Asjemenou

Vrijdag viel er wat te vieren rond mijn zeer erg gekoesterde relatie. Voor een keertje vertrok ik daarom per trein terwijl de zon nog volop licht gaf. Het gaf me de kans om de trein al van ver te zien komen. Ik slikte even. In de plaats van de gebruikelijke 3 AM96-stellen (3×3 wagons dus) kwamen er 3 klassiek tweestellen (3×2 wagons) mijn richting uit. Het woord “klassiek” is redelijk letterlijk te nemen: de dingen gaan al mee van de jaren 60 (!) en ze zijn zowat de meest voorkomende treinen van de NMBS. Als je zou beweren dat ze nog op kolen of diesel rijden, zou je het nog geloven, maar ze gebruiken toch gewoon elektriciteit. Ze maken soms ook een hels kabaal, alsof iemand constant tegen de trein stampt. Dat had mijn wagon niet, maar bij mij klonk het alsof er iemand óp de trein liep, zoals je in een M6-wagon (de moderne dubbeldek) onderaan hoort. Ah, ik moet me niet zo uitlaten over die stelletjes, want ik had nog een beetje geluk. De trein was namelijk een bonte verzameling van 3 stellen: in het midden een oud, bordeaux stel, achteraan een gemoderniseerde versie in de moderne NMBS-kleuren en vooraan – waar ik ging zitten – een CityRail-rijtuig. Een klinkende naam, maar in feite is het niet zo anders dan de gemoderniseerde versie. Leuk nummertje, dat wel: 987.

CityRail 987

Gemoderniseerd interieur

Binnen is alles een beetje zoals je van de NMBS verwacht als ze andere treinen instellen dan anders: verpaupering. De blauwe zetels van de AM96 zijn veel mooier dan de paarse zetels van zo’n CityRail. Niets zo erg als de bordeaux stelletjes hoor, die hebben groene en blauwe zetels, erg hard. Zelfs een foto op deze weblog zou al een kwelling zijn. Het plastiek van de zetels is in deze gemoderniseerde wagons in feite nog hetgeen dat ze het meeste doet verschillen van de AM96, die hebben stoffen zetels. Helemaal vooraan hoor je ook vaak een “ping”, bij mij weten zo’n signaal zoals nog wel voertuigen hebben: als de machinist niet reageert, zal de trein vanzelf stoppen. De naam ervan ontglipt me. Ooit maakte ik iemand wijs dat dat zoals op de bus is: iemand die belt om te zeggen dat hij/zij er de volgende halte af moet. Op een boemellijntje zou je het nog geloven met zo’n tramachtige trein, op een IC-lijn zoals deze helaas niet.

Paarse zetels en een haak: huisstijl voor "moderne oude brol" van de NMBS

De mist was opgeklaard en het was een heel erg mooie dag geworden, althans in Brugge. Het mooie weer nam ik gewoon mee. De mooie taferelen buiten deden denken aan de lente, zeker na al die sneeuw. De lente zal wel nog niet direct komen, zeker niet met de voorspelde temperaturen voor de volgende dagen, maar genieten mocht toch al eens. Vanachter glas een ware pracht. Lezen zat er niet in, mijn ogen werden te veel aangetrokken door de omgeving. Op de weg zag ik enkele grote, bruine vogels, ik vermoed buizerds. ‘n Zalig zicht.

Gemoderniseerd klassiek tweestel 761 te Berchem (links)

De terugreis op zaterdagavond verliep gek genoeg met nét dezelfde treinconstructie. Nu was de voorkant stel 761, die vrijdag achteraan hing (foto boven). Logisch, want voorkant is nu achterkant. Dit gemoderniseerd niet-CityRail-tuig was ook wel oké. Maar AM96, dat is nog altijd wat anders. Ik zou wel graag eens horen van de NMBS waarom ze die plots niet meer op dit traject inleggen. De voorbije weken viel op dat ze het aantal wagons van 9 naar 6 reduceerden, nu krijgen we 6 wagons die je anders enkel op de boemeltreintjes vindt. Wat ik er ook al niet goed aan begrijp, is hoe dat kan dat deze stellen de veel modernere AM96 kunnen vervangen. AM96 haalt 160 km/u, die mormels maximaal 140. Rijdt de gewoonlijke trein dan te traag? Want de trein kwam wél op tijd aan.

Interieur stel 761

Interieur gemoderniseerd klassiek stel 761

Laat een reactie achter

Nuttige details

Details in het nieuws, soms ben je er echt niets mee:

Simonne Peters? Sandra Pietersen? Sheley Palinck? Zou dit bij Het Nieuwblad de opvatting over diepgaande journalistiek zijn?

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Ik zeg altijd… (vervolg)

duif

Image by Margriet PR via Flickr

Gisteren had ik het over iemand uit de rubriek Het dorp van Man bijt hond, zonet werd ik op de hoogte gesteld van dit:

Vogelbescherming Vlaanderen heeft bij het Agentschap voor Natuur en Bos en de lokale politie van Kortessem klacht neergelegd tegen de uitbater van herenkapsalon ‘Fausto’ in de Dorpsstraat te Kortessem. In het televisieprogramma ‘Man bij hond’ demonstreerde de kapper dinsdagavond hoe hij vanuit zijn tuintje met een luchtkarabijn regelmatig op ondermeer ‘kerkduiven’ en spreeuwen schiet. (Bron: mailing Vogelbescherming Vlaanderen)

Ik kan het maar toejuichen dat de man op zijn minst een klacht aan zijn broek heeft. Wordt hij ook een beetje bejaagd in feite. ‘n Leuk gevoel zal het wel niet zijn.

Met de volgende mededeling kan ik iets minder lachen:

Vogelbescherming Vlaanderen wijst ook met een beschuldigende vinger naar de redactie van ‘Man bijt hond’. Ook al flirten de verhalen in ‘Het dorp’ vaak met uitlachtelevisie, het tonen van dergelijke, illegale praktijken in reportages zou te allen tijde vermeden moeten worden.

Ik wil het woord censuur liever niet gebruiken, maar misschien moet ik maar: het programma moet kunnen tonen wat ze maar willen. Ik zie vaak rommel in het bewuste programma, maar als zij vinden dat ze dat moeten maken én er mee scoren, dan heb ik me daar bij neer te leggen, denk ik. Ik blijf ook redelijk trouw kijken. Noem het een haat-liefdeverhouding. Het ergeren aan de onnozele mensen hoort er bij als je je landgenoten (en de wereld soms) beter wil kennen. Zeker dat rubriekje over ‘n dorp, met al die oudjes met hun bizarre hobby’s, is iets waar ik dat mee heb. Inhoud: nul, komedie: soms een dikke 10. Maar bepaalde dingen niet tonen omdat ze illegaal zijn? Ik zie die nu zelf liever wel. Toedekken dat zo’n dingen gebeuren, lost ook al niet veel op. Bovendien zou de Vogelbescherming (waar ik overigens veel sympathie voor heb) zonder dit programma nooit hebben geweten dat er zo’n pipo is. Net door dat soort beelden komen we te weten dat ze nog bestaan, de dierenhaters. Dat mensen nog altijd een reden vinden om dieren weg te jagen op primitieve manieren.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Ik zeg altijd…

spreeuw

Image by Jar0d via Flickr

… beter 10 vogels in de lucht, dan 1 op de grond met een kogel in zijn lijf. Blijkbaar had die ene man in Man bijt hond dat gisteren toch anders gezien. De “beruchte” kapper uit het dorp schoot er maar wat vogels van de kerktoren. Brr, toch luguber dat sommige mensen zo met vogels omgaan. Omdat ze overal hun behoefte doen. Mja, net alsof mensen veel moeten zeggen. Alsof de aanleg van riolen zo goed is voor de omgeving…

Al goed voor de man in kwestie dat hij in een dorp woont. Als hij dan toch kapper is, dan zal hij er wel de enige zijn en geen klanten verliezen aan zoiets. Moet je niet in een stad proberen denk ik, je cliënteel zal wel snel minderen.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Toch een beetje trots

The logo of Wikipedia.

Image via Wikipedia

Bekijk http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Linda_De_Win&dir=prev&action=history maar eens. 11 november 2009: aanmaak pagina Linda De Win op Wikipedia. Nu ze het spelletje heeft gewonnen, ben ik toch een beetje trots. Want als je kijkt, dan zie je dat uw blogger het artikel over Linda De Win heeft gestart. Nog lang voordat ik wist dat ze zou meedoen aan het bewuste spelletje. Omdat ik van Villa Politica en Wikipedia hou. Niet meer, niet minder. Ik was toen pas gestart met mijn nieuwe hobby, nl. het actief gebruik van Wikipedia. Ik denk dat dat artikel het eerste was dat ik schreef sinds lange tijd. Voor mij ‘n mijlpaal waar ik nu des te meer trots op ben. Mijn tekstje is door een stom toeval nu al ettelijke keren bekeken en gevandaliseerd. Wie had dat kunnen denken…

Erg jammer dat Georges’tje van de Gilde niet meer leeft, bedenk ik nu. Om dezelfde reden: pagina gestart.

Maar trots ben ik dus wel een beetje.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Ander en hopelijk beter

Alles gaat goed bij MNM hoor. De cijfers zitten goed waar ze goed moeten zitten. We moeten het wat tijd geven.

Allemaal vaak (o.a. hier) gequoteerde termen over MNM vanuit de VRT. En dan plots een heuse verandering: Greet Santy, de grote baas, ligt buiten. Rino Ver Eecke komt in de plaats. Waarom? Om MNM de “waarden van de openbare omroep” bij te brengen. Dus blijkbaar voldeed MNM er toch niet aan? Was de VRT toch niet zo blij als ze beweerden?

Een Radio 2-man, die Rino. Fijn, misschien krijgen we dan weer iemand die de VRT-hitzender op het goede spoor krijgt? Misschien met een andere naam. Ik heb zo wel een voorstel. Een vleugje Radio 2 in MNM kan beslist geen kwaad. Vorige vrijdag was er Radio 1212. Ik luisterde uit principe (rond de radiomakers, niet rond het initiatief) maar heel even. Maar de muziek zat wel snor. Een mix van nieuw en iets ouder. Een breed scala aan genres. Dan dacht ik: waarom kan dat niet vaker? Waarom kan na de nieuwste Madonna geen Eurythmics komen? Of Donna Summer na Clouseau? Ik ben geen 80’s-fan, maar ah, wat afwisseling zou zo welkom zijn.

Laat ons hopen dat Rino er graten in ziet. Leren uit de fouten van MNM en het goede van diens voorganger meepikken. Al fijn dat – nog onder Santy – het weekprogramma drastisch is veranderd sinds begin dit jaar. Nu het weekend en de muziek nog zeker?

Laat een reactie achter

Alle leeftijden?

“Tous publics” zegt de doos van de dvd La ballade des Dalton (De ballade van de Daltons, vertaald als film en strip) me. Een mooie tekenfilm, dat wel, maar ik kan me voorstellen dat bepaalde mensen dít toch niet echt “voor alle leeftijden” gaan beschouwen:

Laat een reactie achter

Het succes van het dieet

Opvallend vond ik het om vanmorgen Paul D’Hoore nog eens op tv te zien. Niet dat dat zo uitzonderlijk is, hoewel het omgekeerde een tijdlang wel waar was: hem niet zien was al even uitzonderlijk als mijn eigenste ex-prof Marc Van Ranst niet te zien tijdens de grieppandemie. Paul D’Hoore, financieel analist, blijft zich blijkbaar wel aan zijn dieet houden. Martine Tanghe had hem namelijk voor het programma Volt gevraagd wat af te vallen. Het onmogelijke kwam uit: D’Hoore vermagerde. De tijd is echter rijp voor een nieuw kostuum nu. Bekijk de foto hiernaast maar eens.

Zo te zien is D’Hoore nog steeds heel gelukkig, want zijn lachende gezichtje is nog niet verdwenen. Geen reden meer om niet te diëten als je wat te zwaar bent dus. Als zelfs bon vivant D’Hoore het kan…

Nog een VRT-zekerheid weg. Geen papzak meer als het over geld gaat, de grote Frank die stopt met “vanavond ben ik er weer met meer weer” … Vet en spreuken komen, vet en spreuken gaan, alleen Martine Tanghe blijft bestaan. En sinds haar strenge optreden rond het gewicht van Paul D’Hoore en het voorval met Stef mag dat nog wel even duren.

Laat een reactie achter

Treintjes op, treintjes af

Zo zie, thuis en weer mezelf. Dat was daarnet wel even anders. Net kwam ik in iets nettere kledij thuis. Zo was ik dan ook van de trein gestapt. Een bizarre belevenis, want één van de weinige keren dat ik in een I6- of I10-wagon zat (ik kan die niet uiteen houden omdat die vanbinnen hetzelfde zijn (voor zover ik weet) en ik vergat naar de nauwelijks verschillende buitenkant te kijken). Mooie stoffen zetels, maar het interieur doet me altijd een beetje denken aan een bezoekje bij wijlen mijn overgroottante. Niets mis mee voor even, zeker al geen verslechtering vergeleken met de geüpdatete klassieke motorstellen in welke ik tussen Brussel-Luxemburg en Brussel-Noord zat (er hing ook een niet-vernieuwd exemplaar aan, maar die liet ik maar mooi voor andere passagiers, ik kan ze niemand aanbevelen; het CityRail-stel kon ik ook gebruiken, maar ik moest kiezen hé).

Brussel-Luxemburg? Ja, ik kwam er terug van een sollicitatiegesprek van een plaats die me heel na aan het hart ligt. Eindelijk nog eens een gesprek, dan nog voor een job die me waarschijnlijk wel hard zou liggen. Informatica met een biologische toets: kan het nog beter? Niet bepaald. Het gesprek op zich was wel redelijk afgelopen veronderstel ik. Achteraf dacht ik nog wel: ik kon dit of dit nog zeggen, dat had in mijn voordeel gespeeld. Maar ja, vijgen na Pasen. Het ‘kwaad’ was toch al geschied. Het was een kort, maar goed gesprek. 4 man had me zitten ondervragen over tal van zaken, maar ze wisten al verdomd veel door m’n cv en sollicitatiebrief. Dat maakte het gemakkelijk. Het was wel allemaal in ‘t Engels te doen. Niet zo simpel als je nerveus bent, maar de leider van het gezelschap sprak me al van in het begin toe op een rustige toon. Ik moest niet nerveus zijn. Gelijk had hij, het waren 4 erg vriendelijke mensen. Wetenschappers hé… Die ene man zei dat ze er begrip voor hadden dat ik nog niet gewerkt had (“iedereen hier heeft het ook meegemaakt”) en hij verstond de nervositeit. Dus ook het haperende Engels, waarvan hij later dan toch maar zei dat het toch goed was. Fijn. Mijn Frans was dat niet, wat blijkbaar niet onbelangrijk is in deze positie. Verstaanbaar (Brussel). Mijn Frans is oké als ik het moet lezen, basaal als ik het moet spreken, barslecht als ik onder druk sta. Zoals nu. Het was niet fijn, maar bon, hopelijk was dat niet het allerbelangrijkste. Mijn kennis schiet natuurlijk ook nog steeds te kort, maar dat wisten ze al. Als dat zo’n erg punt was, dan hadden ze mij wel niet laten komen zeker? Afwachten, maar ik hoop hard dat het wat wordt. Verwachten doe ik niet meer.

Daarvoor kwam ik natuurlijk uit hetzelfde station gewandeld. Ik kreeg wat druppels op mijn kop en werd gevolgd en volgde ongewild een leeftijdsgenote die klaarblijkelijk op net dezelfde plaats moest zijn. Niet voor dezelfde job weliswaar.

Toen ik in Brussel-Noord was om over te stappen op het Breakstel (zo’n treinstel), was ik toch maar een beetje verbaasd. Brussel is een kleine grote stad/een grote kleine stad en dat brengt miserie met zich mee. Meer bepaald: daklozen. Toen ik mezelf even trakteerde op een wandelingetje door Brussel-Noord werd ik hard op de feiten gedrukt: een of ander zaaltje daar lag vol dekens en slaapzakken. Daklozen her en der. Het geeft een ongemakkelijk gevoel. Omdat ze crimineel kunnen zijn (ik denk niet graag in stereotypen, maar onbewust doe je dat altijd) en gewoon omdat het zielig is dat er mensen zo moeten leven.

Hun leven in het station: een immens verschil zelfs met de trein waar ik net van stapte. De eerste rit in I11-wagons dit jaar. Wat heb ik ze gemist… Ik had dus inderdaad 4 verschillende soorten wagons vandaag, dat moet je kunnen. Niet gemist, maar toch nog gezien: een paar tjoeptjes sneeuw. Enkele vlekjes in de treinberm. Klaar om definitief te smelten.

Smelten. Soms wou ik dat ik het ook kon…

Laat een reactie achter

Comedy Tanghe

Martine Tanghe toch! Wat ben je toch een grapjas! Lees zelf maar (over de samenwerking tussen VRT en vtm voor het tv-programma voor Haïti):

De samenwerking tussen VRT en VTM begon gisteren met een vals nootje. Op de persconferentie heette Martine Tanghe behalve de pers ook haar collega-presentator en VTM-hoofdredacteur Stef Wauters welkom. En ze verwees fijntjes naar zijn verleden aan de Reyerslaan. ‘Welkom thuis. Het is een bijzonder prettig weerzien na al die jaren. Je vertrek was destijds iets minder prettig.’ Stef Wauters voelde de opmerking niet komen. ‘Ik was het bijna vergeten’, probeerde hij de misplaatste opmerking zo netjes mogelijk te omzeilen. Wauters ruilde meer dan zes jaar geleden de redactie van de VRT voor die van VTM. Een beslissing die hem, niet in het minst door collega Martine Tanghe, zeer kwalijk werd genomen. (bron: De Standaard)

Geef haar eens ongelijk natuurlijk. Onvoorstelbaar hoe die Stef zich heeft aangepast aan vtm. Van de ene dag op de andere was hij weg. Veel vrouwen treurden en vielen voortaan op Wim, maar die bleek voor de mannen te zijn. Tot Freek kwam, was er een grote leemte. En Stef, die werd steeds meer een jonge versie van Dany Verstraeten. De transformatie is in elk geval geslaagd: zie je Stef nu nog Het Journaal presenteren? Ik niet. Zelfs al is het nog geen 7 jaar geleden. Ik dacht dat het al langer was, dat zegt genoeg.

Merci Tanghe, om de mening van anderen eens te formuleren in een krachtige zin. Je stijgt een beetje in mijn achting.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter