Michiel op de Sporen

Image via Wikipedia

Gisteren was het zover: ik zou weten of ik al dan niet geslaagd ben voor mijn master of bio-informatics. Een tochtje naar Leuven met andere woorden. Wat voor een dag dat we daar hebben gekregen zeg!

Het begon eigenlijk al weer goed, NMBS-gewijs. De trein had al een beetje vertraging, maar in Gent was het hek helemaal van de dam. Ik zag dat we niet reden op de sporen waar de trein gewoonlijk rijdt als die naar Brussel spoort. We passeerden al snel station Merelbeke en halte Melle. Ik wist het wel al: de trein rijdt op de oude verbinding Gent-Brussel, niet op de snelle lijn. Inderdaad: de treinbegeleidster liet na een hele tijd weten dat we 10 minuten vertraging zouden oplopen. Ah ja, wat zijn tien minuutjes hé? Ik had wel afgesproken in Leuven, dat was natuurlijk het ergste. Maar daar stond tegenover dat ik zowat de mooiste treinrit van mijn leven heb gehad. Het is verbazend te zien hoe mooi de streek is op die oude spoorlijn, toch nu in de zomer. Je rijdt met een behoorlijke vaart door een erg groene omgeving. Veel bomen, soms eens een stad of dorp en wat verlaten fabrieken (wat is Vlaanderen toch een slordige streek wat dat betreft). Ik heb genoten van het uitzicht. Misschien moet ik nog maar eens die lijn op.

Aangekomen in het mooie Leuven stapten ik en mijn grote liefde naar deWerf, de horecazaak waar je gewoon moét geweest zijn als student. Of zelfs gewoon als toerist. We aten er een tomatensoep met (veel) balletjes en met een geweldig lekkere, dikke boterham. Dan nog een chocomousse. Het begon me duidelijk te worden dat deWerf een zeldzaamheid gaat worden de komende jaren. Dat denk ik althans. Griezelig gevoel. Net zoals het gevoel dat Michael Jackson er niet meer is eigenlijk. Je kent die man je hele leven van op tv en radio en dan is die er plots niet meer. De vanzelfsprekendheid doorbroken. Wat ook wel wat geldt voor Yasmine. Bij deze ook mijn condoleances overigens.

Als een andere vanzelfsprekendheid gingen we even langs bij mijn bevriende ex-informaticacollega. We wensten hem succes met zijn examen en spreken af voor nadien. Dan op naar het Landbouwinstituut, voor de proclamatie…

Na een korte vergadering van de POC (de programmaorganisatie) begon de deliberatie, met enige vertraging, want een aantal leden van de jury was niet aanwezig waardoor er niet begonnen kon worden. Gelukkig daagde de enige persoon van echt belang toch nog op.

De Chinees uit de richting daagde op om zijn punten te horen. Na een praatje en wat wachten, ging hij even lopen. Grappig genoeg kwam de jury net dan af om ons te proclameren. Ik zat er alleen met mijn geliefde. Vreemde situatie. De juryvoorzitster wist niet goed wat te doen, maar de andere leden moedigden haar aan om alle uitslagen af te roepen. Die van het eerste jaar inclusief. Maar er was niemand. Helemaal niemand, behalve wij. Ik als enige student. Ze deed het. Alle eerstejaars kwamen, maar wat ging mij dat aan? Dan de tweedejaars. Vergat ze nog even te vermelden of iemand onderscheiden werd of niet. Opnieuw: … passed with distinction, … passed with distinction, Michiel … passed with distinction. Kuch? Ik? Geslaagd met onderscheiding? Wauw!

Een kleine receptie volgde. Gestolen champagne uit de wijnkelder van de decaan werd ontkurkt. Verbrande light chips van Lay’s ook (“minder vet, want weggebrand”). Mooi. De Chinees kwam ook terug, blij. Mijn informaticavriend kwam ook nog even langs. We kregen de restjes mee naar huis, fruitsap en chips. (In een K.U. Leuven-zak! Studeer ik er 5 jaar en nog nooit eerder gekregen!) De champagne kon ik moeilijk meenemen, gezien ik met de fiets was. Bizarre receptie. Bizarre proclamatie.

Na een mooie maaltijd in Quasimodo/Notre dame en een warme choco in deWerf zat het er op. Ik stapte op de trein en nam nog maar eens afscheid van Leuven. Ik kom nog terug. Mijn kot legen. Daarna allicht nog eens als toerist. Misschien om er te werken, al denk ik het niet.

Het studeren zit er op. Michiel is master of bio-informatics, with distinction. Daarmee zal de rubriek ’studeren’ op deze weblog ook bijna aan zijn einde gekomen zijn.

Vaarwel K.U. Leuven. En bedankt.