Archief voor chocolade

Chocoladeeeeeuh!

Eigen foto Licentie Categorie:Afbeelding voeds...

Image via Wikipedia

Werken aan de KULAK, het is ook een beetje “leven in de koffiekamer”. Toen ik er paar maanden geleden solliciteerde voor een andere job dan mijn huidige werd ik al meegelokt naar de zogenaamde “docentenzaal”, eigenlijk een veredelde naam voor de koffiekamer. Sommige personeelsleden wonen er bijna. Ik haal ook geregeld een koffie, maar dan blijf ik er toch maar niet plakken. Een verzetje, een wandelingetje. Wat nadenken buiten het kantoortje. Het werkt.

Eén nadeel aan die koffiekamer: er is geen warme chocomelk. Naar ‘t schijnt is het te duur om dat ook nog in dat apparaat te installeren. Sommige professoren zijn er ook echt niet voor te vinden. Hoe kun je nu negatief staan tegenover chocolade, denk ik dan. Onlangs nog kregen we te lezen dat chocolademelk de ideale sportdrank zou zijn (eiwitten en suikers) en dat het ons een beetje zou wapenen tegen verbranding van de zon (als aanvulling op zonnecrème weliswaar). Ja, ‘t is een godendrankje! Maar onverkrijgbaar aan de KULAK, toch in de docentenzaal. Het zou – onder andere voor mij – goed zijn om het koffieverbruik te verminderen. Dan kun je al eens afwisselen. De gezondheidsvoordelen zijn aardig meegenomen (maar mogen niet overdreven worden uiteraard, chocomelk is ook een bron van vet en suiker).

Kom maar af met die chocomelk, potverdikke!

Enhanced by Zemanta

Comments (7) »

Tocht van en naar Hasselt

Location of Hasselt in Limburg

Image via Wikipedia

Hasselt is een mooie stad. Er is geen Fnac of Inno, wat gek is voor de doorsnee provinciehoofdstad. Er zijn nauwelijks auto’s en de mensen lijken er allemaal heel vriendelijk. Er lopen ook veel zwarte types rond: ze lijken nog het meest op metalfans, gekleed in zwart en met scheef geknipte en opvallend gekleurde kapsels. Dat viel vorige zomer al op, toen we er voor het eerst waren. Driekwart jaar later lijkt er niets veranderd.

Ja, we gingen dus nog eens. Het is vakantie en ik ben niet aan het werk, dus waarom er niet van profiteren? Shoppen en wat kuieren. Genieten van het weer zat er echter niet in: de zon zat vorige week donderdag vooral in West-Vlaanderen, de regen in het oosten. Na de regen kwamen wolkenvelden. Pas daarna, in de avond, de zon. We lieten het niet te veel aan ons hart komen en deden waar we voor kwamen: genieten.

Op aanraden van 2 mensen (waarvan minstens één een lezer is van deze weblog) gingen we ook maar eens naar Boon, een chocolatier met een soort chocoladecafé. We gingen even kijken. Drukte. We moesten even wachten tot er plaats was. Er kwam niet direct een kaart, maar een klein item op de tafel leek te suggereren dat we ons blauw zouden betalen aan de drank. De kaart kwam alsnog en dan vielen de prijzen al bij al wel mee, gezien wat je kreeg: een warme choco (of iets anders natuurlijk, dat moest je zelf maar zien), een minichocomousse met een chocoladebolletje, wat pralines en een klein glaasje water. Dat laatste verbaasde ons wat, maar de kaart gaf eigenlijk al te kennen waarvoor dat moest gaan dienen: de specialiteiten van deze winkel waren duidelijk de sterkere chocoladesoorten. Zwarte met een sterke smaak. Allicht met veel antioxidanten, de zogenaamde flavonoïden. Dat was ook te merken aan de “ordinaire” warme chocomelk die wij dronken: straf! Water (en het was er!)! Je proefde vooral de sterke chocoladesmaak. We vonden het in feite een beetje jammer dat we de gewone smaak van chocolademelk nauwelijks in de mond kregen. Boon biedt goede waren, dat is het punt niet, maar het is geen chocolademelk die je doet tintelen van plezier. De chocolademelk zoals we die kennen van de betere drankgelegenheden (lees: DeWerf in Leuven!) is er niet. Dat chocolademelk tegenwoordig is wat het is, komt vooral omdat de meeste mensen hem zo willen. Bij Boon vind je hem niet, helaas. Voor mij kan het niet genoeg naar chocolade smaken, maar chocolademelk moet ook naar melk smaken. Anders neem ik wel een reep chocolade. Boon wil naar mijn gevoel te veel de chocoladesmaak in het drankje proppen, maar vergeet daarbij dat het over een melkdrank gaat. Het was het proberen waard, maar ik ga er toch niet elke keer een choco drinken denk ik zo. En voor chocolade ken ik ook wel goede adressen (zoals The Chocolate Line). De aanraders hadden gelijk dat ik dit moest proberen, maar de ervaring was maar zo-zo. Er mochten ook al geen foto’s genomen worden, wat ik toch gek vond. Zo uniek ziet het er niet uit. Tja, chocolade: heerlijk product, maar je moet weten wat je er mee doet.

Het middageten daarvoor was gelukkig wel prima. Het leek ook weer duur, maar voor wat je kreeg was het wederom prima. Limburgers, ze vragen je veel geld, maar je krijgt er veel voor terug. Het avondeten was niet zo duur en was te zout, zo zie je maar…

Treinen

Ook over de treinen valt er wel wat te vertellen. In het heengaan zaten we in stel 399, een treinstel van het type Break. Die treinen ondergaan momenteel een modernisering en dat komt niet te vroeg. Ik ging even naar de wc en daar vond ik vooral gaten. Had ik mijn fototoestel bij de hand gehad, dan had ik er een foto van gemaakt, maar helaas lag die nog op de zetel. Teruggaan achteraf zou ook raar geweest zijn. Gaten: één in de grond en één in de pot. Gaten die er wel moeten zijn, maar die anders beter verstopt liggen. Voor de pot een mooi rond gat met zicht op de sporen. De pot in deze oude treinen is normaal zo dat je op een knop op de grond moet trappen om door te trekken. Dan gaat er een luikje open zodat je behoefte op de sporen valt. Het luikje was weg, dus piste ik rechtstreeks op de dwarsliggers. Je zult maar moeten zitten: brrrr aan de billetjes. Ik heb het echt niet voor Breaks. Gelige ramen, bruine, harde zetels of banken, gaten. Ik ben beter gewoon. Jammer dat het geen gemoderniseerd exemplaar was, want ik wil er toch zo graag eens op zitten.

In het terugkeren besloten we maar een langere weg te nemen naar Antwerpen: via Mol. Dat betekende wel een ritje in een dieselstel van reeks 41. Persoonlijk vind ik dit wel één van de mooiere treinen. Ze stinken als je er naast staat, maar binnen lijken de zetels je toe te lachen. Alles is er afgerond, waardoor de treinen mij heel sympathiek overkomen. Als je er een karakter op zou kleven, dan zou ik zachtaardig zeggen. Ik weet echter van andere blogs en Wikipedia dat de treinen ook veel tegenstanders hebben. Voor mij zijn ze prima. Het ritje langs steden en dorpen als Heusden, Zolder, Beringen, Leopoldsburg, Herentals… was eens wat anders, met frequente bezoekjes van de treinbegeleiding. Weer een spoorlijntje extra bezocht. Ooit wil ik ze misschien wel eens allemaal doen. België heeft er toch genoeg.

Als afsluitertje nog wat sfeerbeelden uit de reeks 41 met ondergaande zon en zicht op de stuurpost:

Binnen reeks 41 met zicht op de stuurpost en ondergaande zon

Binnen reeks 41 met zicht op de stuurpost en ondergaande zon

Interieur reeks 41

Interieur reeks 41

De ondergaande zon vanuit reeks 41

De ondergaande zon vanuit reeks 41

Reblog this post [with Zemanta]

Comments (2) »

Onduidelijkheid

Jawel, Michiel op de sporen zat weer eens vast op die immer fijne rails. Tussen Brugge en Gent viel de AM96 (motorstel zoals op de foto) plots stil. Ik zat vooraan en had zicht op de deur waar de machinist zich in bevond. Die laatste kwam plots naar buiten en opende de deuren. Een luide pieptoon op hoge frequentie was het gevolg. Het feit alleen natuurlijk dat er een machinist zijn trein verlaat… Na een poosje kwamen ook de treinbegeleidster en een (toevallig aanwezig?) ander NMBS-personeelslid opdagen. De begeleidster had het al snel over 10 minuten vertraging. Tip: reken er zeker 5 bij als je dat hoort. Het werden er al snel twintig. Een probleem met de seininrichting, zo klonk het. Toch wel wat onduidelijk. Seinen staan op de sporen, waarom stappen die mannen dan uit? Ze zullen wel weten waarom, maar het maakt me toch benieuwd. Al snel werd over 15 minuten vertraging gesproken. Logisch als steeds werden het er uiteindelijk 20. De trein werd beperkt tot Berchem. Een man in mijn wagon vloekte. Tja, overstappen in Berchem is echt moeilijk hoor. Kuch. Er rijdt elke 5 minuten wel een trein naar Antwerpen-Centraal. Daarin was het personeel dan weer heel duidelijk. Goed zo!

Vakjargon in de NMBS is misschien wat onduidelijk, maar ze geven ten minste info. Anderen houden dat wel bewust achter. Op mijn eindbestemming (Antwerpen dus) gingen we eens een nieuwe horecazaak uittesten. Restaurant Marie, hoewel het in de namiddag meer een café is. Wij gingen er dan ook een warme choco drinken. Na een poosje kwam een man de zaak binnen. Hij stelde zich voor door zijn naam mee te geven. Hij vervolgde door te zeggen: “Wij bezoeken alle handelszaken.” Daarna leuterde hij wat over RSZ, controle op personeel en rookverbod en nog zo wat dingen. Het klonk als een officiële afgevaardigde van een of andere inspectie. De man zei een kwartiertje te willen spreken met de uitbaatster en reserveerde “dus” een halfuur van haar tijd. Na de afspraak te hebben gemaakt, vroeg de gewiekste uitbaatster toch maar even van waar die man nu precies kwam. Neutraal Syndicaat voor Zelfstandigen, zo bleek. De uitbaatster vroeg of ze daar dan bij aangesloten is nu ze een zaak heeft. Goed gezien, want dat was niet het geval. De man deed zich voor als een officiële man, maar eigenlijk wil hij haar gewoon het lidmaatschap aansmeren voor een zelfstandigenvakbond. De man had zijn buit, namelijk de afspraak, snel binnen, maar hij zal na die afspraak vast toch van een kale reis terugkeren. Toen de man goed en wel buiten was, zei de uitbaatster tegen een vriend van haar dat ze die man toch maar wat vals vond. Hij doet zich voor als een belangrijke inspecteur, maar is eigenlijk een vertegenwoordiger. Ik beaam: zo klonk het ook voor mij. Je zult maar een simpele ziel zijn en daar toch intrappen…

De chocolademelk was trouwens goed voor een 7/10 voor mij. Niet meer omdat het op basis van water en poeder was, niet minder omdat het voor zo’n waterchocomelk wel goed was en omdat we een Mignonette (van Côte d’Or) kregen. Leuke sfeer, vriendelijke uitbaatster.

Reblog this post [with Zemanta]

Leave a comment »

Heerlijk alternatief

A mug of hot chocolate. Chocolate was first dr...

Image via Wikipedia

Nieuws over het meest lekkere en één van de walgelijkste drankjes ter wereld: magere chocolademelk werkt beter dan energiedrankjes na een zware inspanning. Suikers en vocht worden even goed weer op peil gebracht met het chocoladedrankje, de spieren van voetballers zouden zelfs beter herstellen. Uithouding zou er ook op vooruitgaan. Neem dan nog de antioxidanten in chocolade en je komt al snel tot het besluit: weg sportdrankjes!

Zie ik je daar denken “chocolade, zo’n ongezond drankje”? Typisch. Maar laten we ook de sportdrankjes niet uit het oog verliezen! Die bevatten heel veel zout en/of suiker, ze zijn dus zeker niet gezonder. Ze zijn bovendien heel duur en onsmakelijk (al is dat laatste subjectief). Ik kan me al voorstellen dat sportleraars dit weer belachelijk gaan vinden, maar dat vinden ze altijd van wetenschappelijke onthullingen die hun aloude ‘kennis’ tenietdoen. Probeer ze ook maar niet duidelijk te maken dat vele studies uitwijzen dat stretchen voor of na het sporten geen nut heeft. Ja, diepgewortelde afkeer tegenover sportleerkrachten, je leest het goed. Sportdrankjes werken in elk geval niet bevorderend, zoveel is zeker. Ofwel werken ze niet, ofwel bevatten ze zoveel dikmakers dat ze ongezond zijn. Het beste middel tegen dehydratatie is water. Suikers? Eet fruit! Of chocomelk nu echt zoveel beter is, dat zullen we wel een andere keer nog beter te weten komen, veronderstel ik.

In elk geval weet ik wat te drinken na een inspanning voor zover ik in onwetendheid leef. Wat een argument om een tasje chocomelk te kunnen drinken zeg!

Bron:

http://www.nu.nl/wetenschap/2065269/chocolademelk-heilzamer-na-sport-dan-energiedrank.html

http://gezondheidsnet.rnews.be/bewegen/nieuws/3015/chocolademelk-om-te-herstellen-van-fysieke-inspanning

http://www.vandaag.be/lifestyle/13568_chocomelk-helpt-beter-herstellen-dan-energiedrank.html

Reblog this post [with Zemanta]

Leave a comment »

De gezonde Waal in mij

De Belg is een fervent chocolade-eter. Zwitserse chocolade komt nog steeds in grote aantallen toe in ons land en ook uit een onderzoek van chocoladefabrikant Côte d’Or blijkt dat de Belg een chocoladeliefhebber is. Wat voel ik met toch Belg! 40% van de Belgen eet het elke week, 28% dagelijks. Een onderzoek op 1000 mensen én afkomstig van een chocoladefabrikant is natuurlijk wat betwistbaar, maar de trend zal wel kloppen. In de chocolade zelf zijn repen en tabletten het meest geliefd, pralines scoren wat minder en worden dan ook vooral buitenshuis gegeten. 55% kiest voor chocolade zonder vulling, waarbij de gezonde mensen en de freaks. Voor mij alleen puur of met nootjes graag! Ik ben blijkbaar mee met de gezonde mensen. Voorts blijken Vlamingen de grootste fanaten van pralines. Ze eten het ook eerder bij het ontbijt. De Walen eten liever de tabletten, puur voor het genot, niet als ontbijt. Lekker zeg! Ik sluit me dan toch maar aan bij de Walen. Splitsen ze mijn geliefde land, dan moet ik toch maar eens overwegen om Waal te worden.

Hoe de snoepende Vlaming in mij toch plots een gezonde Waalse gewoonte blijkt.

En nu genoeg over chocolade gezeurd, ik ga een stukje eten! Van een tablet melkchocolade met hazelnoot. Smakelijk!

(Info: Het Nieuwsblad, Het Laatste Nieuws)

Leave a comment »

Zalig gevoel

‘n Zalig gevoel is het, te weten dat je favoriete drankje ook al in een zekere vorm gedronken werd zo’n 1000 jaar geleden. Ik heb het natuurlijk over chocolademelk! Niettegenstaande de cacao tegenwoordig vooral uit Afrika komt, komt het plantje oorspronkelijk uit Centraal-Amerika. Science weet te vertellen dat ook de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika al chocoladedrank dronken. Geen melk, maar iets op basis van water, maïs en chili. Ze leiden dat af uit bekers die gevonden zijn (foto). Ze denken ook dat chocoladedrank drinken eerder uitzonderlijk was, de dichtste cacaobron lag dan ook zo’n 2000 kilometer verderop. Wie het dronk, was belangrijk. Net zoals nu dus nog steeds .

Leave a comment »

Alweer een reden het wél te eten

eindelijk lekker én veilig?

Chocolade: eindelijk lekker én veilig?

Vandaag op De Standaard Online:

Belgische chocolatiers lanceren eerste tandvriendelijke chocolade

Is het niet fantastisch? Inderdaad, Barry Callebaut, een deels van oorsprong Belgisch chocoladebedrijf, is er in geslaagd chocolade te maken die niet slecht is voor de tanden. In plaats van gewone suiker wordt isomaltulose gebruikt, een suikervariant die niet door de mondbacteriën wordt afgebroken, waardoor het schandelijke zuur voor de tanden niet meer wordt geproduceerd, toch niet door de chocolade. Het ook al schadelijke melkpoeder is vervangen door melkproteïnen. Geen gaatjes meer door chocolade! Na de grote gezondheidsvoordelen die al jaren worden gepropageerd, worden de nadelen nu ook aangepakt. Nu nog zorgen dat we er niet meer van verdikken graag.

Nu maar hopen dat andere bedrijven gauw het voorbeeld volgen. Mjammie!

Leave a comment »

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.