Michiel op de Sporen

Image via Wikipedia

Het is weer die tijd van het jaar: steeds heter en heter en dan weet je dat de examens voor de deur staan. Studeren is de hitte is inderdaad niet fijn, maar bon, daar kunnen we niets aan doen zeker? Studeren moet, maar bij studeren hoort ook één magisch woord: ontspannen. Voor mij bestaat ontspannen er nogal fel in om de liefde op te zoeken, maar daarvoor moet ik (ook al) sporen. De trein op. Maar alles wat mis kon gaan, ging ook echt mis. De wet van Murphy zeker?

Om te beginnen was er de passage “De Lijn”. Om bij mijn geliefde station van Brugge te komen (sinds dit weekend officieel af geloof ik!), moest ik de bus op. Ik dacht dat die er in een halfuur wel zou moeten zijn, wat volgens de dienstregeling ook zo is. Dus ik neem de bus waarvan ik denk dat die net goed uitkomt voor mij. Mooi misrekend. Halverwege stopt de bus: personeelswissel. De ene chauffeur lost de andere af. Beiden vrouwen. Je kent dat wel: die over het algemeen niet snel wisselen omdat er nog een klein kletsje bij hoort. Inderdaad, 5 minuten kwijt. In Brugge aangekomen versperde een auto een erg nauwe straat (de Katelijnestraat). Daar loopt het ook vol toeristen. Gevolg: de bus kon nauwelijks door. Weer tijd kwijt. Op de Markt kwamen enkele meisjes de buslijn naar Assebroek vragen en hoe ze ook terug zouden kunnen naar het station achteraf. Jawel, weer tijd kwijt. Nog later moesten twee oudjes van de bus. Wat gaat dat toch tergend langzaam… Als je bus al vertraging heeft en je gehaast bent, dan krijg je dat er natuurlijk weer eens bij. Aan het station zelf kon de bus dan weer niet goed inslaan doordat er fietsers kwamen van beide richtingen. Traag. Ik heb niets tegen oudjes of fietsers, laat staan babbelende vrouwen of mensen die de juiste buslijn willen weten, maar het kwam allemaal bijeen op een moment dat het niet zo fantastisch was voor mij. Ik ben er geraakt, maar had toch de trein gemist. Jammer.

Image by bbusschots via Flickr

Het irritante stuk van mijn reisje was echter niet de busrit (die was ongelukkig, niet irritant), maar de treinrit. Ik zocht een rustig plekje uit zodat ik nog wat kon studeren op de trein. Ik plof me in een zetel en haal alles boven om de treinrit educatief verantwoord te kunnen maken (lees: één studieboek). Net voor de trein vertrekt, komt er echter een jongeman (ik schat dat hij ongeveer mijn leeftijd heeft) in mijn buurt zitten. Een bekend type: hij ziet er uit als een watje, maar is gekleed in een net pak met das, kijkt verwaand en heeft een moderne oorring (zo’n vierkantje, geen idee hoe dat heet eigenlijk). Het begon al goed: hij legde zich neer in twee zetels. Voeten gelukkig niet in de zetel. Dan begon hij op een zeer vervelend toontje te telefoneren, het had wat weg van een janettenstem, maar was het niet (wederom: niets tegen homo’s). Gewoon het stemmetje van het type eigenlijk. Hautain en lichtjes verwijfd. Het telefoontje was snel afgelopen, maar de jongeman hield het niet bij telefoneren. Hij draaide zich de hele tijd in de zetel, haalde zijn abonnement boven en probeerde het op een bizarre plek vast te steken (voor de kenners: in de haakvormige constructies op de zitjes van de M6-dubbeldekwagons). Dan begon hij maar wat muziek af te spelen. Uiteraard uit een gsm, wat qua klank afschuwelijk is. Alsof dat niet genoeg was, begon hij ook nog mee te brullen. Euhm? “Ik reis alleen.” Irritant. Dikkenek. Daar ging mijn studietijd op de trein. Concentratie werd nul.

Ook al irritant zijn bepaalde oudjes, dat kwam ik de dag erna weer tegen. Herinner je je het voorval met de babyolifant nog? Oudjes staken constant voorbij in een rij mensen die maar langzaam vooruit ging. Maar hun beurt afwachten? Nee hoor. Ook deze keer was het weer van dat. Danone deelde Activia uit op de Meir in Antwerpen. Gratis. Mensen namen het dus ook met plezier aan, ook wij. We wachten geduldig tot we er eentje kregen, het verliep ook heel vlot. Plots stonden ze daar: twee oudjes. Ze stonden al bijna voor ons. Geen idee waar ze plots vandaan kwamen. We lieten ze er maar niet tussen, al waren ze duidelijk van plan er tussen te geraken. De personen achter ons lieten ze er wel tussen. Irritant gedrag. Sommige oudjes (wederom: ik wil ze niet allemaal viseren, ouderdom respecteer je, maar niet onvoorwaardelijk) willen altijd eerst zijn, ook al hebben ze meer tijd dan wie dan ook.

Warmte laat niet alleen de studies minder vlot verlopen, het lokt ook de irritante mensen massaal naar buiten. Fijn… Wat ben ik weer blij dat mijn laatste examen er bijna is.