Michiel op de Sporen

Image by Pieter Baert via Flickr

Een fokkietje (staat in het Van Dalejaarboek!) in de Hema: het is stilaan een traditie voor me. Een kort uitje in mijn stad Brugge. Je komt er ook al eens wat tegen.

• Mijn vroegere school heeft volgens mij kritiek gekregen van het stadsbestuur. De kinderen verlaten de school via een stadspleintje, dat rond die tijd dan ook een ware buurt voor hangjongeren wordt. Drank en sigaretten passeren er van de ene persoon naar de andere. Drugs soms ook. Ik veronderstel dat de jongeren er ook onveilig fietsen, want vandaag stonden twee – mij bekende – studieleerkrachten er het verkeer te regelen. Niet dat het daar zo onveilig is nochtans… Ja, wat verderop stampen jongeren dan wel een pijltje dat toeristen de weg wijst om.
• Gidsen vallen vaak op in de massa door hun paraplu. Die steken ze zelfs bij zonnebrand in de lucht om hun aanwezigheid te kennen te geven. Eens in de lucht, wanen ze zich soms een agent: ze steken zonder kijken de straat over en laten honderden toeristen oversteken. Vandaag zag ik een gids zonder paraplu, maar met een pijl! De pijl werd gedraaid al naar gelang de richting waarin zou gewandeld worden. Gek genoeg is rechtdoor een pijl naar boven.
• Aziaten in de Hema wisten niet hoe naar beneden te gaan. Een trap hebben ze nog nooit gezien, dus namen ze de lift.
• De cafetaria van de Hema: honderden oudjes rond 16u. Om 17u zijn ze al weg. Stel dat ze Buren missen!
• In de Hema kijken ze niet op een kopje. Ze lieten er enkele vallen tijdens mijn aanwezigheid.

Een fokkie in mijn stad: zalig! Nu besef ik pas wat ik de laatste 5 jaar – op kot – te weinig heb gezien.