Michiel op de Sporen

Image via Wikipedia

Er was een tijd dat ik dat veel deed: ’s morgens fietsen naar de stad. Als het vakantie was en het weer zat wat mee, dan ging ik fietsen.

Vandaag moest ik het ook nog eens doen. De geur van de winter deed me terugdenken aan andere tijden. Het moet al een hele tijd geleden zijn dat ik dat echt vaak deed. Zesde middelbaar, 2004 dus. Later bleef ik liever thuis. Ik was er al zo weinig. Op een dag als vandaag voel je het terugkeren: de eerste wintergeuren, zoals warme soep en vuur. Dan nog op plaatsen waar je het niet verwacht. Achter een bos en naast een wei. Bij een zwembad. Maar ook gewoon in druk bewoonde stukjes. Mensen in de weer. Een groetstraat waar niemand groet. Klasjes op pad. Mannen die de hond van hun vrouw uitlaten. Herfstblaadjes overal, behalve aan de takken dan.

Jaren geleden kon ik er intens van genieten. Het deed me ontspannen en mijn gedachten verzetten. Thuiskomen en radio opzetten. Leen Demaré of Yasmine op de radio. Maar het ontspant me maar matig meer. Thuiskomen is niet meer zoals toen. Toen was er ik en de radio. En de poes. Nu is er ik, maar ook te veel familie. Radio? Daar zwijgen we maar beter over. Poes? Het stikt van de katten, maar die ene poes is er niet meer. Het zorgeloze leven van toen is er ook niet meer. Studeren was toen nog simpel. Druk maken over werk was er al helemaal niet bij. De zorgen van toen waren vaak puberzorgen.

Fietsen was toen meer dan de voeten op trappers zetten en door de stad rijden. Het was een moment voor mezelf. De sfeer thuis hoorde erbij. Net die is anders. Geen sprake van dat dat ooit nog terugkeert. In feite hoeft dat ook niet, want het feit dat mijn gedachten toen verzet moesten worden, is ook niet alles. De zorgen van nu ebben alleen niet weg door even weg te fietsen. Ze keren snel genoeg terug.

Intussen zit ik hier weer, in een wereld die in 2004 nog niet echt bestond. Intussen zit ik hier, met een per ongeluk geboorde bovenlip.

Image by miss_blackbutterfly via Flickr

Het komt eraan. Het is nog afwachten, maar het komt. Als ik wist voor wanneer het echt is, dan begon ik de dagen af te tellen. Helaas kan ik maar gissen. Maar het staat wel te gebeuren en dat op zich is goed. Niet goed voor nu, maar het maakt de toekomst rooskleuriger. Ik had toch nog op een jaar of 2 gerekend voor er verbetering in de zaak zou komen. Iets waar ik dan zelf voor zou gezorgd hebben.

Ik zie het al voor me. Meer plaats voor mij alleen. In de salon kunnen zitten misschien. Geen stank hebben van een brommer. De deur van de kamer kunnen sluiten om de warmte binnen te houden. De stank willen buiten houden door de deur te sluiten is dan gelukkig al niet meer nodig. Kunnen slapen zoals ik dat wil. Kunnen opstaan en gaan slapen zoals het mij uitkomt. Kunnen internetten en tv kijken zo lang of kort als ik wil.

Geen geklop op de tafel. Geen mompelend geschreeuw tijdens het eten. Geen bruut geweld met de nodige brokken. Geen adapters meer die permanent in het stopcontact zitten.

Tijd om een nieuwe voordeur te steken. Om kasten terug te zetten waar ze horen te staan. Om mijn strips nog wat betere plekjes te kunnen geven, bij voorkeur weg van het vocht.

Ook maar hopen dat er niet meer vertrekt dan nodig. Want dat ken ik ook… Nee, niets is ooit voor 100% goed. Krijgen is afstaan.

Image by Ecluse via Flickr

Euforie in Vlaams-nationale kringen: de paus had het bij de heiligverklaring van pater Damiaan zondag niet over België, maar over Vlaanderen. Hij beschreef Damiaan als een Vlaming en noemde zijn geboorteplaats zelfs “geboorteland Vlaanderen”. Mijn tenen gingen spontaan krullen. Is hij als ex-nazi (met de bemerking dat ik hem daar niet van beticht, er is geen bewijs) soms zo’n fanatiekeling van het Arische ras? Vlaams Belang is natuurlijk heel tevreden met wat de paus zei. Ik iets minder. Het maakt het gebeuren net wat minder, vrees ik. Vlaanderen is simpelweg geen land en zal dat vast ook niet snel worden. “Geboorteland Vlaanderen” is dus gewoon fout, had hij nu nog “geboorteplek” gezegd… “België” had ook gekund natuurlijk, dan was het tenminste neutraal (want gewoon juist, zonder meer). ‘t Lijkt me niet aan de paus om te bepalen hoe ons land er uitziet. Gods stem zal dit ook wel niet zijn, veronderstel ik.

Nationalisten, ik moet jullie ook ontgoochelen. Pater Damiaan was dan wel een Vlaming op geografisch gebied, ik kan me onmogelijk voorstellen dat hij zo erg aan dat stukje België gehecht was. Evenmin aan België zelf. Hij wou toch op Molokai begraven worden? Hield hij dan niet genoeg van Vlaanderen? Allicht. Hij was géén Vlaming, hem claimen kunnen we niet. Hij voelde zich één met de melaatsen, niet met de Vlamingen. Hij was één van hen. Zij waren op zich in feite ook een volk, tegen wil en dank. Hij was een melaatse, een inwoner van Molokai. Dus beste nationalisten, claim deze heilige niet. Jullie hebben het met Daens ook al gedaan, maar volgens mij overstegen ze allebei het aardse gezeur over taal- en landsgrenzen. Zij leefden voor God en voor God alleen. Ze deden goed omdat ze dachten dat God het zo wou. Voor de mensheid, niet voor Vlaanderen.

Damiaan geboren in Vlaanderen? Totaal niet relevant!