Michiel op de Sporen

Image via Wikipedia

Ik vraag me stilaan af vanuit welk idee sommige politici hun beroep hebben gekozen. Je hoort politicus te worden als je de problemen van de mensen wil oplossen. Daarbij is het de bedoeling dat je, eens je aan de macht bent, iedereen zo goed mogelijk helpt. Het heeft weinig zin onbezonnen te werk te gaan en alleen te luisteren naar één groep van mensen. Maar blijkbaar zondigen bepaalde politici hier toch graag tegen. “Gezond verstand” zullen ze het zelf wel noemen, ik noem het steevast “kortzichtigheid”.

Twee concrete voorbeeldjes van deze week. Toevallig of niet twee keer met CD&V in de hoofdrol. Een eerste kwam gisteren aan bod in Villa Politica, het fantastische tv-programma (op één) met live beelden uit het Vlaams parlement (of de Kamer op donderdag). Ik beken: ik vind het een prachtig programma. Vlot, goed voorzien van achtergrondinformatie en ook bijzonder komisch. Linda De Win, presentatrice van dienst, loopt iedereen in de gang achterna en stelt heel gevatte vragen. Aan de antwoorden van de politici leid ik vaak hun kwaliteit af. Wie rond de pot draait, krijgt de vraag nog eens voorgeschoteld. Niet antwoorden lijkt mij altijd een teken van zwakte. Als je iets niet wil zeggen, dan moet je daar maar eerlijk over zijn en zeggen waarom. Maar je ziet ook de politici echt aan het werk. Ze stellen vragen, beantwoorden vragen of debatteren. Sommigen doen dat alleen als de tv-camera’s draaien, maar dat wordt snel doorprikt door Linda De Win of door andere politici. Handig, want het sterkt onze visie op die mensen. Eén man uit de CD&V is altijd heel ijverig, zeker als de camera’s op zijn smoel gericht zijn: Carl Decaluwé.

Carl Decaluwé heeft kritiek op alles en iedereen, behalve op zichzelf of zijn partij. Negatieve kritiek, vaak onder de gordel. Deze week ging hij zelfs de populistische toer op, wat ik kortzichtig vond. Het referendum in Antwerpen alweer, ja. Decaluwé prikkelde mij toen hij de uitslag bekritiseerde. Een lage opkomst, heel weinig belastingbetalers hebben hun stem uitgebracht. Bovendien zitten die belastingbetalers ook in de rest van Vlaanderen, niet alleen in Antwerpen. Dus de “nee” is in zijn ogen redelijk onnozel. Hij blijft de brug verdedigen. Kortzichtig. Belastinggeld is vaak een goed argument, want je moet toch op de uitgaven letten. Maar in dit geval speelt meer mee dan dat. Belastingen van alle Vlamingen, maar het ding zou wel boven Antwerpen moeten verschijnen. De Antwerpenaar stemde niet over “moeten we daar nu het geld van alle Vlamingen in betrekken?”, maar eerder over de leefbaarheid van de stad als die brug er zou komen. Met de leefbaarheid daar heeft de Vlaming buiten Antwerpen weinig voeling, dat is logisch. Maar ik hoopte dat ze wakker zouden geschud zijn met het referendum. Is het zinvol ons geld te steken in iets waar de Antwerpenaar schrik voor heeft? Misschien wel, zul je zeggen, want het komt heel Vlaanderen ten goede. Maar komt het ten goede als de Antwerpenaar later voor ziekenhuiskosten zorgt als hij last heeft van de geluidsoverlast of de concentratie fijn stof? Fijn stof is er nu ook al, maar niet zo hard boven de binnenstad. En er komt nog steeds meer vervoer (hét grote probleem), dus nog meer fijn stof. Kortom: zwaaien met argumenten over belastinggeld zijn zeer kortzichtig. Het gaat over leefbaarheid in dit geval.

Dan was er nog geval 2: Etienne Schouppe. Die wil verkeersborden uitvinden om quads (brommers op vier wielen) te kunnen verbieden. In natuur- en recreatiegebieden en in stedelijk gebied. Hm. Onzin, sommige mensen willen deze voertuigen nu wel verbieden, maar om de verkeerde redenen. Verkeerd verkeer, zo lijkt een quad wel. Nee, dat is het niet. De chauffeurs ervan zijn vaak de oorzaak voor de slechte naam van dit voertuig. Quads maken lawaai, maar dat doen brommers op twee wielen net zo goed. Sommigen doen er zot mee, maar is het dan nodig iedereen die dat heeft te straffen? Ik kan me moeilijk voorstellen dat iedereen overlast veroorzaakt. Controle van het rijgedrag kan al veel oplossen. En van het lawaai, uiteraard. Maar als je quads ergens wil verbieden, verbied dan de brommer in het algemeen. Geen discriminatie op basis van wielen alstublieft. Ik zie er niet echt een meerwaarde in. Tenzij op wegen waar ze te traag voor zijn, maar te breed of zwaar voor een fietspad, maar dan pas je beter het verkeersreglement aan. Een bord uitvinden lijkt mij niet nodig. Controles op de bestuurders des te meer. Dan is het probleem snel genoeg opgelost. Met hetzelfde geld!

Voilà, twee kortzichtige visies de wereld uit geholpen. ‘n Beetje dieper nadenken alstublieft.