Michiel op de Sporen

Image by e³°°° via Flickr

Vandaag was me het dagje wel. Een vreselijke nacht met veel te weinig slaap. Ik heb de wc om tal van redenen en op tal van plaatsen heel vaak gezien deze morgen. Om 6u opstaan, veel te vroeg. Om 6.58u zat ik al op de trein. Een overvolle trein natuurlijk, gelukkig kon ik zitten. Tegenover me twee vrouwen rond de 50, met een krant van belabberde kwaliteit bij zich (niet de Metro, want die levert wel kwaliteit). Zachtjes fluisterden ze over de dingen des levens. Interessant. Naast me kwam een jongedame zitten, maar ze stond haar plek al heel snel af aan een man van ook al rond de 50. Heel hoffelijk, ik zou het zelf niet gedaan hebben voor een 50+’er. Het gefluister ging door. Iemand belde de hele treinrit tussen Brussel en Leuven. Irritant. Een goed gevulde rit naar Leuven, zo kun je het wel stellen.

In Leuven op de bus. Wagenziek zijn en stress hebben is een vreselijke combinatie, zeker op een bus. Daar zat ik dan, in het lokaal waar mijn thesispresentatie, een vol uur te vroeg. Met de trein weet je maar nooit. Nog even oefenen dan maar. Alles klaarmaken. Mails lezen. Mijn laptop instellen voor de presentatie, geen sinecure. Stressen bij het zien van bekende gezichten: die komen toch niet kijken zeker? Gelukkig deden ze dat inderdaad niet. De vier mensen van de jury kwamen gezamenlijk binnen, al had ik één van die vier niet verwacht. Plots zaten ze daar: 4 Nederlandstaligen. En ik met mijn Engelse presentatie…

De stress was gauw vergeten en ik overliep de slides. In het Engels, want zo had ik het ingestudeerd. De vraagjes konden dan wel in het Nederlands. Of ik daar goed heb gescoord weet ik niet, dat zullen we dan vrijdag wel weten. Het waren pittige vragen, dat wel. Het onverwachte jurylid ging het verst, maar stelde gelukkig ook net de vragen waar ik net wel een antwoord op moet kennen, met mijn informatica-achtergrond.

Na een kort deliberatiemoment (zonder mij) kon ik vertrekken. Ik liep en wandelde door het Kasteelpark en realiseerde me dat ik misschien voor de laatste keer op de campus wetenschappen ben geweest. Het park gaf in zijn zomerse glorie veel genot nu ik geen werk meer lijk te hebben voor mijn teerbeminde universiteit. Het zit er hopelijk helemaal op, of ik moet al een tweede zit hebben door mijn thesis. Laat ons hopen van niet.

De korte pauze in het park zit er al gauw op. Ik plukte mijn kot leeg en ging – na een korte omweg – maar eens huiswaarts. En net op het moment dat je rust wil, is de NMBS daar weer met zijn technische probleempjes. De trein die ik wou had 5 minuten vertraging. De trein kwam aan en ik zette me in de gerieflijke zetels van de dubbeldektrein. Inderdaad, een beetje vertraging. Dan denk je: die trein zal nu wel gauw vertrekken om niet nog erger te veroorzaken. Nee hoor. Na een kwartier stonden we er nog. Hoe kan dat nu? “Piwng Pwowng. Dames en heren, door een technisch defect zal dit rijgedeelte niet verder rijden dan Leuven. Gelieve over te stappen in de eerste 5 rijtuigen.” Lap, een probleem met de koppeling van treinstellen. Je kunt het al raden: vanaf Brussel zat het snel vol op de trein. Niet iedereen is even gezellig op de trein, helaas. Luide mp3-spelers doen me steeds denken aan de gehoorschade die de mensen in kwestie oplopen. In Gent stapten dan ook nog eens 4 pubers op, duidelijk (net als heel Vlaanderen precies) klaar met de examens. Eentje kon het niet laten zijn benen uit te strekken. De lompe ezel trok zijn poten zelfs niet in toen een oud ventje passeerde en bijna viel. Geen excuses, enkel gelach en een neerbuigende blik. Ook de treinbegeleiders kregen er van langs. Respect is soms ver zoek.

Dan kom je thuis en besef je: dat was het. De universitaire carrière zit er (hopelijk) op. Had de NMBS me nu maar eens wat feeststemming gegund. Ah ja, door het euvel heb ik de bus wel net gehaald. Was de trein op tijd geweest, dan had ik dezelfde bus allicht, want de vorige ging ik net gemist hebben. Kortom, door het hele voorval heb ik geen gevoel van een bus te hebben gemist. Beter dan niets.

Tijd voor een tukje.