Michiel op de Sporen

Zo zie, thuis en weer mezelf. Dat was daarnet wel even anders. Net kwam ik in iets nettere kledij thuis. Zo was ik dan ook van de trein gestapt. Een bizarre belevenis, want één van de weinige keren dat ik in een I6- of I10-wagon zat (ik kan die niet uiteen houden omdat die vanbinnen hetzelfde zijn (voor zover ik weet) en ik vergat naar de nauwelijks verschillende buitenkant te kijken). Mooie stoffen zetels, maar het interieur doet me altijd een beetje denken aan een bezoekje bij wijlen mijn overgroottante. Niets mis mee voor even, zeker al geen verslechtering vergeleken met de geüpdatete klassieke motorstellen in welke ik tussen Brussel-Luxemburg en Brussel-Noord zat (er hing ook een niet-vernieuwd exemplaar aan, maar die liet ik maar mooi voor andere passagiers, ik kan ze niemand aanbevelen; het CityRail-stel kon ik ook gebruiken, maar ik moest kiezen hé).

Brussel-Luxemburg? Ja, ik kwam er terug van een sollicitatiegesprek van een plaats die me heel na aan het hart ligt. Eindelijk nog eens een gesprek, dan nog voor een job die me waarschijnlijk wel hard zou liggen. Informatica met een biologische toets: kan het nog beter? Niet bepaald. Het gesprek op zich was wel redelijk afgelopen veronderstel ik. Achteraf dacht ik nog wel: ik kon dit of dit nog zeggen, dat had in mijn voordeel gespeeld. Maar ja, vijgen na Pasen. Het ‘kwaad’ was toch al geschied. Het was een kort, maar goed gesprek. 4 man had me zitten ondervragen over tal van zaken, maar ze wisten al verdomd veel door m’n cv en sollicitatiebrief. Dat maakte het gemakkelijk. Het was wel allemaal in ‘t Engels te doen. Niet zo simpel als je nerveus bent, maar de leider van het gezelschap sprak me al van in het begin toe op een rustige toon. Ik moest niet nerveus zijn. Gelijk had hij, het waren 4 erg vriendelijke mensen. Wetenschappers hé… Die ene man zei dat ze er begrip voor hadden dat ik nog niet gewerkt had (“iedereen hier heeft het ook meegemaakt”) en hij verstond de nervositeit. Dus ook het haperende Engels, waarvan hij later dan toch maar zei dat het toch goed was. Fijn. Mijn Frans was dat niet, wat blijkbaar niet onbelangrijk is in deze positie. Verstaanbaar (Brussel). Mijn Frans is oké als ik het moet lezen, basaal als ik het moet spreken, barslecht als ik onder druk sta. Zoals nu. Het was niet fijn, maar bon, hopelijk was dat niet het allerbelangrijkste. Mijn kennis schiet natuurlijk ook nog steeds te kort, maar dat wisten ze al. Als dat zo’n erg punt was, dan hadden ze mij wel niet laten komen zeker? Afwachten, maar ik hoop hard dat het wat wordt. Verwachten doe ik niet meer.

Daarvoor kwam ik natuurlijk uit hetzelfde station gewandeld. Ik kreeg wat druppels op mijn kop en werd gevolgd en volgde ongewild een leeftijdsgenote die klaarblijkelijk op net dezelfde plaats moest zijn. Niet voor dezelfde job weliswaar.

Toen ik in Brussel-Noord was om over te stappen op het Breakstel (zo’n treinstel), was ik toch maar een beetje verbaasd. Brussel is een kleine grote stad/een grote kleine stad en dat brengt miserie met zich mee. Meer bepaald: daklozen. Toen ik mezelf even trakteerde op een wandelingetje door Brussel-Noord werd ik hard op de feiten gedrukt: een of ander zaaltje daar lag vol dekens en slaapzakken. Daklozen her en der. Het geeft een ongemakkelijk gevoel. Omdat ze crimineel kunnen zijn (ik denk niet graag in stereotypen, maar onbewust doe je dat altijd) en gewoon omdat het zielig is dat er mensen zo moeten leven.

Hun leven in het station: een immens verschil zelfs met de trein waar ik net van stapte. De eerste rit in I11-wagons dit jaar. Wat heb ik ze gemist… Ik had dus inderdaad 4 verschillende soorten wagons vandaag, dat moet je kunnen. Niet gemist, maar toch nog gezien: een paar tjoeptjes sneeuw. Enkele vlekjes in de treinberm. Klaar om definitief te smelten.

Smelten. Soms wou ik dat ik het ook kon…