Archief voor Antwerpen

Drukte in de stad

13 december 2009 · Ingedeeld onder Antwerpen, trein

Uploaded by User:Alison. Photograph by Paul Un...

Image via Wikipedia

Naar goede gewoonte trok ik vrijdagavond naar die andere hoofdstad, Antwerpen. Gelukkig een redelijke treinrit, ik heb al veel slechter meegemaakt. Ik las de wetenschapsbijlage van de krant, maar werd vanaf Gent een beetje gestoord in mijn concentratie. Mijn nieuwsgierigheid, eeuwig karaktertrekje waarvan ik niet weet of ik er nu blij of triest om moet zijn het te hebben. Leergierigheid is fijn, maar het is soms tijdrovend.

Een man met een hond (van het merk “boxer”) trok mijn aandacht. De hond zelf was heel braaf, gelukkig. Plots stapten wat studentes op. Twee van ze gingen pal over de eigenaar zitten. Het duurde even voor ik begreep dat 1 van de 2 de man al kende. Hoewel dat zo was, is het blijkbaar toch handig een hond te hebben om een gesprek aan te knopen. Het tweede meisje was zo direct betrokken in een gesprek tussen de 2 (voor elkaar) bekenden. Later kwam een oudje nog even zeggen “ik heb geen bang (sic) van honden”, met als nuttige informatie dat honden dat weten als je bang bent. Een levensles, zo dacht het ventje vast, maar ik zag aan de 3 anderen dat ook zij die wijsheid al tot vervelens toe hebben moeten aanhoren. Andere mensen waren toch wel opvallend hard op hun hoede als ze het grote beest moesten passeren. Oudeventjespraat: het is toch nog niet tot iedereen doorgedrongen.

De man met de hond wist me ook nog even te irriteren. Ik bevestig het cliché niet graag, maar de man was erg trots op zijn T-shirt “I love Antwerp” en was er hard van overtuigd dat geen enkele andere stad in het land dat heeft. Behalve Brussel misschien. Nu kom ik toevallig ook van een erg toeristische stad: ik weet wel beter. Dat soort mensen is dan vast verbaasd dat niet-Antwerpenaren de wel-Antwerpenaren arrogant vinden.

Zaterdag was ik dan in de grote stad. Eindelijk nog eens een droge dag, maar wel zeer koud. Blijkbaar waren veel mensen op zoek naar geschenkjes voor Kerstmis en/of Nieuwjaar. Het zal helaas wel niet voor mij zijn dat ze daar waren. Een erg drukke bedoening daar. Overal stond je wel in de weg. Cadeautjes gingen vlot over de toonbank. Een ogenblikje dacht ik eraan dat toch veel mensen nu tussen de boeken horen te zitten. Dat zal ook wel het geval zijn, de jeugd was nogal afwezig.

’s Avonds kon ik dan weer rustig plaatsnemen in de trein huiswaarts. Mét het nieuwe IC/IR-boekje, eindelijk! Alle grote treinverbindingen in een boekje. Dat kan binnenkort misschien wel eens vaker van pas komen (zie eerdere post). Zo kon ik ook de (toch niet veranderde) treinrit van de avond zelf minuut per minuut volgen. Meestal heb ik hier een serieuze vertraging waardoor ik de bus net wel of net niet mis, maar een groot wonder geschiedde: de trein was mooi op tijd. Om dan uiteindelijk te moeten gaan zitten in een overvolle bus. Al goed dat Assebroek niet zo ver is.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Reflecties over boeken en treinen

9 november 2009 · Ingedeeld onder Antwerpen, trein · Tagged , ,

Stakingen bij de NMBS: we zijn ze stilaan gewoon. Toevallig dat ze dat altijd doen als het vakantie is. De een zal daar wel blij om zijn (zijnde: de werkende mens of de scholier die niet hoefde te pendelen die dag), de ander net niet (mensen die een uitstap willen doen, moeten wachten of een alternatief nemen, daarnaast zijn er nog steeds pendelaars). Wie dat kan, vertrok beter een dag vroeger. Zoals ik.

Brugge

In station Brugge aangekomen de woensdagavond stond ik op het perron te kijken naar de omgeving. De avondlijke omgeving heeft wel wat. Soms mis ik het dat het al vroeg donker is, maar al bij al is het ook fijn om drukke taferelen in het donker te zien. In de zomer heb je die alleen overdag. De nacht is er dan doods. Dus geef mij gerust maar eens lange nachten, zeker als ze niet te koud zijn. Woensdag was het dus zo. Met zicht op een klassiek motorstel (ja, die rode trein) en op de achtergrond de nieuwe gebouwen aan de voorkant van het station: een hotel, kantoorruimten, appartementen en… een Saturn (zeg gerust Mediamarkt, want dat is zo goed als hetzelfde, alleen de kleuren en soms de prijzen verschillen licht).

Saturn

De opening van die Saturn is voorzien op 2 december. Dat is nog minder dan een maand. Voor alle duidelijkheid (want dat is slecht te zien op de foto): de gebouwen staan er nog niet. Er staan al steunpilaren en de verdiepingen staan er al op, maar voor de rest is het eigenlijk erg onaf. De buitenmuren staan er bijvoorbeeld nog niet. Er moet nog geverfd worden, wellicht komt er nog andere versiering van de muren ook. Deuren en ramen moeten er nog in. En vooral: de Saturn! Er moeten nog rekken in, reclamepanelen aan de plafonds, kassa’s… Dan moeten de producten er ook nog eens in. Computers om te testen moeten ingesteld worden, een hele vracht koelkasten (veronderstel ik toch), cd’s en dvd’s in een zekere volgorde, kleine prullaria als geheugensticks en inktcartridges, merk- en prijsaanduidingen… De Saturn/Mediamarkt is niet bepaald de meest fancy winkel, maar toch, zelfs de chaos die er lijkt te heersen moet er geïnstalleerd worden. Ik ben zéér benieuwd of ze die datum halen.

Het doet me denken aan het voorval van de Colruyt in Assebroek een tijdje geleden. Ik dacht dat de Colruyt er bijzonder snel geïnstalleerd zou zijn. Wat is een Colruyt? Een prefabgebouw met rekken voedsel en andere dingen in. Onaangeklede rekken (met alle respect gezegd hoor, beste Colruytkoper, ze investeren gewoon in de essentiële dingen). Wat kassa’s en dat is het zo wat. Denk ik toch. Maar nee hoor, die Colruyt kwam er pas maanden later. Zonder vleesafdeling dan nog! Die kwam pas later. Heel bevreemdend. En een Saturn zou dat sneller kunnen?

Terug naar de treinrit. Een gewone rit overigens, zoals ik ze het liefste heb. In Gent-Sint-Pieters passeerde ik andere werken bij de NMBS: die van de stationsbuurt daar. De ondergrondse parking op de voormalige plaats van het postgebouw is nu blijkbaar af, toch de ruwbouw. Je ziet niet meer dat er een put was: die is dicht. Dat is wel snel gegaan, vind ik. Ik passeer er toch vaak en plots was dat dicht. Prima.

Boekenbeurs

Het doel was de boekenbeurs. Die donderdag was het staking, dus hoopten we op weinig volk. Dat bleek ook wel wat te kloppen: er was een aangename drukte. Weinig duw- en trekwerk. De hitte van elk jaar was helaas wél op post. Mijn krant had nochtans geschreven dat de tropische temperaturen voorbij waren omdat de ecologische kaart getrokken werd. Helaas: de aanmoedigingen van organisator Boek.be om ecologischer te werken, werden niet bij alle standjes even goed opgevolgd. Het was frisser, maar nog steeds te warm om er met winterse kledij binnen te komen. In november zou dat toch anders moeten kunnen. Laat me ook maar direct mijn ander grote punt van kritiek geven: dit evenement kost zo maar even 8 euro nu ik geen student meer ben. Ik vind dat veel. Het eveneens bekende Boekenfestijn is gratis terwijl die net boeken verkopen die weinig opbrengen. De winst moet er redelijk laag zijn. Op de Boekenbeurs vragen ze veel geld en toch moet je inkom betalen? Het gaat er bij mij niet echt in. En waarom dan 8? Dat is best veel voor zoiets.

Voor de rest: veel kookboeken, veel Twilight. Het valt wel op wat er tegenwoordig in trek is dus. Er was ook een e-reader (voor e-books) om te testen. Leuk speelgoed, maar eigenlijk niet echt op punt nu. Ik ben er wel in geïnteresseerd, maar de demonstratie (gegeven door iemand die we kennen, maar die ons niet herkende, we lieten het maar zo) heeft mij toch geen goede indruk nagelaten. Pagina’s omklappen of vergroten duurde een eeuw, iets wat op een gewone pc in nog geen seconde zou lukken. Ik snap wel hoe dat komt (zwakke processor, wat op zich altijd een duur iets is), maar veel begrip heb ik er niet voor. Tien seconden voor zo’n opdrachten is té. Nee, geef mij maar een papieren boek nu. Het lijkt me wel handig om er je boekenverzameling in kwijt te kunnen. Of vakliteratuur, dat misschien nog het meest en best van al. Ideaal voor studenten die zo altijd hun cursusboeken bij hebben bijvoorbeeld. Maar dat is nog niet voor direct vrees ik…

Voor de rest natuurlijk het ding van altijd: signeersessies van de gekste mensen (waarbij Urbanus duidelijk het meeste volk wist te trekken en anderen bij gebrek aan belangstelling met elkaar praatten) en ontzettende veel boeken over de meest uiteenlopende dingen. Veel kwakzalverij in boekvorm helaas ook. En dat voor 8 euro. Maar al bij al beleef je er toch altijd weer een goed gevulde, fijne namiddag.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Marcske heeft het gezegd

11 oktober 2009 · Ingedeeld onder Antwerpen, politiek · Tagged ,

{{nl|1=Maquette Oosterweelverbinding }}

Image via Wikipedia

Wie in Antwerpen rondloopt, zal al wel hard in contact gekomen zijn met de actualiteit: de Lange Wapper. Deze brug is een stuk van de zogenaamde Oosterweelverbinding, die het verkeer in en rond Antwerpen zou moeten verbeteren. Met name minder files. Een immense investering, waarbij nu al heel veel geld naar vooronderzoek is gegaan.

Het plan om de fileproblemen op te lossen, is natuurlijk mooi. De manier waarop is iets anders. Zoals ongetwijfeld goed geweten, is er volgende zondag, 18 oktober, een referendum in Antwerpen over de brug. De bevolking moet kiezen of ze het voorstel voor de huidige brug accepteren of afwijzen. Het referendum zal uiteindelijk bepalen of de stad een positief of negatief advies geeft aan de uitvoerders van de plannen: de Vlaamse overheid. Puur economisch gezien zou die brug er het best komen. Gezien het geld dat er al in steekt en gezien het een Vlaamse investering is die eigenlijk de hele Vlaamse economie moet helpen. Antwerpen zou aantrekkelijker moeten worden voor buitenlandse investeerders. Die laten Vlaanderen nu namelijk al eens links liggen wegens de mobiliteitsproblemen. Maar anderzijds maakt het voor de gemiddelde Vlaamse belastingbetaler niet uit of de Lange Wapper er nu komt of dat er gekozen wordt voor een alternatief. Het geld van de voorstudie is dan nog het enige argument om toch voor die brug te gaan.

Behalve economische motieven spelen er – gelukkig – nog andere dingen mee in de beslissing. De voornaamste is de algemene leefbaarheid. Daar begint de rol van de stad Antwerpen, waar de brug of z’n alternatief uiteindelijk zou moeten komen. Voorstanders van de brug beweren dat er minder files zullen komen en dat het verkeer beter gespreid zal worden. Kortom: spreiding van vervuiling. Tegenstanders kunnen opwerpen dat er waardevol natuurgebied verloren gaat. Op een andere plek komt er wel bij, maar hoeft het gezegd dat veel flora en fauna die er nu zijn daar niets aan gaan hebben? Ook een historisch plekje gaat definitief verloren. Komt er nog eens bij dat de brug pal boven een stuk stad komt. Wie wil daar net onder wonen dan? Wetende dat België een dieselland is en dat diesel gevaarlijk fijn stof veroorzaakt? Een tunnel is dan een beter alternatief omdat de hoeveelheid fijn stof daar nog enigszins gecontroleerd kan worden.

De burger komt nu aan zet: hoe zien de inwoners het geheel? Goed of slecht? Willen ze die brug tolereren of moet er een alternatief komen? Op politiek niveau is er geen consensus, dus komt er een referendum. Een niet-bindend dan nog: het volk geeft advies, de stad doet er mee wat ze wil. De stad zal het advies alvast volgen, waarop de stad op haar beurt de Vlaamse overheid advies (wederom) geeft. Het advies van het volk komt zo daar terecht. Zoals dat met raad gaat, kan de overheid die volgen of in de wind slaan.

Tot zover hoe de vork aan de steel zit wat dat referendum betreft. Maar vandaag prikkelde de mening van Herman – Marc Vertongen – Verbruggen mij. Hij is resoluut tegen en zal dat ook laten blijken volgende week, zo zei hij in De Zevende Dag op één. Zijn redenen lagen voor de hand: zo’n ding boven de stad? Daarnaast vond hij het een waanzinnig idee om in de 21ste eeuw nog bruggen te bouwen. Hij vond het echter niet echt aan hem om zijn advies te geven en gaf de politici even een lesje in democratie: we stemmen op ze omdat we hopen dat ze onze mening gaan vertegenwoordigen. We geven ze de taak problemen op te lossen waar wij toch niet genoeg over weten. Dat is hun mandaat, zoals dat dan heet. Dat ze nu “onze” mening (ik heb er zelf nu wel niets over te zeggen) nu komen vragen, is eigenlijk verkeerd.

Het klopt ook als een bus dat we er eigenlijk gewoon niet genoeg over weten. Ik hoor fouten (de brandweer zou een tunnel niet goed vinden volgens Annick De Ridder (OpenVld), maar de brandweer weet nergens van), maar ik hoor vooral veel dingen niet. Zoals: waar komt die brug nu eigenlijk? Op de artistieke impressies zie je een brug over water. De Schelde? Nee, zo blijkt. Een dok! Onder de Schelde komt (schrik niet) een tunnel! Dus er komt dan een brug én tunnel. Wie de brug al zag in maquette zag dat er 2 etages zijn in de brug: weet iemand waarvoor die dienen? Hoeveel mensen weten trouwens dat er op een bepaald stuk 19 rijstroken zouden gaan liggen? Of dat er mensen wonen in de omgeving van de geplande brug? Zelfs de zeer geïnteresseerde, Antwerpse omgeving waar ik in terechtkom, weet niet altijd een antwoord te geven…

Kortom: het volk weet toch niet genoeg af van het hele probleem. Bovendien wordt er een draak van een vraag gesteld, die wél de lading minimaal weet te dekken. Ze stelt – misschien iets duidelijker geformuleerd hier – de vraag of de inwoner vindt dat de Lange Wapper zoals die nu bestaat er hoort te komen of niet. Zo niet, dan kies je voor een alternatief. Welk alternatief is géén onderdeel van de vraag. De Antwerpenaar kiest dus niet voor een brug of tunnel, wel voor “deze brug of iets anders”.

Het mag gezegd dat de politiek hierin dus goed faalt. Ze stelt de mensen voor keuzes voor zaken waar ze niet genoeg van weten. Dat doen ze dan nog puur omdat ze onderling niet overeen komen. De referendumvraag is bewust niet “brug of tunnel?”, want zo kunnen ze bij negatief advies nog zeggen: “Kijk, de Antwerpenaar koos tegen de Lange Wapper, maar niet per se tegen elke andere brug.” Kortom, dan komt er een andere brug als het van bepaalde partijen afhangt (OpenVld). Voor sommige CD&V’ers is het ook simpel: als het advies negatief is, dan kan de Vlaamse overheid nog altijd wat anders doen. Mag het gezegd dat CD&V in Antwerpen net daar stemmen haalt waar de mensen alleen de voordelen van de brug voelen? Dan is er nog de BAM, die het plan voor de brug heeft opgesteld, waarover twijfels rijzen over de kwaliteit van de diensten. De BAM die zelf is aangesteld door de overheid.

Herman Verbruggen – in het echt helemaal niet zo onnozel als Marcske – wist ons ook duidelijk te maken dat het probleem brug-of-tunnel eigenlijk in se niet aan de orde is. Er is maar één probleem, eentje dat het probleem van de Oosterweelverbinding fel overstijgt: er zijn gewoon te veel auto’s en vrachtwagens. Inderdaad, dé oplossing voor de nieuwe eeuw ligt helemaal niet vervat in een tunnel of een brug, maar over duurzaam gebruik van onze grondstoffen, olie in het bijzonder. Terug naar de roots van mijn weblog: als ze dat geld van die voorstudie of het geplande geld voor de brug of tunnel of wat-dan-ook nu eens zouden spenderen aan een betere verbinding met de trein? Een trein kan heel erg veel containers vervoeren met 1 machinist. Het is sneller, properder en veiliger. Dan kunnen we de vrachtwagen verbannen tot diensten van en naar het goederenstation. Dát is de 21ste eeuw.

Het doet me weer aan de reclame voor radio Klara denken: Denk toch eens toekomstgericht alstublieft!

Leesvoer

Op weblog Sloddervossen staat ook nog een prima link (PDF) naar heel wat info over de volksraadpleging van volgende week en de plannen voor de Oosterweelverbinding. ‘n Aanrader, rechtstreeks van de stad.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Onduidelijkheid

17 september 2009 · Ingedeeld onder Antwerpen, chocolade, trein · Tagged , , ,

Jawel, Michiel op de sporen zat weer eens vast op die immer fijne rails. Tussen Brugge en Gent viel de AM96 (motorstel zoals op de foto) plots stil. Ik zat vooraan en had zicht op de deur waar de machinist zich in bevond. Die laatste kwam plots naar buiten en opende de deuren. Een luide pieptoon op hoge frequentie was het gevolg. Het feit alleen natuurlijk dat er een machinist zijn trein verlaat… Na een poosje kwamen ook de treinbegeleidster en een (toevallig aanwezig?) ander NMBS-personeelslid opdagen. De begeleidster had het al snel over 10 minuten vertraging. Tip: reken er zeker 5 bij als je dat hoort. Het werden er al snel twintig. Een probleem met de seininrichting, zo klonk het. Toch wel wat onduidelijk. Seinen staan op de sporen, waarom stappen die mannen dan uit? Ze zullen wel weten waarom, maar het maakt me toch benieuwd. Al snel werd over 15 minuten vertraging gesproken. Logisch als steeds werden het er uiteindelijk 20. De trein werd beperkt tot Berchem. Een man in mijn wagon vloekte. Tja, overstappen in Berchem is echt moeilijk hoor. Kuch. Er rijdt elke 5 minuten wel een trein naar Antwerpen-Centraal. Daarin was het personeel dan weer heel duidelijk. Goed zo!

Vakjargon in de NMBS is misschien wat onduidelijk, maar ze geven ten minste info. Anderen houden dat wel bewust achter. Op mijn eindbestemming (Antwerpen dus) gingen we eens een nieuwe horecazaak uittesten. Restaurant Marie, hoewel het in de namiddag meer een café is. Wij gingen er dan ook een warme choco drinken. Na een poosje kwam een man de zaak binnen. Hij stelde zich voor door zijn naam mee te geven. Hij vervolgde door te zeggen: “Wij bezoeken alle handelszaken.” Daarna leuterde hij wat over RSZ, controle op personeel en rookverbod en nog zo wat dingen. Het klonk als een officiële afgevaardigde van een of andere inspectie. De man zei een kwartiertje te willen spreken met de uitbaatster en reserveerde “dus” een halfuur van haar tijd. Na de afspraak te hebben gemaakt, vroeg de gewiekste uitbaatster toch maar even van waar die man nu precies kwam. Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen, zo bleek. De uitbaatster vroeg of ze daar dan bij aangesloten is nu ze een zaak heeft. Goed gezien, want dat was niet het geval. De man deed zich voor als een officiële man, maar eigenlijk wil hij haar gewoon het lidmaatschap aansmeren voor een zelfstandigenvakbond. De man had zijn buit, namelijk de afspraak, snel binnen, maar hij zal na die afspraak vast toch van een kale reis terugkeren. Toen de man goed en wel buiten was, zei de uitbaatster tegen een vriend van haar dat ze die man toch maar wat vals vond. Hij doet zich voor als een belangrijke inspecteur, maar is eigenlijk een vertegenwoordiger. Ik beaam: zo klonk het ook voor mij. Je zult maar een simpele ziel zijn en daar toch intrappen…

De chocolademelk was trouwens goed voor een 7/10 voor mij. Niet meer omdat het op basis van water en poeder was, niet minder omdat het voor zo’n waterchocomelk wel goed was en omdat we een Mignonette (van Côte d’Or) kregen. Leuke sfeer, vriendelijke uitbaatster.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Irritant gedoe ook altijd…

1 juni 2009 · Ingedeeld onder Antwerpen, studeren, trein · Tagged , , ,

Bus station 't Zand Brugge

Image via Wikipedia

Het is weer die tijd van het jaar: steeds heter en heter en dan weet je dat de examens voor de deur staan. Studeren is de hitte is inderdaad niet fijn, maar bon, daar kunnen we niets aan doen zeker? Studeren moet, maar bij studeren hoort ook één magisch woord: ontspannen. Voor mij bestaat ontspannen er nogal fel in om de liefde op te zoeken, maar daarvoor moet ik (ook al) sporen. De trein op. Maar alles wat mis kon gaan, ging ook echt mis. De wet van Murphy zeker?

Om te beginnen was er de passage “De Lijn”. Om bij mijn geliefde station van Brugge te komen (sinds dit weekend officieel af geloof ik!), moest ik de bus op. Ik dacht dat die er in een halfuur wel zou moeten zijn, wat volgens de dienstregeling ook zo is. Dus ik neem de bus waarvan ik denk dat die net goed uitkomt voor mij. Mooi misrekend. Halverwege stopt de bus: personeelswissel. De ene chauffeur lost de andere af. Beiden vrouwen. Je kent dat wel: die over het algemeen niet snel wisselen omdat er nog een klein kletsje bij hoort. Inderdaad, 5 minuten kwijt. In Brugge aangekomen versperde een auto een erg nauwe straat (de Katelijnestraat). Daar loopt het ook vol toeristen. Gevolg: de bus kon nauwelijks door. Weer tijd kwijt. Op de Markt kwamen enkele meisjes de buslijn naar Assebroek vragen en hoe ze ook terug zouden kunnen naar het station achteraf. Jawel, weer tijd kwijt. Nog later moesten twee oudjes van de bus. Wat gaat dat toch tergend langzaam… Als je bus al vertraging heeft en je gehaast bent, dan krijg je dat er natuurlijk weer eens bij. Aan het station zelf kon de bus dan weer niet goed inslaan doordat er fietsers kwamen van beide richtingen. Traag. Ik heb niets tegen oudjes of fietsers, laat staan babbelende vrouwen of mensen die de juiste buslijn willen weten, maar het kwam allemaal bijeen op een moment dat het niet zo fantastisch was voor mij. Ik ben er geraakt, maar had toch de trein gemist. Jammer.

NMBS Class 27 with M6 Carriages

Image by bbusschots via Flickr

Het irritante stuk van mijn reisje was echter niet de busrit (die was ongelukkig, niet irritant), maar de treinrit. Ik zocht een rustig plekje uit zodat ik nog wat kon studeren op de trein. Ik plof me in een zetel en haal alles boven om de treinrit educatief verantwoord te kunnen maken (lees: één studieboek). Net voor de trein vertrekt, komt er echter een jongeman (ik schat dat hij ongeveer mijn leeftijd heeft) in mijn buurt zitten. Een bekend type: hij ziet er uit als een watje, maar is gekleed in een net pak met das, kijkt verwaand en heeft een moderne oorring (zo’n vierkantje, geen idee hoe dat heet eigenlijk). Het begon al goed: hij legde zich neer in twee zetels. Voeten gelukkig niet in de zetel. Dan begon hij op een zeer vervelend toontje te telefoneren, het had wat weg van een janettenstem, maar was het niet (wederom: niets tegen homo’s). Gewoon het stemmetje van het type eigenlijk. Hautain en lichtjes verwijfd. Het telefoontje was snel afgelopen, maar de jongeman hield het niet bij telefoneren. Hij draaide zich de hele tijd in de zetel, haalde zijn abonnement boven en probeerde het op een bizarre plek vast te steken (voor de kenners: in de haakvormige constructies op de zitjes van de M6-dubbeldekwagons). Dan begon hij maar wat muziek af te spelen. Uiteraard uit een gsm, wat qua klank afschuwelijk is. Alsof dat niet genoeg was, begon hij ook nog mee te brullen. Euhm? “Ik reis alleen.” Irritant. Dikkenek. Daar ging mijn studietijd op de trein. Concentratie werd nul.

Ook al irritant zijn bepaalde oudjes, dat kwam ik de dag erna weer tegen. Herinner je je het voorval met de babyolifant nog? Oudjes staken constant voorbij in een rij mensen die maar langzaam vooruit ging. Maar hun beurt afwachten? Nee hoor. Ook deze keer was het weer van dat. Danone deelde Activia uit op de Meir in Antwerpen. Gratis. Mensen namen het dus ook met plezier aan, ook wij. We wachten geduldig tot we er eentje kregen, het verliep ook heel vlot. Plots stonden ze daar: twee oudjes. Ze stonden al bijna voor ons. Geen idee waar ze plots vandaan kwamen. We lieten ze er maar niet tussen, al waren ze duidelijk van plan er tussen te geraken. De personen achter ons lieten ze er wel tussen. Irritant gedrag. Sommige oudjes (wederom: ik wil ze niet allemaal viseren, ouderdom respecteer je, maar niet onvoorwaardelijk) willen altijd eerst zijn, ook al hebben ze meer tijd dan wie dan ook.

Warmte laat niet alleen de studies minder vlot verlopen, het lokt ook de irritante mensen massaal naar buiten. Fijn… Wat ben ik weer blij dat mijn laatste examen er bijna is.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Een dagje naar de Zoo

23 mei 2009 · Ingedeeld onder Antwerpen · Tagged , , ,

Zoals aangekondigd: ik wou op kraambezoek bij de Aziatische olifanten in de Zoo van Antwerpen. Een zonnige donderdag en hop, ik ben vertrokken. Resultaat: veel drukte, veel volk, maar ook een prachtige olifantenbaby.

Een slechtere dag hadden we allicht niet kunnen kiezen om naar de Zoo te trekken: de sociale zuilen van CD&V (ACW, ACV, CM, Ziekenzorg…) waren er ook massaal aanwezig ter ere van Rerum Novarum, hun feestdag. Helaas kwam ik dat net wat te laat te weten. Nu goed, het zij zo. Eens binnen was het echt wel vreselijk druk. De olifanten waren dan ook nog eens niet buiten, maar waren verplicht op rust gesteld binnen. Binnengaan bij de edele slurfdieren was dan ook uit den boze. De Zoo bezoeken is gelukkig meer dan de olifanten bezoeken, toch in ons geval. Dus deden we maar wat graag ook even de andere dingen. Maar wat was me dat zeg? Nog nooit in m’n hele leven zo veel volk gezien in anders minder aantrekkelijke plaatsen als het reptielenhuis, de aquaria of de pinguïns. Iedereen kwam natuurlijk voor hetzelfde: de olifanten. Uit verveling deden velen dan maar ook even de rest aan. Mja, ook wij waren er natuurlijk om die reden, maaar ook gewoon voor de Zoo.

Na al die omzwervingen kwamen de olifanten weer buiten. We gingen op één van de vierposities staan waar we ze konden zien. Er was een loopgang, mooi in het oog gehouden door enkele medewerkers van de Zoo. Dan zijn er ook nog twee andere posities en een toren waar ze zichtbaar zijn, daar stond geen medewerker, maar wel een hoop volk. Zonder enige orde baande het volk zich een weg aan één van die uitkijkposten. Ook wij waagden ons tussen het andere volk. Langzaam maar zeker kwamen we dichterbij. Maar hemel toch, wat kunnen mensen raar doen op zo’n momenten. Duwen was het eerste. Dan was er nog een kindje met een ijsje, hier en daar vlekken achterlatend op rugzakken van anderen. Mensen begonnen te schelden en zuchten, een man met een zichtbaar te hoge bloeddruk begon te hijgen. Ongeduld alom. Maar toen naderden we en zagen we… de baby. In een flits, want helemaal vooraan geraakten we nooit. Achter ons vertrokken een aantal mensen en we maakten van de smalle opening gebruik om ook maar weg te gaan: veel konden we toch niet zien. Wat verderop konden we ze wél zien, het was er nota bene niet eens druk! Dan kun je wel mooie kiekjes maken:

Mooi hé? Maar we konden er natuurlijk nog meer maken.

De lieve mama en tante, die zo wat afwisselend voor de baby zorgen, toonden Kai-Mook, de baby, constant aan het publiek, zo leek het. Ze liepen heel de tijd rondjes zodat je vanop elke positie in het park de baby kon zien. Ook bij onze volgende pogingen om het diertje te zien, was dat zo.

Hans De Munter

Hans De Munter

Die lieve dikhuiden toch hé. Overigens, je ziet misschien ook de loopgang die er nu is in de Zoo? Hoewel georganiseerd, was dat toch ook een zootje. De werknemers in de Zoo probeerden de massa wat te orchestreren, maar soms lukt dat echt niet. De gang was redelijk breed, maar alleen aan de rechterkant kon je de olifanten zien. Wie links liep, deed er alles aan om rechts te geraken. Plots zat een stel Nederlanders voor ons terwijl ze na ons vertrokken. Dat frustreert. Dan was er plots 10 centimeter open tussen mij en onze voorgangers: floep, een oudje springt in het gaatje. Dan zijn ze snel hoor… Een van de mensen die het ook deed, kreeg een uitbrander van me. Ze deed heel onbegrijpend, maar zeg, wij stonden daar ook al een tijd aan te schuiven. Zij was misschien in vijf minuten daar geraakt. Wij, keurig in rij, na meer dan een kwartier, vermoedelijk zelfs meer. Ik vond het een beetje ongepast, grof zelfs. Mensen zonder geduld hé… Tss.

Op het einde van de loopgang stond acteur Hans De Munter (zie foto, weliswaar niet uit de Zoo) de menigte op te wachten met doopsuiker (“suikerbonen” genoemd in ‘t Stàd natuurlijk), heel fijn. Ook een olifantenshop stond ons op te wachten. De commercie draait volop, maar niet ten onrechte: de Zoo wil geld binnenhalen om de olifanten naar Planckendael te kunnen overbrengen, naar een terrein dat beter aangepast is voor ze. Dat kost wel wat allemaal. Geen winstbejag gelukkig.

De commercie deed me wel op ander vlak heel wat pijn. De Zoo had bij een fabrikant een speciale uitvoering van speelgoedolifanten laten maken. Op de doos stond “Baby K” of zoiets. Heel erg stom is dat die olifanten absoluut geen Aziatische, maar Afrikaanse olifanten waren! Olifanten zijn olifanten? Mja, maar zo leert niemand ooit het verschil, terwijl dat toch duidelijk is (alleen de oren al!). Van de Zoo zou je toch beter verwachten. Spijtig, want educatief absoluut niet verantwoord. Het Nieuwblad deelde dan nog een speciaal krantje uit waarin het verschil tussen de olifantensoorten mooi uitgelegd staat. Als je dan als kind je nieuwe, plastieken olifanten bekijkt, dan zul je wel inzien dat er wat hapert. Een leeuw is ook geen tijger hé, ook al zijn het beiden katten. Maar niemand die speelgoed zal maken van het verkeerde dier. Leeuwen en tijgers zijn verdorie meer verwant dan de olifantensoorten. Dus “een olifant is een olifant”? Dan is een kat ook een kat hé.

Ah ja, het was hoe dan ook een zeer leuke dag en ik kan het alleen maar aanbevelen om te gaan kijken. Het is wel nog steeds héél erg druk, zo schijnt. Geduld hebben is een must. Maar een Aziatische baby-olifant: praaaaaaaaaachtig!

Laat een reactie achter

Baby-olifant geboren!

17 mei 2009 · Ingedeeld onder Antwerpen, actualiteit · Tagged , , ,

De Aziatische olifant Phyo Phyo, uit de Zoo van Antwerpen, is vanmorgen wat voor 9u bevallen. Rond 11u15 dronk het, toevallig net toen ik op printscreen drukte op de site http://www.baby-olifant.be.

De baby drinkt voor de eerste keer

De baby drinkt voor de eerste keer

Mini hé? Wie nog wat voyeurisme wil bedrijven kan nog steeds terecht op de vermelde website, waarop de geboorte ook te zien was.

Nu is het nog wachten op een naam voor het puike diertje, maar daarvoor moet het geslacht nog vastgesteld worden. Dat duurt nog even. De naam zal wel zeker met een K beginnen, zoals de traditie dat wil (elk jaar een andere letter van het alfabet voor nieuw geboren dieren, dit jaar de K).

Aan Phyo Phyo: proficiat. Ik kom zeker eens op kraambezoek.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Olifanten in de media

26 februari 2009 · Ingedeeld onder Antwerpen, media, rariteiten · Tagged , , , ,

Phyo Phyo

Phyo Phyo

De Antwerpse dierentuin (Zoo Antwerpen) verwacht een baby-olifant. De Aziatische olifant Phyo Phyo is al een hele tijd zwanger en de baby zou nu wel gauw moeten komen, al moet je dat met een korreltje zout nemen. De baby zou in februari moeten komen, maar dat kan zonder problemen uitlopen tot mei of begin juni.

De Zoo laat dit niet zomaar passeren en volgt de olifant nauwgezet. Er kwam bijvoorbeeld een wedstrijd. Wie het beste het juiste moment van de bevalling heeft geschat, mag op kraambezoek. Die wedstrijd stond, net als vele andere informatie, op een speciale website: www.baby-olifant.be. Je kunt je daar ook aanmelden voor een nieuwsbrief. Als de bevalling begint, krijg je dan een melding per mail of sms. Op de website kun je dan de bevalling live volgen. Op het Mechelsplein in Antwerpen zul je de bevalling op groot scherm kunnen volgen. Geen privacy voor de olifant.

De site had op 22 februari al meer dan 18.000 nieuwsgierige geabonneerden. Maar op de site van Het Nieuwsblad suggereerde een nieuwskop wel iets heel bijzonders. Deze luidt:

Al 18.000 fans krijgen sms’je voor bevalling olifant in Zoo

Mooi zeg, 18.000 fans voor sms! Maar helaas dekt deze kop de lading niet. Verder in het artikel staat namelijk:

Al 18.172 surfers hebben zich online geregistreerd en daar komen er nog elke dag bij. Wie zich inschrijft op de website, krijgt meteen een sms’je of een e-mail als bevalling van mama Phyo Phyo zich aankondigt. Je kan de geboorte van het eerste olifantje in ons land dan live volgen op het internet.

Geen 18.000 leden voor de melding per sms, wel voor sms en/of mail samen! Dat is een groot verschil. Sms’jes zijn zeer duur, e-mail is gratis. Het is niet moeilijk om in te beelden dat er veel meer mensen voor de e-mails dan voor de sms’jes ingeschreven zijn.

Hoe de media toch misleidend kunnen zijn… Wijze raad van de dag: nooit alleen de kop lezen.

Laat een reactie achter

Sandalig!

25 februari 2009 · Ingedeeld onder Antwerpen, Brugge · Tagged , , ,

Mijn nieuwe sandalen

Afgelopen weekend vertoefde ik weer in Antwerpen. In de plaatselijke Torfs vonden we een stel mooie sandalen, compleet mijn stijl. Om financiële redenen besloot ik ze nog niet te kopen, maar vroeg de vriendelijke winkelbediende of ze het in Brugge ook zouden hebben. Ze dacht van wel en schreef de code van het product op, zo konden we ze snel vinden daar ook.

Vandaag een zonnige dag, bijna lente. Als dat geen weer is om sandalen te gaan zoeken! Inderdaad, de fiets op, naar de plaatselijke Torfs! En ik vond: de sandalen! Verkocht! Op zo’n zonnige dag krijg je al helemaal zin om ze ook effectief aan te doen. Ik toch, als grote blotevoetenzot.

Omdat ik ook schoenen nodig had en niet te veel reclame wil maken voor 1 keten: ik kocht ook nog hoge schoenen (geen bottinen) in Brantano, om toch niet helemaal het gevoel te krijgen dat de lente is begonnen. Klaar voor de komende regendagen dus. Maar ook voor de nakende lente en zomer. Was het al maar zo ver…

Laat een reactie achter