Met Babylon in het achterhoofd

De toren van Babel, een mooi Bijbels verhaaltje. De mensen wilden een toren bouwen om tot bij God te komen, maar die was daar niet zo blij om. Dus strafte hij de bevolking door verschillende talen uit te vinden. Een grote spraakverwarring was het gevolg. Het mag gezegd: hij deed zijn werk uitstekend. Zo blijkt nu als je een potje yoghurt koopt van het merk “Pur Natur”, biologische yoghurt. Kijk maar eens hier:

Niet alleen is er een algemene spraakverwarring, maar ook het temperatuursysteem van Celsius blijkt in verschillende talen helemaal overhoop te zijn gegooid.

Nog bizar dat met die belachelijke communautaire problemen in België dit toch nog niet verschilt tussen Nederlandstalig en Franstalig België.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Aasgieren

Michael Jackson

Michael Jackson via last.fm

Donderdag 25 juni was een donkere dag voor de showbizz. Vlaanderen verloor zangeres-omroepster-presentatrice Yasmine (Hilde Rens), de Verenigde Staten verloren Farrah Fawcett, maar vooral de wereld verloor Michael Jackson, zonder enige twijfel King of Pop.

In het geval van Yasmine en Michael Jackson valt toch het een en ander vast te stellen. In beide gevallen stortten de media zich op de beroemdheden. Beiden verkopen nu al direct na hun dood uitstekend. Er zal wel een centje zijn voor de nabestaanden. Tegenstellingen zijn er ook: Yasmine wordt afgeschilderd als een fantastische bekende Vlaming, Michael Jackson blijft hardnekkig als weirdo afgeschilderd worden. Goede muziek, rare man. Of hij bekend zal blijven? Tjaaa, als hij wat minder raar was geweest, dan zeker! Maar nu?

De media springen er natuurlijk wel heel graag op. De een doet dat al serener dan de andere. Zo zat er bij De Standaard een behoorlijk neutrale bijlage over de King of Pop. De mening van de auteur is er wel, maar is genuanceerd. De feiten worden vermeld, de hypotheses ook, maar die worden omkaderd. Michael komt er in uit als een artiest met een raar kantje. Een kantje dat hij ten dele zelf heeft gecreëerd, maar toch vooral te danken is aan de tabloids, die maar onzin verzonnen omdat Michael er zelf niet genoeg uitkraamde. De media in België hebben ook jarenlang alleen de roddels over hem belicht. Vooral over zijn gezondheid en zijn omgang met kinderen. Hoewel altijd vrijgesproken voor kindermisbruik blijft hij er voor bekend staan. Over zijn gezondheid is grote onzin verschenen, maar het haalde de krant (zelfs De Standaard). Maar over de depressie waar hij pillen voor nam en hem misschien wel fataal werd, werd nauwelijks iets gezegd. Het ging meer over zijn eten, rolstoelen, plastische chirurgie en huidkanker. Goed, De Standaard had gelukkig wel een prima bijlage dus. De King of Pop staat er als King en alle onzin wordt voor eens en altijd de wereld uit geholpen. Michael Jackson was een geweldige zanger en performer, maar gedroeg zich soms wat bizar. Punt.

Zusterkrant Het Nieuwsblad bracht al totaal ander nieuws. Hier geen bijlage, maar een wikkel rond de krant. Minder info, meer sensatie. De mening in dit krantje is toch van een totaal andere orde. Een kleine vergelijking: Michael Jackson zou in België optreden de dag na de dood van prinses Diana, waar hij een zekere band mee had. Hij stelde het concert daarom uit, omdat hij te veel verdriet zou hebben. Nuanceverschil in de krant:

Het Nieuwblad (27 juni 2009): In 1997 kregen Belgische fans rechtstreeks te maken met het vreemde gedrag van hun held. In de nacht van 31 augustus op 1 september van dat jaar overleed de Britse prinses Diana bij een auto-ongeluk in Parijs. Terwijl fans in Oostende toestroomden voor een concert van The King of Pop, kwam het bericht dat hij dit optreden had geannuleerd omdat hij het emotioneel niet kon opbrengen. Drie dagen later daagde hij toch nog op.

Het verschil:

De Standaard (27 juni 2009): Die ochtend (toen hij zou komen optreden, nvda) overleed prinses Diana in een ongeval in Parijs. Jackson werd door verdriet overweldigd en liet het optreden uitstellen, van 31 augustus 1997 naar 3 september.

Tja, als verdrietig zijn vreemd gedrag is, oké. Als Sting ziek wordt en niet optreedt met de Police, is dat dan ook vreemd gedrag?

Ook grappig is onderstaand prentje:

Volgens De Standaard is dit een foto uit 1991, volgens Het Nieuwsblad uit 1995. Wat is het nu? Toch bizar dat twee zusterkranten zoiets anders geven.

Wees maar zeker dat Michael Jackson beroemd zal blijven. Zijn videoclips, zijn hits, zijn dansjes… ze zijn iets heel speciaal. Die andere wereldster, Elvis Presley, verkoopt na al die jaren ook nog steeds heel goed. Elvis had een leven van drugs en pillen. Hij was op het einde van zijn leven net zo versleten, maar dat is voor vele mensen toch maar een detail. Hij had fenomenale muziek gemaakt en danste op een nooit geziene manier. Net als Michael Jackson. Ze delen ook nog beiden hun impact op de muziekgeschiedenis. Elvis vormde de basis voor heel veel hedendaagse popmuziek, net als Michael Jackson. Vele artiesten zijn Elvis nog steeds dankbaar om wat hij heeft verwezenlijkt. Net zoals velen Michael Jackson dankbaar zijn. Toekomstige generaties zullen dat ook zijn. Denk op lokaler niveau trouwens ook maar aan Jacques Brel: een leven vol vrouwen en sigaretten, vol uitspattingen. Maar hij blijft gevierd. Een bron van inspiratie.

Die media toch. Maar laten we ook hun rol in heel deze heisa niet vergeten. Zoals ik zei, bepaalde media maakten er de gewoonte van leugens te verzinnen. Het is dan ook absoluut niet verwonderlijk dat Michael Jackson daar niet altijd tegen kon. Hij was van nature al wat labiel, zijn jeugd zat daar zeker ook voor iets tussen. Hij was zwak en kwam aan de pillen te zitten. Deels dankzij die media. De pillen zijn hem misschien fataal geworden. Of toch zeker het leven dat hij had door al die nonsens, waar hij toch zeker niet steeds zelf de schuld aan had.

Die media leken hem echt te willen uitbuiten. Hij verkocht goed. Aasgieren, zo kun je die media inderdaad noemen. Het overkwam Yasmine trouwens net zo goed. Haar scheiding werd breed uitgesmeerd in de media. Het eerste lesbische koppel met zekere naambekendheid dat trouwde, die gaan nu scheiden? Hoe kan dat? Yasmine takelde wat af. Ze vermagerde fel en leek stilaan een schim van zichzelf. Story schreef dat ze haar job zou gaan verliezen omdat ze zichzelf niet zo verzorgde. Veel was daar vast niet van aan, want de VRT zit al met een tekort aan omroepsters. Voor De Rode Loper is er ook niet direct een vervangster. Als ze het gelezen had, dan zal ze vast ook niet zo blij geweest zijn. Gek dat Yasmine en Michael Jackson op dat vlak hetzelfde hebben meegemaakt: hun naam werd door het slijk gehaald in de roddelpers, net voor hun dood. Of het een aanleiding was voor Yasmine om er een eind aan te maken, dat zullen we nooit weten. Goed zal het zeker niet gedaan hebben, net als voor Michael Jackson.

De show gaat nu natuurlijk door. Michaels dood blijft wat vreemd. De doden verkopen cd’s. En ook dit: Story pakt uit met een extra nummer over Yasmine. Story gaat verkopen. Op de kap van iemand die ze hadden afgeschreven. Het zal in de VS en in het Verenigd Koninkrijk niet anders zijn rond Michael. De roddelpers gaat verkopen met allerlei speculaties. Zo gaat het maar door en door. Laat de doden in hun eer, sla er geen munt uit. Vermeld het in je krant of in je blaadje, want het is natuurlijk groot nieuws. Maar extra nummers? Dat is onethisch. Heb respect. Voor de King of Pop met al zijn mankementen, voor Yasmine, die muzikaal geen geldkoe was, maar zeker capaciteiten had in de (betere) media. Laat de politie de omstandigheden maar onderzoeken. Laat ze rusten. Ze hebben het verdiend.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Wat een proclamatie!

Castle Arenberg, part of the Katholieke Univer...

Image via Wikipedia

Gisteren was het zover: ik zou weten of ik al dan niet geslaagd ben voor mijn master of bio-informatics. Een tochtje naar Leuven met andere woorden. Wat voor een dag dat we daar hebben gekregen zeg!

Het begon eigenlijk al weer goed, NMBS-gewijs. De trein had al een beetje vertraging, maar in Gent was het hek helemaal van de dam. Ik zag dat we niet reden op de sporen waar de trein gewoonlijk rijdt als die naar Brussel spoort. We passeerden al snel station Merelbeke en halte Melle. Ik wist het wel al: de trein rijdt op de oude verbinding Gent-Brussel, niet op de snelle lijn. Inderdaad: de treinbegeleidster liet na een hele tijd weten dat we 10 minuten vertraging zouden oplopen. Ah ja, wat zijn tien minuutjes hé? Ik had wel afgesproken in Leuven, dat was natuurlijk het ergste. Maar daar stond tegenover dat ik zowat de mooiste treinrit van mijn leven heb gehad. Het is verbazend te zien hoe mooi de streek is op die oude spoorlijn, toch nu in de zomer. Je rijdt met een behoorlijke vaart door een erg groene omgeving. Veel bomen, soms eens een stad of dorp en wat verlaten fabrieken (wat is Vlaanderen toch een slordige streek wat dat betreft). Ik heb genoten van het uitzicht. Misschien moet ik nog maar eens die lijn op.

Aangekomen in het mooie Leuven stapten ik en mijn grote liefde naar deWerf, de horecazaak waar je gewoon moét geweest zijn als student. Of zelfs gewoon als toerist. We aten er een tomatensoep met (veel) balletjes en met een geweldig lekkere, dikke boterham. Dan nog een chocomousse. Het begon me duidelijk te worden dat deWerf een zeldzaamheid gaat worden de komende jaren. Dat denk ik althans. Griezelig gevoel. Net zoals het gevoel dat Michael Jackson er niet meer is eigenlijk. Je kent die man je hele leven van op tv en radio en dan is die er plots niet meer. De vanzelfsprekendheid doorbroken. Wat ook wel wat geldt voor Yasmine. Bij deze ook mijn condoleances overigens.

Als een andere vanzelfsprekendheid gingen we even langs bij mijn bevriende ex-informaticacollega. We wensten hem succes met zijn examen en spreken af voor nadien. Dan op naar het Landbouwinstituut, voor de proclamatie

Na een korte vergadering van de POC (de programmaorganisatie) begon de deliberatie, met enige vertraging, want een aantal leden van de jury was niet aanwezig waardoor er niet begonnen kon worden. Gelukkig daagde de enige persoon van echt belang toch nog op.

De Chinees uit de richting daagde op om zijn punten te horen. Na een praatje en wat wachten, ging hij even lopen. Grappig genoeg kwam de jury net dan af om ons te proclameren. Ik zat er alleen met mijn geliefde. Vreemde situatie. De juryvoorzitster wist niet goed wat te doen, maar de andere leden moedigden haar aan om alle uitslagen af te roepen. Die van het eerste jaar inclusief. Maar er was niemand. Helemaal niemand, behalve wij. Ik als enige student. Ze deed het. Alle eerstejaars kwamen, maar wat ging mij dat aan? Dan de tweedejaars. Vergat ze nog even te vermelden of iemand onderscheiden werd of niet. Opnieuw: … passed with distinction, … passed with distinction, Michiel … passed with distinction. Kuch? Ik? Geslaagd met onderscheiding? Wauw!

Een kleine receptie volgde. Gestolen champagne uit de wijnkelder van de decaan werd ontkurkt. Verbrande light chips van Lay’s ook (”minder vet, want weggebrand”). Mooi. De Chinees kwam ook terug, blij. Mijn informaticavriend kwam ook nog even langs. We kregen de restjes mee naar huis, fruitsap en chips. (In een K.U. Leuven-zak! Studeer ik er 5 jaar en nog nooit eerder gekregen!) De champagne kon ik moeilijk meenemen, gezien ik met de fiets was. Bizarre receptie. Bizarre proclamatie.

Na een mooie maaltijd in Quasimodo/Notre dame en een warme choco in deWerf zat het er op. Ik stapte op de trein en nam nog maar eens afscheid van Leuven. Ik kom nog terug. Mijn kot legen. Daarna allicht nog eens als toerist. Misschien om er te werken, al denk ik het niet.

Het studeren zit er op. Michiel is master of bio-informatics, with distinction. Daarmee zal de rubriek ’studeren’ op deze weblog ook bijna aan zijn einde gekomen zijn.

Vaarwel K.U. Leuven. En bedankt.

Reblog this post [with Zemanta]

Commentaar (1) »

Nu zit het er helemaal op

wheels of power / watermill of the castle of A...

Image by e³°°° via Flickr

Vandaag was me het dagje wel. Een vreselijke nacht met veel te weinig slaap. Ik heb de wc om tal van redenen en op tal van plaatsen heel vaak gezien deze morgen. Om 6u opstaan, veel te vroeg. Om 6.58u zat ik al op de trein. Een overvolle trein natuurlijk, gelukkig kon ik zitten. Tegenover me twee vrouwen rond de 50, met een krant van belabberde kwaliteit bij zich (niet de Metro, want die levert wel kwaliteit). Zachtjes fluisterden ze over de dingen des levens. Interessant. Naast me kwam een jongedame zitten, maar ze stond haar plek al heel snel af aan een man van ook al rond de 50. Heel hoffelijk, ik zou het zelf niet gedaan hebben voor een 50+’er. Het gefluister ging door. Iemand belde de hele treinrit tussen Brussel en Leuven. Irritant. Een goed gevulde rit naar Leuven, zo kun je het wel stellen.

In Leuven op de bus. Wagenziek zijn en stress hebben is een vreselijke combinatie, zeker op een bus. Daar zat ik dan, in het lokaal waar mijn thesispresentatie, een vol uur te vroeg. Met de trein weet je maar nooit. Nog even oefenen dan maar. Alles klaarmaken. Mails lezen. Mijn laptop instellen voor de presentatie, geen sinecure. Stressen bij het zien van bekende gezichten: die komen toch niet kijken zeker? Gelukkig deden ze dat inderdaad niet. De vier mensen van de jury kwamen gezamenlijk binnen, al had ik één van die vier niet verwacht. Plots zaten ze daar: 4 Nederlandstaligen. En ik met mijn Engelse presentatie…

De stress was gauw vergeten en ik overliep de slides. In het Engels, want zo had ik het ingestudeerd. De vraagjes konden dan wel in het Nederlands. Of ik daar goed heb gescoord weet ik niet, dat zullen we dan vrijdag wel weten. Het waren pittige vragen, dat wel. Het onverwachte jurylid ging het verst, maar stelde gelukkig ook net de vragen waar ik net wel een antwoord op moet kennen, met mijn informatica-achtergrond.

Na een kort deliberatiemoment (zonder mij) kon ik vertrekken. Ik liep en wandelde door het Kasteelpark en realiseerde me dat ik misschien voor de laatste keer op de campus wetenschappen ben geweest. Het park gaf in zijn zomerse glorie veel genot nu ik geen werk meer lijk te hebben voor mijn teerbeminde universiteit. Het zit er hopelijk helemaal op, of ik moet al een tweede zit hebben door mijn thesis. Laat ons hopen van niet.

De korte pauze in het park zit er al gauw op. Ik plukte mijn kot leeg en ging – na een korte omweg – maar eens huiswaarts. En net op het moment dat je rust wil, is de NMBS daar weer met zijn technische probleempjes. De trein die ik wou had 5 minuten vertraging. De trein kwam aan en ik zette me in de gerieflijke zetels van de dubbeldektrein. Inderdaad, een beetje vertraging. Dan denk je: die trein zal nu wel gauw vertrekken om niet nog erger te veroorzaken. Nee hoor. Na een kwartier stonden we er nog. Hoe kan dat nu? “Piwng Pwowng. Dames en heren, door een technisch defect zal dit rijgedeelte niet verder rijden dan Leuven. Gelieve over te stappen in de eerste 5 rijtuigen.” Lap, een probleem met de koppeling van treinstellen. Je kunt het al raden: vanaf Brussel zat het snel vol op de trein. Niet iedereen is even gezellig op de trein, helaas. Luide mp3-spelers doen me steeds denken aan de gehoorschade die de mensen in kwestie oplopen. In Gent stapten dan ook nog eens 4 pubers op, duidelijk (net als heel Vlaanderen precies) klaar met de examens. Eentje kon het niet laten zijn benen uit te strekken. De lompe ezel trok zijn poten zelfs niet in toen een oud ventje passeerde en bijna viel. Geen excuses, enkel gelach en een neerbuigende blik. Ook de treinbegeleiders kregen er van langs. Respect is soms ver zoek.

Dan kom je thuis en besef je: dat was het. De universitaire carrière zit er (hopelijk) op. Had de NMBS me nu maar eens wat feeststemming gegund. Ah ja, door het euvel heb ik de bus wel net gehaald. Was de trein op tijd geweest, dan had ik dezelfde bus allicht, want de vorige ging ik net gemist hebben. Kortom, door het hele voorval heb ik geen gevoel van een bus te hebben gemist. Beter dan niets.

Tijd voor een tukje.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

D’aveteurn van Kuiftsje: Et radsel van den Ainhoorn/De sjhat van Sjhétterrooje Rackham

Cover 'Et radsel van den Ainhoorn'

Van Kuifje worden al jaren geen nieuwe albums meer gemaakt. Iedereen heeft de albums intussen ook al allemaal, dus dreigen de erfgenamen van wijlen tekenaar Hergé stilaan minder inkomsten te krijgen. Er wordt dan ook krampachtig geprobeerd oud materiaal in nieuwe formaten te gieten zodat er toch nog gekocht wordt. De erfgenamen zijn er heel sterk in. Ze begonnen met de oude zwart-witversies van de albums opnieuw uit te geven, te beginnen met Kuifje in het land van de Sovjets. Intussen volgden ook A5-versies van de albums en ook nieuwe drukken van de oude versies van de albums (facsimile), waar Hergé later nog aan sleutelde voor latere uitgaven. Blijkbaar was dat nog niet genoeg, dus worden nog andere albums uitgegeven: dialectversies. Er zijn er al in allerlei Franse dialecten, maar ook in het Brussels, Hasselts, Antwerps en ook het Oostends. In het Oostends verscheen een onechte facsimile (want natuurlijk verscheen de echte versie nooit in het dialect) van De Zwarte Rotsen, Et doenker ejland. Het werd een groot succes. Het kon dan ook niet uitblijven: er moest opvolging voorzien worden. Twee nieuwe albums moesten er deze keer aan geloven: Het geheim van de Eenhoorn en De schat van Scharlaken Rackham. Slim gezien, want zo moet je ze al bijna beiden kopen. De verhalen sluiten namelijk op elkaar aan.

Cover 'De sjhat van Sjhetterrooje Rackham'

Deze editie

Wie Et doenker ejland las, weet waar zich aan te verwachten: pittig dialect met woorden en uitdrukkingen waarvan je misschien nog nooit gehoord hebt. Zelfs voor een rasechte West-Vlaming als ik is het soms onverstaanbaar. Gelukkig zijn de boeken steeds voorzien van een woordenlijstje en een grammatica. Zelfs een Bruggeling als ik zal het nodig hebben, want Oostends is blijkbaar toch nog iets aparts. De vertaler vond het ook maar wat prettig dat in dit album ook kapitein Haddock een prominente rol speelt. De kapitein staat er om bekend heel wat scheldwoorden te kennen. Net die worden door klassieke, West-Vlaamse scheldwoorden vervangen. Sommige ook door typische woorden voor Oostendse vissers, wat natuurlijk prima past bij de oude zeebonk.

Ik heb er geen flauw benul van of niet-West-Vlamingen er zelfs maar één zin uit verstaan, maar voor de mensen die het dialect een beetje machtig zijn, is dit zeker iets fijns.

Als er dan toch een minpunt is aan dit album, dan is het misschien wel dat ze iets te ver zijn gegaan in hun vertaalwerk. Echt élk woord is in het dialect omgezet. Dat voelt weinig natuurlijk aan. Zo zie je bijvoorbeeld een kalender met de dagen van de week in het dialect. Ook de krant is in het dialect. Door de vertaling wordt één passage ook wat verkeerd uitgebeeld. De Janssens heten hier Haspeslagh en Aspeslagh, maar net omdat hun namen niet meer beginnen met dezelfde letter gaat een scène waarin dit belangrijk is de mist in. Op een bepaald moment vinden ze hun gestolen portefeuilles terug bij een zakkenroller, allemaal onder de letter D. In de Nederlandse vertaling is dit onder de J (juist), maar in dit geval klopt er niets van. Het komt natuurlijk gewoon uit de Franse versie (Dupont), maar die ene letter maakt de grap wel stuk. Een detail, maar in een album waar ze alle details hebben vertaald, hadden ze dit ook beter kunnen doen.

Het verhaal

Et radsel van den Ainhoorn

Kuifje (Kuiftsje) koopt op de Oude Markt in Brussel de maquette van een schip. Twee mannen proberen het over te kopen, maar Kuifje wil het per se cadeau doen aan kapitein Haddock. Die slaat bijna groen uit bij het zien van het geschenkje, want hij kent het schip van een schilderij waar zijn voorvader op te zien is. Zonder het te beseffen brengt het schip echter een hoop last met zich mee. Er wordt ingebroken bij Kuifje en het schip wordt gestolen. Kuifje verdenkt één van de mannen die het schip wou overkopen, maar ook hij wordt het slachtoffer van de echte misdadiger. Dankzij een boek van de voorvader van Haddock wordt wel één en ander opgehelderd: de voorvader voer zelf ooit met het grote schip, de Eenhoorn. Het schip werd gekaapt door piraat Scharlaken Rackham (Sjhétterrooje Rackham), maar voorvader Swatn wist te ontsnappen, mogelijk samen met de buit van de piraat. Hij ging aan land op een eilandje en wachtte daar op zijn redding. Hij maakte later drie maquettes en verstopte er een schatkaart in, maar die is enkel leesbaar als de drie papiertjes samen zijn. Kuifje beseft waar de inbrekers op uit waren, maar ze vonden het papiertje niet. Dat was toevallig al uit het schip gerold toen Bobbie het liet vallen. Als de andere man van de markt dan plots voor Kuifjes deur staat, gaat de bal aan het rollen: de man wordt neergeschoten en niet veel later wordt Kuifje ontvoerd. De inbrekers waren nu plots ook potentiële moordenaars en kidnappers. Ze menen dat Kuifje hun papiertjes heeft gestolen en ze willen ze terug. Hij wordt opgesloten in de kelder van hun schuilplaats: kasteel Molensloot (Meulediek). Kuifje weet te ontsnappen en belt de kapitein op, die samen met de hulp van de neergeschoten man (levend en wel) Kuifje ter hulp schiet. De schurken worden overmeesterd. En de papiertjes? Die blijken bij een zakkenroller te zijn terechtgekomen. Samen blijken ze aan te geven waar de Eenhoorn is gezonken. De plek waar de schat ligt?

De sjhat van Sjhétterrooje Rackham

Kuifje en Haddock gaan op schattenjacht! Een bizarre man met de naam Zonnebloem (Zunneblomme) komt tijdens de voorbereidingen even aankloppen met een uitvinding: een onderzeeërtje in haaivorm. De man blijkt zo goed als doof en denkt dat zijn duikboot mee mag op de expeditie. Het duurt even voor het hem duidelijk is dat dit niet het geval is. Hij gaat dan maar als verstekeling mee en verstopt zijn duikbootje in kisten waar normaal whiskey in hoort te zitten. De kapitein kan er niet om lachen als hij dat op volle zee ontdekt, maar de duikboot blijkt van groot belang om het gezonken schip te vinden. De bemanning zoekt koortsachtig op het eiland en onder water naar de schat, maar ze vinden niets. Teleurgesteld keren ze terug, samen met heel wat interessant materiaal uit het schip, waaronder enkele perkamentjes. Zonnebloem ontdekt daardoor dat voorvader Swatn ooit in kasteel Molensloot woonde. Zonnebloem koopt het voor de kapitein, als bedanking voor de reis en het testen van de onderzeeër. Kuifje en Haddock gaan het even bekijken en vinden er per toeval… de schat van Scharlaken Rackham!

Mooi verhaal, een klassieker in de stripwereld. Een schattenjacht en haaien, een paar bandieten en de ongelooflijk domme Aspeslaghs: de perfecte mix voor een spannend tweeluik. Meerwaarde van de dialectversie? De grappige woordenschat natuurlijk! Heel zorgvuldig gedaan, wat een extra komische dimensie levert aan het album. Leuk voor de verzamelaar en de West-Vlaming die zijn collectie van Kuifje nog niet compleet heeft. Dat spaart je de kosten van het originele album, terwijl deze versie toch echt een meerwaarde biedt op taalgebied. Let op: dialect lezen is verdomd vermoeiend.

Uitgeverij Casterman

Richtprijs: € 11,50 per album (hardcover)

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Het zomert ook hier!

En daarom een nieuwe header. Aan iedereen een zeer fijne zomer toegewenst!

Laat een reactie achter

Je moet het verdorie maar durven!

Satelliet Brugge

Image via Wikipedia

Even de feiten op een rijtje zetten voor je het ongelooflijke nieuws over Brugge krijgt:

  • Brugge doet er al tijden alles aan om bekend te staan als fietsstad. Het gebruik van de auto in de stad wordt afgeraden. “Kom met de fiets of het openbaar vervoer” is de boodschap.
  • Het fietspad van de Astridlaan (Assebroek, deelgemeente van Brugge) is op bepaalde punten van slechte staat, zelfs na recente herstellingswerken. Het staat vaak onder water en auto’s parkeren er zonder enige schroom op.
  • Mijn moeder kloeg het probleem van dit fietspad eeuwen geleden al aan. De politie stuurde als antwoord dat het klopt dat er wat hapert, maar dat er niets gedaan kon worden. Van de Vlaamse overheid kreeg ze later terug dat ze het probleem zouden aanpakken.
  • Wat recenter vroeg de stad Brugge aan de bevolking om gevaarlijke verkeerspunten te melden. Mijn pa liet wederom weten dat er op het fietspad in de Astridlaan geparkeerd wordt en dat fietsen er niet fijn is.

Vandaag kreeg mijn vader deze brief in de bus:

Dus: we verliezen een stuk fietspad omdat auto’s die eigenlijk ongereglementeerd geparkeerd staan dat plots wel zouden zijn. Kort gezegd blijft de situatie dezelfde. We moesten al langs het voetpad scheren, nu wordt het ook officieel verplicht. De parking wegnemen zou inderdaad extra moeilijkheden met zich meebrengen voor de bewoners, máár nu hebben ze zelf ook last van een vrij smal voetpad op datzelfde punt. Zonder parkeerstrook zou er dus een degelijk voetpad én fietspad kunnen komen. Parkeerplaatsen wegnemen hindert enkele mensen die daar wonen (al bij al een huis of 30 misschien). Fietspaden inkrimpen hindert honderden passanten. Wees ook maar zeker dat de auto’s nu ook weer op het fietspad zullen staan. Waar moet de fietser dan heen?

Koning auto wint wederom. Fietsen is geen plezier op de Astridlaan. Dat zal de mensen uit Oedelem ook niet aanmoedigen om meer de fiets te nemen naar Brugge. Extra mobiliteitsproblemen dus. Wees maar zeker, beste Patrick Moenaert, dat we de volgende keer aan u en uw lokale CD&V-delegatie zullen denken als we gaan stemmen.

Misschien kan Patrick Moenaert ook even de volgende wansmakelijke oplossingen voor lokale problemen in overweging nemen:

  • Toeristen lopen op de weg in de Katelijnestraat, waar autoverkeer in één richting en fietsverkeer in beide richtingen mogelijk is. De toeristen veroorzaken dus grote hinder. Misschien moeten we van de Katelijnestraat een verboden zone maken voor toeristen? Of de voetpaden weghalen, dan hebben de andere weggebruikers meer plaats. De toeristen lopen toch ook al op de weg, dus kunnen we de voetpaden net zo goed afschaffen.
  • Jongeren schreeuwen om meer fuifzalen. Misschien moeten we fuiven maar gaan verbieden in de stad, dan hoeven ze niet meer schreeuwen.
  • Er worden nog steeds relatief veel fietsen gestolen aan het station. Misschien moeten we daar gewoon de fietsenstallingen wegnemen? Waar geen fietsen staan, kan er niet gestolen worden, toch?
  • Brugge kent veel verborgen armoede. Misschien moeten we zwervers ook maar verbieden in de stad? Of mensen verplichten geen afval op straat te zetten in de nacht. Want waar geen etensresten te vinden zijn, zal ook geen zwerver te vinden zijn.
  • Philips Brugge slankt enorm af. Misschien moet de stad dan toch maar snel even alle lampen in de stad vervangen zodat er toch nog even werk is?
  • Brugge krijgt zijn rechtstreekse snelle trein met Rijsel niet. Misschien moet Brugge maar beginnen met een eigen treinmaatschappij? Of ja, waarom niet alle treinen naar Rijsel vanuit Brugge direct verbieden? Dan moet niemand nog klagen over het feit dat de trein in zoveel stations stopt: er zal geen enkele trein zijn!

Lompe ezels.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

De grote firewall

Het begon allemaal toen de federale regering Leterme I viel. Met kopman Leterme vielen nog enkele CD&V-ministers. Herman Van Rompuy werd eerste minister en een van de vervangers van de andere ministers werd Stefaan De Clerck, tot dan de burgemeester van Kortrijk. Eén van de eerste dingen die hij wist te vermelden, is dat er in 10 jaar justitiebeleid niets is veranderd (hij was 10 jaar geleden ook minister van justitie, net als nu). Hij kwam daarna nog in het nieuws voor een feit van informatica-aard. Er zou namelijk een site komen waarop zou vermeld staan waar er pedofielen wonen. Niet exact, maar toch vrij nauwkeurig. Dat is een schending van de privacy. Stefaan De Clerck besloot de site te blokkeren. Al snel werd er gelachen met deze “grote firewall”, wijzend naar China, waar er een immense firewall is. De Chinese overheid blokkeert allerlei sites, vooral die waarop sprake is van democratie, Tibet of mensenrechten. De Clerck had met deze beslissing ook een soort firewall gecreëerd.

De Clerck heeft de smaak blijkbaar te pakken. Vorige week raakte bekend dat jongeren drugs kochten via internet. Daarop besloot de minister dat er een procedure moet komen om sites snel te kunnen blokkeren. De vraag is echter of dit zo wijs is.

Het spreekt voor zich dat een woord als “censuur” in deze context snel valt. CD&V heeft op dat vlak al dan niet terecht een kwalijke reputatie. Maar kun je dit censuur noemen? Zoals ik zei, in het eerste geval is er sprake van schending van de privacy. In het tweede geval zijn er drugs: verboden producten. Je zou kunnen stellen dat het in het belang van de volksgezondheid (en -veiligheid misschien ook wel) is als dit soort sites geblokkeerd wordt. Het valt dus te rechtvaardigen om deze sites te blokkeren. Ze opdoeken is onmogelijk, want de sites zitten beiden op buitenlandse servers. Zoals zovele sites met illegale waren.

Krijgt België nu dan zijn eigen firewall? Die kans bestaat natuurlijk, met zo’n beslissingen. Logische vraag is dan hoe ver we daarin kunnen gaan. Of ook of er geen betere methoden zijn. Om te beginnen is er natuurlijk de mogelijkheid de kopers van illegale waren aan te pakken. Dat lost natuurlijk het probleem niet echt op, maar de site blokkeren doet dat in feite evenmin. Drugs kopen is net zo goed verboden als drugs verkopen. Belgische kopers kunnen opgespoord worden en worden bestraft. Dat maakt de firewall in dit geval in feite overbodig. Alleen het bijhouden van dataverkeer is daarvoor nodig, wat hoe dan ook al gedaan wordt.

Sites met data over personen, zoals een pedofielensite, is weer een andere kwestie. Hier kun je de lezers van zo’n sites onmogelijk wettelijk verbieden er naar te surfen, al was het maar omdat je er per toeval op kan geraken. Idem voor pornografische sites. Het is weliswaar verboden, maar je moet ze al heel extreem vaak bezoeken voordat zoiets opvalt. Je moet trouwens maar eens op linke sites terechtkomen en je krijgt direct al wat pop-ups of banners met porno. Het is een beetje onvermijdelijk.

Toch maar sites blokkeren dan? Wel, dat is weinig zinvol. Het is tegenwoordig niet zo moeilijk een site elders te backuppen, zo ontstaat een kopie die niet op de zwarte lijst zal staan. Wat ook al goed kan, is dat er een soort site tussen de gebruiker en de uiteindelijke pagina kan gezet worden. Als iemand dat wil, kan hij stukken van een site automatisch in zijn eigen site verwerken. Het aanspreken van de echte site gebeurt dan door een tweede site. Als die tweede site ook in het buitenland te vinden is, kan die dat perfect en zal die ook kunnen aangesproken worden door de gebruikers in ons land. Dan moet die site ook weer geblokkeerd worden. Zo gaat het eeuwig door. Het is simpel om samen te vatten: het heeft geen enkele zin om firewalls te introduceren. In China werken ze ook niet. Deels bewust. Er zitten lekken in zodat Chinezen niet eens durven zoeken naar de verboden informatie. Stel je namelijk voor dat je als Chinees toch op een pagina over mensenrechten komt en dat de overheid daar achter komt. Daar staan zware straffen op. Lekken invoeren werkt dus extra bedreigend. Zonder lekken zit je rustig in je stoel: je weet dat je toch niet op zo’n sites kan komen. In het ander geval moet je alert zijn. Zo wil China het.

Natuurlijk is zo’n angstaanjagend systeem niets voor een land als België. Het is onze stijl niet, het volk zou het nooit pikken. Internet is overigens hoe dan ook een praktijk van vrij verkeer van informatie. Iedereen kan er doen wat hij of zij wil. Zolang het wettelijk maar klopt, maar dat is heel ruim. Zet je je site op in een ander land, met minder strenge regels, dan val je onder die regels. Net zoals bij de pedofielensite gebeurde. Een firewall helpt dus niet aangezien die vaak zal moeten aangepast worden. Het is zoals spam: je spamfilter moet de nieuwe vormen leren kennen, maar intussen sijpelen er toch maar mails door. Als de filter weer zijn werk doet, vinden spammers weer wat anders. Zo gaat het ook met verkopers van illegale waren op het net.

Om nog kort terug te keren naar die schending van de privacy: is er dan niéts dat we kunnen doen om ex-gedetineerden te beschermen? Eerst en vooral: sommige mensen vinden het maar logisch dat we deze informatie krijgen. We moeten toch kunnen weten of onze kinderen veilig zijn? Anderzijds krijgen de ex-pedofielen zo nooit de kans zich weer helemaal in de maatschappij te kunnen werpen. Als (maar dit is zeer hypothetisch dus) we willen dat deze mensen een nieuwe kans krijgen, dan bestaat de bescherming er niet in om firewalls te installeren. Ze belemmeren het vrije verkeer van info en lijken hard op censuur. Beter is er voor te zorgen dat de informatie over de pedofielen niet naar buiten kan komen. Het zou toch moeten kunnen dat het geheim blijft wie vrijgelaten wordt? Een “firewall” op dat soort informatie is veel handiger, want zo kunnen de sites niet eens tot stand komen. (Ex-)pedofielen kunnen nu hoe dan ook al niet gaan en staan waar ze willen: als ze herkend worden door de ouders van de slachtoffers, dan riskeren ze soms ook al hun leven. Gaan wonen in die buurt, waar ze misschien zelf al woonden, is ook uit den boze. Op zich is die straf voor velen al erg genoeg. Laat me ook opmerken dat die sites een vals gevoel van veiligheid geven en dat de gebruikers ervan eigenlijk de domsten zijn. Ze kunnen dan misschien wel angstig worden dat er een ex-pedofiel in hun buurt woont, maar die kan wel écht genezen zijn. Er zijn er misschien veel meer in de buurt die het wél zijn. Het is dan wel vreselijk dat die ene man die zijn leven beterde het moet ontgelden en dat de rest zijn slag kan slaan.

Pedofielen zul je helaas niet uitroeien met deze sites. Een firewall beschermt de mensen tegen mensen die het normaal niet meer kunnen zijn. Een firewall beschermt de ex-gedetineerden wel ten dele, maar wijst maar op één iets: dat zijn onschuld niet is weggewassen na een gevangenisstraf en dat het gerecht daar een grote rol in speelt door te lossen wie ze vrijlaten. Firewalls lossen symptomen op, geen oorzaken.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Guust: Het milieu volgens Flater

Cover 'Het milieu volgens Flater'

Nu André Franquin al meer dan 12 jaar niet meer onder ons is, is het moeilijk om nog munt te slaan uit wat er nog rest van de beroemde striptekenaar. Een probleem waar ze bij de Stichting Hergé al heel lang mee zitten. Munt slaan uit Hergé is voor hen ogenschijnlijk het doel op zich geworden. Gelukkig verloopt dat bij de nabestaanden van Franquin wat anders. Het werk van de grootmeester is al geruime tijd in handen van Marsu Productions, die gelukkig vrij goed toezien op het nagelaten werk (hout vasthouden!). Franquins werk wordt met mondjesmaat compleet aan de verzamelaar aangeboden in mooie albums. De Marsupilami verschijnt nu nog, maar wordt door iemand anders getekend. Guust Flater is evenwel dood. Geen opvolger voor Franquins favoriete figuur. Marsu moet het dus doen met wat het heeft. Schetsen en zeldzame platen worden ook gedrukt in speciale albums, maar de reeks zelf kent geen uitbreiding meer. Met écht werk van Franquin uitpakken is dus niet zo eenvoudig. En toch zijn we al toe aan een derde Guustalbum na de dood van Franquin! Het eerste was een compilatie (Best of), het tweede een verjaardagsalbum (Guust 50) en het derde is nu uit: een album over het milieu.

“Het milieu volgens Flater” is de toepasselijke titel. Het album is uitgebracht op en ter ere van wereldmilieudag, 5 juni. De UNEP, het milieuprogramma van de Verenigde Naties, organiseerde dit jaar Echo Festival, een 3-daags festival in Brussel. Het festival wou mensen bewust maken van de milieuproblematiek en Guust Flater werd als mascotte gevraagd. Geen probleem voor de nabestaanden van Franquin, zo te zien. Franquins werk staat dan ook vaak in het teken van milieu, Guust leent zich dus perfect tot deze vorm van acties. Marsu bracht dus ook maar een nieuw album uit. Verwacht er geen nieuw werk in. Ook de concentratie aan onuitgegeven werk is vrij beperkt. Het album is een compilatie van gags waarin Guust Flater de wereld zelf vervuilt of verspilt of oplossingen probeert te vinden om dat net niet meer te doen. Guust zelf rijdt met een heel oude wagen en is dus geen toonbeeld voor het milieu. Niet aanwezig in het album, maar anderszijds wel relevant is dat Guust op het einde van zijn loopbaan meer en meer de bus begon te nemen. Het is me een raadsel waarom net die passage niet in het album staat. Er staan er gelukkig wel nog veel andere in.

Speciaal aan dit album zijn dus niet zozeer de zeldzame platen (er staan enkele kleine, ongepubliceerde prentjes in), maar wel 2 andere dingen: het album is voor UNEP gemaakt, dus is educatie wel op zijn plaats. Elke bladzijde bevat dan ook een stukje geschiedenis van de lange strijd om milieu- en natuurproblemen duidelijk te maken. Sommige pagina’s al wat meer, die zijn dan vrolijk opgesmukt met een uitvergrote tekening van Guust, het tweede lokkertje. We zien zo Franquins tekening in meer detail. Helaas weer geen zeldzame tekeningen, maar toch aardig.

Leuk album, maar wie het wil kopen voor de strips alleen, raad ik toch aan de reeks zelf aan te schaffen. Wie meer wil weten over mijlpalen in de geschiedenis van natuurbehoud is er wel goed mee. En fans van Franquin vinden er vast ook wel iets aan.

Wie trouwens denkt “Ik koop het niet, want de natuur beschermen doe je ook door geen bomen te kappen om strips mee te maken!”, is fout. Het album is gedrukt op papier met het FSC-label, wat betekent dat het uit duurzaam beheerde bossen afkomstig is.

Uitgever: Marsu Productions

Richtprijs: 5,25 euro

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Over bloedappelsientjes en studies

Wat een nieuws toch in de Metro! De oogst van bloedsinaasappelen (die rode appelsienen) is mislukt! Volgens het artikeltje zal er deze zomer geen exemplaar te vinden zijn en zullen ook drankjes op basis van de rode vrucht niet beschikbaar zijn. Ik viel bijna om, gelukkig zat ik neer toen ik het las, wachtend tot ik voor mijn laatste examen mocht aantreden. Geen vruchtendrankjes op basis van bloedappelsienen? Wat?! Geen Looza Ace Red of wat? Mijn absoluut favoriete fruitsap ooit! Ja, noteer maar dat ik hopeloos verslaafd ben aan dat drankje. Ooit viel ik voor Looza Ace (oranje), maar sinds de rode versie bestaat, kan ik nauwelijks nog zonder. “Fruitsap drinken? Kies Looza Ace Red!” denk ik dan. Ik zal me maar stilletjes voorbereiden op een periode zonder zeker? Hopelijk halen ze het dan niet definitief uit de handel.

Examen zei je? Ja, dat had ik ook vandaag. Niet zomaar een examen. MIJN ALLERLAATSTE OOIT! Ja hoor. Over machinaal leren en inductie. Heel fijn examen eigenlijk. De vragen waren absoluut niet van de poes, maar als je het gestudeerd had, dan kon je ze zeker oplossen. Voilà, gedaan zie! Hier en daar wat stoms gedaan, maar ik ben nogal zeker dat het goed was. En dat het bij deze ook officieel mijn allerlaatste examen is geworden. Toch voor de universiteit in deze hoedanigheid. Het lucht op. Nu nog wat werk voor de thesis en het zit er helemaal op. Dan kan de vakantie beginnen.

Al goed dat ik niet meer zal moeten studeren als er geen Looza Ace Red is zeg.

Laat een reactie achter