch heeft ze één groot uiterlijk nadeel: ze heeft excessief grote voeten. Althans, dat wist Het Nieuwsblad ons deze morgen te vertellen:

Vandaag weer ‘n mooie kop in De Standaard:

MIVB ziet reizigers elk jaar groeien

Niemand die zich daar vragen bij stelt? Goed, ik wel. Je via het spoor verplaatsen, zorgt er net voor dat je tijd hebt om dingen eens in vraag te stellen. Want hé, dit nieuwtje belicht een onbekend stukje in de eerste besparingsronde van de regering-Di Rupo. Het is weliswaar op proef, vandaar dat er gekozen is voor de MIVB. De MIVB is, zoals de lezer misschien wel weet, de Brusselse vervoersmaatschappij. De tegenhanger van De Lijn in het hoofdstedelijk gewest. Brussel is een stuk kleiner dan Wallonië en Vlaanderen, dus ideaal als proeftuin: als het niet lukt, zijn er minder mensen geraakt.

Op wat bespaard wordt? Op uitgaven voor het CLB, het Centrum voor Leerlingenbegeleiding. Het is eenvoudig en vernuftig tegelijk. Daarvoor moeten we eerst de context meegeven: het CLB meet kinderen tijdens de bekende medische schooltoezichten. Daaraan kunnen ze zien of een kind wel op een normale wijze groeit. Leerlingen daarvoor speciaal naar een dokter sturen, is natuurlijk wel kostelijk. Dokters zijn niet goedkoop en vaak moet de school een bus laten komen om de leerlingen ter plaatse te krijgen. De leerlingen verliezen zo bovendien veel tijd. Nuttige schooltijd, waardoor ze betere punten halen, sneller op de arbeidsmarkt komen en sneller belastingen betalen en aan hun eigen pensioen kunnen werken. Daarenboven komt nog dat de omgeving van de kinderen het vroeg of laat wel zal merken dat een kind bijvoorbeeld hardhorend, slechtziend of kleurenblind is. Kortom: vaak is het meten van het kind het enige dat de medische toezichten van het CLB niet overbodig maakt. Tot nu.

Waarom zouden we de maatschappij zo zwaar belasten met medische controles als het ook anders kan? De vervoersmaatschappijen worden door heel veel kinderen benut. De Lijn, de MIVB en de TEC worden gretig gebruikt bij kinderen, want ze beschikken niet zelf over een auto. En de weinigen die nooit met de bus of tram komen, hangen al wel eens rond in de buurt van bushaltes.

De vervoersmaatschappijen hebben een machtig instrument in handen: de camera. Bussen, trams en haltes hangen er vol mee. Veiligheid en zo. Veel agressie op de bus en tram. Behalve nuttige informatie, wordt er echter ook heel veel nutteloze informatie gefilmd en bewaard. De besparing bestaat er nu net in om de al beschikbare informatie te gebruiken om zo te kunnen besparen op plaatsen waar dezelfde informatie nog maar eens bekeken wordt. Nu zijn we er: de kinderen worden volop gefilmd. Het volstaat om de beelden van een kind over een bepaalde periode te bekijken om zijn of haar groei in het oog te houden. Met de steeds geavanceerdere gezichtsherkenning is dat al lang geen probleem meer. Om de leerling te identificeren, volstaat het om een klasfoto te hebben.

Een kop als ‘MIVB ziet reizigers elk jaar groeien’ hoeft dus niet te verbazen. Het zou maar straf zijn als de MIVB vaststelde dat de reizigers krimpen. Bij oudjes wordt dit natuurlijk wel vastgesteld, maar momenteel is er nog geen centrale databank voor gegevens van de krimpende medemens. Eerst de kinderen, want zij betalen binnenkort de pensioenen.

De MIVB ziet u, beste kinderen. En ze zien u, als reiziger, ook groeien. Naar verluidt zoekt de staat nog een manier om de borsten en testikels via camera te bekijken en te meten; dan kan ook het CLB voor pubers worden afgeschaft. Men zegge het voort.

Handig om een moeder te hebben die kickt op het winnen van wedstrijden. Soms wint die al eens wat waar je als zoon iets aan hebt. Zo won mijn moeder eind vorig jaar tickets voor het ijssculptuurfestival in Brugge, op het stationsplein. Dat mocht ook wel, want een betalend ticket was dit seizoen 13 euro voor een volwassene. Niet goedkoop.

Vorige week zaterdag: de tijd drong een beetje. De ijssculpturen werden vanaf zondag aan de dooi blootgesteld. Het droevige lot van deze vergankelijke kunstvorm. Dus hoog tijd om te gaan, voor alles weg is.

Er stond een kleine rij buiten, dus we konden gelukkig vrij snel binnen. Binnen was het nogal druk. Je kon vaak niet door of werd haast op je hielen of tenen getrapt. Dan is er natuurlijk iemand die er koste wat het kost met een buggy in moest, hoewel het kind in dit wagentje al wel zelf kon lopen. En zelfs goed, aan de lengte te oordelen. De massa zorgde er helaas voor dat je vaak niet goed alles kon zien. Er stond iemand voor of je werd wat weggedrukt. Of er zaten mensen aan te prutsen, hoewel uitdrukkelijk gevraagd werd dat niet te doen. Je zag dat er hier en daar al geretoucheerd was – of dat er onherstelbare schade was aangericht.

Thema dit jaar was Disney, net zoals bij de zandsculpturen in de zomer in Blankenberge. Ik veronderstel dat de organisatoren dezelfden zijn. Ik was er namelijk ook bij in de zomer (vrijkaarten eveneens), en herkende de meeste beelden vrij goed. Johnny Depp als Jack Sparrow, Walt Disney zelf, de prinsessen, Alice in Wonderland, Pixar … In vergelijking met de zomereditie was de omgeving natuurlijk wel kouder (-6 °C) en kleiner. Het stationsplein van Brugge is nu ook niet zo groot en werd ook niet bepaald compleet benut (gelukkig). Mooie sculpturen, dat is zeker. Je ziet vrij goed wie er wordt uitgebeeld, goede detaillering, mooie belichting … Er is veel werk aan besteed en dat merk je wel.

Al bij al waren we daar een halfuurtje binnen. Ik vergelijk: anderhalf uur in de bioscoop is goedkoper. Een museum waar je drie uur rondhangt, kost je zowat maximaal 10 euro per persoon. Zeker bij dat laatste heb je een hoop personeel nodig om de boel op orde te houden. Een conservator, toezichters, een kassa … Een groot gebouw op temperatuur houden, is ook niet goedkoop. Dus dertien euro voor ijssculpturen? Ik vermoed dat iemand – of meerdere partijen – hier mooi wat aan verdiend.

Heel mooi allemaal, maar zonder vrijkaarten krijg je me er niet in.

Nederlanders, vroeger vond ik ze wel leuk. Tijdens mijn laatste studentenjaren klikte het ook wel goed met een Nederlandse collega en op mijn werk blijken het ook steevast vriendelijke mensen. Nederlanders lijken ook wel ergens van ons te houden. Fijn is dat!

Vroeger vond ik ze leuk. Nu niet meer dan? Ah, natuurlijk wel nog. Toch de meesten. Het verontrust mij echter wel dat Nederland een gesloten natie wordt. Het doet wat aan Vlaanderen denken … Terugplooien op het eigen land, jezelf als superieur zien. Nederland gaat daar helaas heel ver in. Nederland stemt tegenwoordig zonder veel schaamte op extreemrechts. De meerderheid niet, maar een (te) grote minderheid wel. En het gaat ver.

Ik doel op de Nederlandse koningin Beatrix. Het oude besje ging op bezoek in het Midden-Oosten en droeg daar – over haar kenmerkende hoed – een lang gewaad. Beatrix paste zich aan. Gevolg: de Nederlandse PVV (Partij voor de “vrijheid”) vindt het vreselijk dat ze dat doet. Een hoofddoek is voor hen misschien nog meer een symbool dan voor moslims zelf. Wie is Nederland komt, moet zich volgens de PVV aanpassen; wie naar islamistische landen gaat, moet dat daar niet?

Oké, de PVV heeft zich nu wel héél duidelijk opgesteld: de hoofddoek is voor hen geen teken van niet ingeburgerd zijn, maar van een godsdienst die ze minachten. Niemand hoort het te dragen, niet in Europa, niet elders. Respect hebben voor andermans cultuur hoeft niet? Ook al is het voor velen een bewuste keuze om het te dragen?

Wel, voor een partij die het over de oerdegelijke westerse normen en waarden heeft: respect is geen zo’n waarde?

Ik hoop dat ze dat in Nederland ook snel eens gaan beseffen.

Martin Heylen … Ik had het hem nooit gegeven!

Het begint stilaan zielige proporties aan te nemen. Hoe Europa steeds maar weer het nieuws haalt, bedoel ik dan. Vroeger had je Europa als de boosdoener. Als er een bepaalde onpopulaire maatregel werd ingevoerd, dan was het omdat het zo moest van Europa. Europa bepaalt sluimerend ons bestaan. Steeds meer wetten komen van Europa. Bepaalde partijen hoopten dan ook dat België zou oplossen in Europa.

Tijden veranderen. Minister Paul Magnette zette deze week zijn bek open over Europa. Europa uit kritiek op Belgische maatregelen, Magnette stelt Europa in vraag. Ik ben er niet genoeg bij betrokken om te oordelen of Europa in dit geval wijs sprak of niet, maar voor de politici was Magnettes uitspraak ongewenst. De woorden “populisme” en “euroscepticisme” werden nog eens van stal gehaald. Ook die woorden worden nogal eens gebruikt om slecht beleid te verhullen.

Toch is het opvallend dat net de eerder rechtse partijen in het parlement problemen hadden met Magnettes uitspraken. Uiteraard: Europa vraagt betere crisismaatregelen. Zo’n maatregelen houden meestal in dat de overheid spaarzaam moet zijn en de economie moet steunen. Een typisch verlangen van rechtse partijen: weinig overheid, economie aan de macht. Dus als Europa hen daarin steunt, dan hebben ze aan Magnettes uitspraak genoeg om eens goed te scoren bij hun kiespubliek. Het moge gezegd: als rechts blij is met Europa, dan zal het wel zijn omdat Europa rechts heeft gehandeld.

Rechts bezondigt zich echter zelf aan populisme zo. Zomaar schieten op de minister omdat die een mening heeft. Inhoudelijk: nul. Een woord als “euroscepticisme” toewerpen is eveneens populistisch. Omdat je vragen hebt bij wat Europa vertelt, ben je toch niet per se sceptisch over Europa? Je kunt het ook doortrekken naar de Belgische politiek zelf: binnen alle politieke families zitten Vlaams-nationalisten. Neem nu Bart Staes of Geert Lambert van Groen (jaja, zonder leesteken, ik ben mee!). Die waren vroeger bij de Volksunie. Groen staat echter bekend als een partij die het land niet wil splitsen en zelfs bepaalde beleidsdomeinen opnieuw federaal wil maken. Zijn zij daarom slechte groenen? Nee, ook al zijn ze het misschien toch niet eens met de Belgische lijn van de partij. Of neem de vele republikeinen die in partijen zitten die een ceremoniële monarchie bepleiten. Et alors?

Het is dus niet anders voor Europa. Ik denk niet dat er veel Belgische politici zijn die het Europese project in twijfel trekken. Ook Magnette zie ik dat niet doen. Maar het is algemeen geweten dat socialisten (en groenen bij uitbreiding) een socialer Europa willen. Ze willen niet minder Europa, maar een ander Europa, waar ook plaats is voor sociale thema’s. Als een eurocommissaris dan eens typisch rechtse thema’s bepleit, dan is het vanuit het standpunt van een linkse rakker maar logisch om te reageren tegen deze mening. Als minister zou hij dat beter niet doen – er zijn nog socialisten hé, laat hen het dan zeggen, en de bekwaamheid van de commissaris in twijfel trekken is ook wat goedkoop – maar nu even doen alsof iedereen die kritische vragen stelt populist is … Ver beneden de gordel.

Hebben die lui nu echt niets beters te doen dan ruziën over elk punt, elke komma en elke kritische voetnoot? Nog niet genoeg tijd verloren?

De Standaard publiceert deze week vier artikels over het maakbare geluk. Ze proberen meer bepaald de volgende vragen te beantwoorden:

Alomvattende crisis en chaos dreigen, we zullen het moeten doen met minder geld, minder welvaart, minder overheid, minder solidariteit. Aan het begin van 2012 willen wij als krant, die dezer dagen zelden opbeurend nieuws kan brengen, geluk weer in het blikveld brengen. Hoe meer crisisberichten, hoe dwingender die essentiële vraag: wat willen en mogen we niet verliezen? Wat is essentieel voor ons geluk?

Vandaag staat daarin een madam die als volgt wordt omschreven:

Ze heeft een Italiaanse sportwagen in haar garage en een stal met springpaarden.

Een rijke vrouw dus. De dame in kwestie doet wel haar best om haar vermogen te gebruiken voor zij die het meer nodig hebben. Naar eigen zeggen geeft ze 10% af aan goede doelen. Over geld zegt ze het volgende:

‘Geld is iets raars’, vervolgt ze. ‘Toen ik het niet had, vond ik het belangrijk. Maar vanaf een bepaald punt, zegt het je niets meer.

Als je geld hebt, dan zegt het je natuurlijk niet veel meer. Je hebt het maar te nemen als je het nodig hebt. Je hoeft er niet zo bij na te denken of je het niet beter aan iets anders kunt geven.

Ik las verder en stootte dan toch maar op iets dat mij deed fronsen.

Ik hoef geen dure auto’s en ik hou niet van shoppen. De laatste keer dat ik ben gaan winkelen was in december voor kerstcadeaus.

Sommige mensen hebben toch echt geen besef van geld, denk ik dan. “Geen dure auto’s”, wat dan met die Italiaanse sportwagen? Die was goedkoop zeker? Als de laatste keer dat je ging shoppen in december was, dan vind ik dat nu ook nog niet zo lang geleden. We zijn nog geen maand verder.

Ik zit toch met een dubbel gevoel als ik dit artikel lees. Ze is rijk en geeft een deel van haar rijkdom weg. Heel mooi van haar, een voorbeeld voor de vele rijken die alleen maar rijker willen worden met het geld dat ze even kunnen missen (en daarna zeuren dat ze het kwijt zijn als ze het verliezen op de beurs). Anderzijds: als je zo rijk bent dat je niet meer weet wat veel shoppen en wat een dure auto is, dan is de ongelijkheid al wel heel ver gevorderd. Zij beseft gelukkig nog wat ongelijkheid is en doet er wat aan, maar ik vrees dat ze toch een grote uitzondering is tussen de rijken.

• Als eerste waren er Halloweenkindjes. Ze brabbelden een onverstaanbaar liedje waarin alleen “Halloween” duidelijk te horen was.
• Jehova’s getuigen. Die komen niet meer denk ik.
• De wijkagent die heel lang op zich liet wachten.
• Een zwarte die beweert dat hij in Brussel studeert en die boekjes voor vijf euro verkoopt. Ik vraag me nog steeds af of zijn verhaal klopte.
• Een of andere man die vraagt of ik “die jongen die hier soms aan auto’s werkt” weet wonen. Nee. Met die marginale personen in mijn straat heb ik liever zo weinig mogelijk te maken.
• Iemand die in 10 minuten voor het energieprestatiecertificaat komt binnenwippen. Hoe je in 10 minuten kunt bepalen hoe goed een huis geïsoleerd is, is me een groot raadsel.
• De huisbaas, loodgieter, raamwerker, vorige huurder …

Gisteren kwam er dan toch weer zo iemand opduiken, onaangekondigd: iemand van de ziekenkas. Hij wist me te vertellen dat ik te veel betaal nu ik samenwoon. Ik vroeg of hij mij dat geld komt brengen dan. Helaas niet. Hij kwam “2 minuten” binnen (uiteraard 15) en vroeg mij mijn ‘n plakkertje van de ziekenkas. Ik gaf er eentje. Hij vroeg hetzelfde aan mijn vriendin. Ik zei dat ze wel bij een andere kas is aangesloten. De man viel uit de lucht (goede voorbereiding zeg, hij weet wél dat ik samenwonend ben, maar niet met wie?) en zei dat het dan toch niet voordeliger wordt. Niet dat het veel scheelt. Hij probeerde haar dan natuurlijk ook even te overhalen om bij hen te komen, maar ook niet te hard. Ik denk dat de bewuste twee ziekenfondsen elkaar niet proberen te beconcurreren. De anderen daarentegen wel, dat vernam ik uit relatief goede bron. Bon, hij begon dan maar wat over het voorhuwelijkssparen te zeuren. Financiën: niet mijn ding. Ik knikte maar dat het goed was. Zijn praatje ging snel en verliep nogal binnensmonds, wat het voor mij niet begrijpelijker maakte. Hij gaf alvorens te vertrekken nog de balpen waarmee hij wat krabbels had gemaakt, samen met wat folders. Opvallend: balpennen blijven gelieve relatiegeschenken. We kregen er de laatste tijd nogal veel bij onze dienstverleners.

En daar zaten we dan. Totaal verrast. Ik wist niet dat de ziekenfondsen mensen lieten langskomen voor zo’n dingen. ‘t Was wel sympathiek, maar ik hoop toch dat niet élke dienst hier een gewoonte van maakt.

Ik verwacht alvast een grote horde mensen in september. Verkiezingen. Nu we in de binnenstad wonen, krijgen we die quasi zeker over de vloer. Ik zal eens een lijstje opstellen met vervelende vragen, toch al goed wetende wie de door mij aangehangen ideologie het beste uitdraagt.