Weg met MNM?

27 november 2009 · Ingedeeld onder media · Tagged , , ,

Er was al sprake van toen Donna nog bestond. Zo’n jaar geleden bijvoorbeeld. Donna verkopen. Nu MNM verkopen. Reden: te commercieel. Regel tegen: de openbare omroep moet voor iedereen wat bieden, dus ook voor mensen die dit soort muziek willen horen. Voilà.

Er was een tijd dat ik de VRT gelijk gaf als ze zoiets opwierpen. Ja, Donna/MNM biedt iets dat een ander station van de openbare omroep niét biedt, maar eigenlijk is datgene wat MNM biedt nauwelijks iets meer dan wat een ander biedt. Alleen de dancemuziek zit nog niet echt op een andere zender. Popmuziek hoor je ook op Radio1, Radio2 en Studio Brussel. MNM zelf biedt bijvoorbeeld veel meer muziek die je bij Studio Brussel kan horen dan dat Donna dat deed.

Als Donna nog bestond, zou dat dan anders zijn? Wel, naar mijn gevoel dus wel. Donna had een meerwaarde, de VRT – o wat zijt gij bedankt – vond dat blijkbaar niet. Er was presentatie van mensen die iets van muziek kenden. Er werd gelachen, maar er was geen hysterie. Dat onderscheidde het van Q-music. De muziek verschilde ook wel wat, maar zowel Q als MNM zijn daarin veranderd en liggen nu dicht bijeen. Q-music nam namelijk over wat het nog niet helemaal had overgenomen van Donna: dance. De hysterie bleef evenwel. En MNM? Die nam de hysterie over. Vrolijk zijn is niet langer iets wat vrolijk is, maar iets dat moet om je te profileren.

Dan vraag ik me nog af wat MNM laat bestaan. De VRT merkt op dat MNM het goedkoopste station is. Natuurlijk, maar de redenen waarom zijn eigenlijk heel zwak. Vergelijk MNM met pakweg Radio2. MNM heeft zijn ochtend- en vooravondprogramma en voor de rest vooral gaatjeskaas. Als het vakantie of weekend is, dan zijn er ’s avonds geen gepresenteerde programma’s (Regi en Peter Luts zeggen nauwelijks iets). Net op momenten dat er ook op tv niets is, moet je het dus met muziek alleen stellen. Geen professionele stem die eens wat zegt over het liedje. Ook met de nakende MNM 1000 (de opvolger van Donna’s Top 2000) is het zo. Na 21 uur is er herhaling van de muziek van die dag. Live presentatie? Vergeet het. De stemmen die er nog zijn, zijn vaak nog niet professioneel genoeg, maar ze zijn vooral over het algemeen jong. Goedkoop dus. Dus: weinig programma’s (zeker op dure momenten als vakanties en weekends) + jong personeel = goedkoop. Jammer genoeg hoort een persoon die een klein beetje meerwaarde wil het verschil.

De presentatoren springen overigens ook van het ene programma naar het andere. Soms hoor je ze dagen aan een stuk. Ze vallen in, maar presenteren hun eigen programma ook nog steeds. Zeer gek dat er niet zo iemand is die dan even inspringt. Het was blijkbaar een groot probleem toen Joyce Beullens opstapte.

Dus als dit alles beter kan door MNM te verkopen aan bv. SBS Belgium (VT4, VijfTV), dan moet de VRT dit beginnen overwegen. De kwaliteit is duidelijk gezakt, net als het aantal luisteraars. Mensen bereiken is dus niet bepaald gelukt. Donna terugroepen zal wel niet voor de eerste jaren zijn (fouten toegeven is moeilijk), dus wat rest er nog? Ofwel omvormen ofwel inderdaad verkopen aan een groep die er kwaliteit in kan steken, hopelijk. Maar een openbare omroep die niet langer inhoud kan aanbieden, daar schieten we niets mee op.

Zo’n MNM 1000 bewijst alleen maar eens te meer dat MNM zijn Donnaverleden niet kan afwerpen. Tabula rasa maken zonder die dingen eruit te gooien, dat is wel gek. Het spook van Donna blijft achter het slabakkende MNM dwalen.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Een moeilijke erfenis

26 november 2009 · Ingedeeld onder Hergé, actualiteit

Tintin

Image by Michael Heilemann via Flickr

Kuifje, de klassieker der klassiekers als je spreekt over het Europese beeldverhaal. Beroemd van België tot Japan, enkel de Angelsaksische landen doen er nog niet zo aan mee. Daar moet de nakende film een mouw aan passen. Steven Spielberg en Peter Jackson nemen die taak op zich. Sterker nog, Peter Jackson zou met Tintin: The Secret of the Unicorn (Het geheim van de Eenhoorn – De schat van Scharlaken Rackham) intussen al klaar zijn. Enkele grote Kuifjefans roepen echter op om niét te gaan kijken. Paradoxaal?

Je zult het wel verstaan als je het volgende leest, denk ik. Bob Garcia, een Fransman, had 5 essays geschreven over Hergé en Kuifje, met een oplage van 500 stuks. Daarbij gebruikte hij één afbeelding van Kuifje. Eentje te veel voor de erfgenamen van Hergé, zijn weduwe Fanny en haar nieuwe echtgenoot, Nick Rodwell. Die spanden een rechtszaak aan en ze wonnen. De schrijver moet 40.000 euro betalen. Een ware ravage voor de bewuste man, die met zijn essays niet eens rijk kon en wou worden.

Juridisch gesproken is het natuurlijk wel juist. De man had geen toelating. Maar de familie Rodwell is niet echt menselijk. Als er wat over Kuifje of Hergé verschijnt waar zij geen controle over hebben, dan eindigt het altijd heel snel in een rechtszaak. Zo is er ooit een geweldig goede site over Kuifje gesloten omdat die ook ongevraagd tekeningen gebruikte. De site was pure reclame voor Kuifje. Een zeer complete site, met allerlei vrij onbekende weetjes, niet eens anti-Rodwell. Zo eigenlijk alles wat je maar wou weten over Kuifje. Maar ja, Rodwell verdient daar niets aan, toch niet rechtstreeks. Zo’n info staat ook in de honderden boeken over Kuifje, die vaak weinig algemene inhoud hebben.

Het was zo ook al verboden om foto’s te nemen in het recent geopende museum over Hergé. Journalisten die de opening bijwoonden moesten hun camera thuis laten. Wat een idee. Sommige journalisten bleven dus thuis. Het verhaal kreeg een staartje, want na wat negatieve commentaar door bepaalde journaliste, reageerde Nick Rodwell furieus en begon hij in het leven van die journalisten te graven. Op de weblog op de Kuifjewebsite vroeg hij zich dan bijvoorbeeld openlijk af of een bepaalde journalist zo negatief doet omdat hij zelf een slecht leven heeft, door o.a. zijn gehandicapt kind.

Toen er Made in Belgium was, een tentoonstelling voor 175 België, kon er ook geen prentje van Kuifje af om er tentoon te stellen. Waarom niet? De erfgenamen krijgen er geen cent voor. Na wat negatieve kritiek gaven ze uiteindelijk toch toe. Maar in het geval van schrijver Garcia dus niet. Onderhandelen en samen tot een vreedzame oplossing komen blijkt onmogelijk voor de erfgenamen. Dus maken ze het leven van die man maar even stuk. Auteursrechten zeggen ze dan.

Dus roepen de echte fans op om niet langer Kuifjeproducten te kopen. Geen films bekijken, het museum niet bezoeken. Ze hebben zich niet gekeerd tegen Kuifje, wel tegen de bestemming van het geld van de producten: de wrede erfgenamen. Niets tegen de film, wel tegen Rodwell dus. Ik weet niet of ik er zo ver in wil gaan, maar de actie mag wel op mijn sympathie rekenen. Hopelijk worden de volgende erfgenamen een stuk milder.

Jammer genoeg zijn ze hier niet alleen in. Erfgenamen van andere kunstenaars zijn vaak niet minder erg. Jammer, zeker als het over dingen gaat waar zij voordeel uit putten, hoewel onrechtstreeks.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Mooie carrièrewending

25 november 2009 · Ingedeeld onder rariteiten

farmer

Image by docman via Flickr

Ken je Matthias en Christophe De Meulder nog? De eens zo populaire tweeling uit Man Bijt Hond, die in de eerste seizoenen van het programma zomaar binnen mochten bij allerlei bv’s en daar hun ongezouten kritiek gaven op het leven van die mensen. Volgens Het Nieuwsblad Online zijn ze tegenwoordig actief in het pokermilieu. Ze doen het daar niet onaardig. Het dagblad schrijft er dus met plezier over op de website. Voor de zoveelste keer stel ik me evenwel de vraag: is daar nog een eindredactie? Ik denk van niet, maar dat levert een grappig stukje op (negeer de meervoudsvorm dan wel):

De goede resultaten aan de pokertafel leverde de tweeling een sponsordeal op met PokerStars, de grootste pokerwebsite ter wereld. Door die deal zouden de boers in theorie van poker hun job kunnen maken, maar dat willen ze niet.

Van boer tot professionele pokerspeler: waarom ook niet?

Reblog this post [with Zemanta]

Reacties (2) »

Voetbal…

24 november 2009 · Ingedeeld onder actualiteit · Tagged , , ,

Nouvelle tribune Royal Excelsior :fr:Mouscron ...

Image via Wikipedia

Sport, het blijft me verbazen. Wereldvreemde mensen veroordelen tennissers tot straffen van dopingzondaar, het moet allemaal maar kunnen. Afgelopen weekend keek ik weer vreemd op, deze keer rond het voetbal. Trainer Michel Preud’homme van A.A. Gent had tijdens de match tegen Standard een televisieschermpje bij. Dat is verboden, Standard dient klacht in. Nuttig?

Natuurlijk niet. Ik vraag me af wie zo’n onzinnige regels verzint. De argumentatie van de scheidsrechters luidt dat een televisiescherm slechte beslissingen van hun kant direct terug in beeld kan brengen. Ja, en dan? Als iemand naar de radio luistert in het publiek of bij de trainers, dan worden die fases niet langer betwist, ook al horen ze daar ook dat er iets mis is? Of gewoon het roepen van de supporters, is dat dan niet erger?

Flauwe regel. Beelden komen vroeg of laat toch. Binnenkort kijk je vast met veel gemak tv op een gsm. Ook verbieden? Je kunt echt direct ingelicht worden van alle rare beslissingen tegenwoordig. Leven ze bij de voetbalbonden nog in de vorige eeuw?

Als ze een regel willen, dan moeten ze maar beslissen dat die beelden geen aanstoot mogen geven. Dus dat de trainers aan de kant blijven, zoals ze hoe dan ook moeten. De scheidsrechter heeft het laatste woord. Hem met beelden lastigvallen mag niet, punt. Zo simpel is dat. De trainer moet kunnen worden weggestuurd als hij gebruik maakt van de beelden om de scheidsrechter de oren te wassen of zo. Al die stomme regeltjes.

Tv’s op het veld zijn dan misschien redelijk onnozel, maar verbieden, sja… Dat schuift het probleem wel op. Misschien maakt het het zelfs beter mét beelden. Als de trainer een fout ziet die er eigenlijk geen is, dan heeft hij deze keer geen reden meer om uit te halen. Voor fouten die er wel echt zijn, is dat natuurlijk andersom. Maar dus: de trainer moet zich hoe dan ook koest houden. Of hij de beelden nu heeft of niet. Of hij nu gelijk heeft of niet.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Ook dat is mijn stad

23 november 2009 · Ingedeeld onder Brugge

De Burg Brugge

Image by Wolfgang Staudt via Flickr

Brugge is een stad met vele kantjes. Een stad die naam waardig eigenlijk. Een kleine, doch echte stad.

  • Een stationsbuurt vol gespuis, toevallig of niet net na verlies van Club Brugge, al vermoed ik eerder dat een actie van een café er meer mee te maken had.
  • Een standje van winkelketen fun op ‘t Zand.
  • Een standje van de Gezinsbond (o wat toevallig een organisatie met CD&V-banden) dat verblijd werd met de komst van de goedheilige man zelve: Sinterklaas met een orkestje en 3 zwarte pieten. Ze waren net binnen voor het kletterende onweer van gisteren.
  • Oudjes die vriendelijk naar je zitten te lachen vanaf je je blik op hen richt, al dan niet per ongeluk.
  • Johnny’s en Marina’s (voor een keer werden het Sabrina’s).
  • Een vrouw met een ultrakorte rok, ultrahoge botten (laarzen hé) en nog ultrahogere kousen zodat een belachelijk stukje been tóch koud heeft. Ik snap die mode nog steeds niet. Zowel zoon als dochter hadden gelijkaardige botten.

Mijn stad: voor marginalen en oude vrouwtjes, maar ook kindvriendelijk en eeuwig fijn om er te zijn.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Google geeft het antwoord alweer!

22 november 2009 · Ingedeeld onder rariteiten · Tagged ,

Zoals nogal vaak gebeurt, werkte er weer eens iets niet op de site van Het Nieuwsblad. Ik klik op een artikeltje dat blijkbaar over Gent gaat en er komt op:

“Niet gevonden” wordt blijkbaar geassocieerd met vriendschap zoeken in Google. Misschien een hint dat mensen die iets niet vinden op internet beter vrienden zouden zoeken – en vinden? Gek toch hoe Google associaties maakt met het woord “vinden”…

De link met Brugge en Gent heeft er misschien ook mee te maken dat de burgemeesters een soort stadsgevecht voeren? Mooi hoe Google verzoenend wil optreden!

Laat een reactie achter

Vlaamse Televisie van Misbruik

21 november 2009 · Ingedeeld onder media · Tagged ,

In Scream, Jackson and his sister Janet angril...

Image via Wikipedia

Eind juni had ik het al eens over de boekjes die extra nummers op de markt brachten “ter ere van” Yasmine. Dat moet met aanhalingstekens, want je moet niet te lang nadenken om te beseffen dat ze daar mooi munt uit kunnen slaan. De weken erna sierden de speculaties over Marianne Dupont de roddelblaadjes dan nog eens. De cd’s van Yasmine staan overal te koop en haar liedjes halen hitlijsten van homo’s als geen ander.

Die nog bekendere dode, Michael Jackson, is hetzelfde lot beschoren. Ik heb ook gezondigd en kocht een cd. Ik was weliswaar altijd al wel fan, zelfs in de laatste Wacko Jackojaren, maar een cd kopen? Nope. Na zijn dood wel. Zijn cd’s verkopen blijkbaar bij iedereen erg goed. Zijn schulden zouden intussen al afbetaald zijn. De erfgenamen (o.a. zijn familie) kunnen beginnen hopen op een leven vol rijkdom. Het is ze gegund, de muziek verdient het, al is het voor Michael helaas te laat.

Waar ik dan geen sikkepit respect voor kan opbrengen, is lijkenpikkerij. Die boekjes die ik net aanhaalde bijvoorbeeld. Die verkopen maar en wie krijgt het geld? Voornamelijk de boekjes natuurlijk. Een andere vorm hiervan bestaat in zo’n belachelijke tv-programmas. K2 zoekt K3 of zo. Geen doden in dit geval, maar het pijnlijke verlies (voor de kindjes) moest ook commercieel uitgebuit worden. De kindjes en hun ouders keken met velen.

Dus wat doet vtm? Hetzelfde met Michael Jackson. Samen met het Nederlandse RTL4 gaan ze op zoek naar een perfecte imitator van de King of Pop. Proper. De man is nog maar goed begraven of ze buiten het uit. VT4 is er dan nog trots op dat ze ook zo’n programma gaan maken en dat hun plannen zelfs ouder zijn! Onschuldig? Natuurlijk. Maar het zal toch weer wat opleveren. Ik vind dit geen spat beter dan die boekjes. Verkopen op kap van de doden waarvan iedereen nog onder de indruk is. Misbruik van de menselijke gevoelens dus. Zal vtm ook een nieuwe Elvis zoeken? Een nieuwe John Lennon? Natuurlijk niet, want dat zou niet pakken. Imitatoren van Elvis genoeg en Lennon is gewoon zo’n icoon dat je daar af blijft. Ook van Elvis trouwens, daar maak je geen programma over. Geen uitlachtelevisie waarbij je alle slechte imitatoren afkraakt. Maar met recente doden moet dat blijkbaar kunnen. Nog eens een soort Idool. Het houdt maar niet op. Gek dat dat genre nu nog steeds niet is uitgemolken…

Reblog this post [with Zemanta]

Commentaar (1) »

Wat met België?

20 november 2009 · Ingedeeld onder actualiteit · Tagged , , ,

Herman Van Rompuy is het geworden: “president” van Europa. In feite president op z’n Frans: voorzitter. Het klinkt in het Nederlands natuurlijk leuker als president. Ah ja, laten we daar maar niet over vallen. Van Rompuy heeft een zeer mooie job gekregen, vol prestige. Macht misschien niet, maar dat hoeft misschien ook niet. Hij wordt een van de gezichten van Europa, naast Barroso. België heeft als stichtend lid zo erkenning gekregen voor al wat het land betekent voor Europa. Denk maar aan Brussel, dat steeds meer een Europese dan een Belgische (laat staan Vlaamse, wat een belachelijk idee!) stad is. Van Rompuy, het ga je goed.

De redenen waarom Van Rompuy gekozen werd, zullen ons wel nooit helemaal duidelijk zijn. Volgens mij speelt vooral zijn imago van conservatief politicus. Dat hij Duits en Frans kent, zal Sarkozy en Merkel wel hebben doen inzien dat een Belg het beste is om hun beider posities te verdedigen, zonder nadeel voor de bevriende partner. België is Europa in het klein. Hij komt niet uit een land dat schoothondje speelde voor de VS. Zijn rustige vastheid maakt hem voor conservatieven een geschikte persoon. Hij is ook lid van de EVP, de Europese koepel boven de CD&V, de partij die de verkiezingen won. Een socialistische Brit die de VS steunde? Nee, niet nodig. Maar zelfs de Britten moeten ergens wel blij zijn met Van Rompuy, want hij is niet de man die zo hard vooruit wil. Hij is meer de man van het nu. Europa uitbreiden is niet zijn grootste bekommernis, integendeel. Turkije lid maken wees hij al af. Het moet vele conservatieven als muziek in de oren klinken. Ja, hij zal wel de man zijn die de stem van vele mensen in Europa vertegenwoordigt. Hij is trouwens inderdaad de rust zelve, maar kan daarbij heel gevat uit de hoek komen. Zijn intelligente ironie maakt hem grappig én duidelijk. Een duidelijk standpunt maken, daar kan niemand tegenop, zeker niet als het vol ironie zit. Hij is er een kei in het parlement. Hij beantwoordt vragen met ironie, de oppositie lacht, maar kan er niet tegenop. Als dat lukt in Europa en de wereld: prima. Dat zal de eenheid vooruit helpen.

Maar wat met België? Van Rompuy kan geen premier blijven, maar wie komt in zijn plaats? Er zijn enkele mogelijkheden:

  • Yves Leterme: omstreden aan beide kanten van de taalgrens, maar toch dé grote winnaar van de verkiezingen. Daardoor niet te onderschatten. CD&V gelooft in hem en dat zullen we geweten hebben. ALS de CD&V de premier mag leveren, dan lijkt hij de enige kandidaat. CD&V is ook de grootste partij.
  • Didier Reynders (ook bekend als deejay Reynders, als je sommige mensen zijn naam hoort uitspreken): zeer omstreden aan Vlaamse zijde, ook regeringspartij PS zal hem niet zien zitten. Maar de liberalen zijn wel de grootste familie. Hun komt in die zin het recht toe om de premier te leveren.
  • Elio Di Rupo: maakt geen kans zonder sp.a in de regering. Bovendien zijn de socialisten samen niet bepaald sterk genoeg. Aan Vlaamse zijde zal Di Rupo ook niet snel geaccepteerd worden.
  • Guy Verhofstadt: de enige Vlaamse liberaal die kans maakt om premier te worden. Helaas: hij is fractieleider in het Europees Parlement en binnen de Open Vld ligt zijn generatie al maanden onder vuur. Wel is het een liberaal die in heel België goed in de markt ligt. Zowel binnen als buiten zijn partij.

Dat is het eigenlijk. Feitelijk is geen enkele kandidaat onbesproken genoeg. Van Rompuy was dat enkele maanden geleden wel. Toen heette dat nog een nadeel, maar de geschiedenis wijst uit dat het beter ging zo dan met Leterme.

Ik vind dat nu wel straf. Ons land stikt van de politici, maar geen enkele lijkt geschikt genoeg om het land te leiden? CD&V lijdt inderdaad aan armoede. Alle anderen uit die partij zijn intussen op de achtergrond verdwenen. Kris Peeters niet, maar die stapt niet op. Dus wie is er anders dan Leterme? En wie komt dan in de plaats van Leterme op Buitenlandse Zaken? Ongetwijfeld een liberaal, want dat is een belangrijke post. Geen premier, dan zeker de minister van Buitenlandse Zaken, zo lijkt het wel. Maar dan moet een andere liberale post weg en die zal dan weer bij CD&V komen. Voor Vervotte? Wegkwijnend in de Kamer.

Een liberaal aan de macht? Het kan, maar ik veronderstel dat Reynders het dan wel zou moeten worden. Een slecht idee gezien de schandalen waar hij blijkbaar altijd wel ergens iets mee te maken heeft, maar wat nooit bewezen wordt. Dan is de post van financiën vrij en die zal Leterme dan zeker willen. Wie wordt dan minister van Buitenlandse zaken? Een liberaal misschien, maar misschien een CD&V’er weer. Maar dan moet er een andere liberaal respectievelijk christendemocraat weg.

Een stoelendans dringt zich op dus. Het land lijkt weer in een crisis te belanden, hetzij omdat er geen machthebber aangeduid kan worden, hetzij omdat er een slechte aan de macht komt.

Misschien moeten we wel weer een grijze muis aan boord halen. Een politicus met een goede naam, maar een achtergrondfiguur. Wie? Geen idee, ik ken die mensen ook niet zo goed. Misschien een Duitstalige, die geen last heeft van Franstalig of Vlaams te zijn? De ideale consensusfiguur. Maar wie dan? De socialisten zijn sterk daar, maar niet in het parlement.

Wat een miserie. Wie had dat ooit gedacht: dat ons land niet verder zou kunnen zonder Van Rompuy? Maar ah, ons land komt er altijd wel doorheen. Zeker weten. De labiliteit van de regeringen in België maken het land net zo stabiel: alleen de echte machtige mensen blijven op den duur over en komen ooit wel boven. Ooit.

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Google geeft het antwoord

19 november 2009 · Ingedeeld onder rariteiten

Google is uw vriend! De Standaard vraagt zich af waarom Erik Arckens van Vlaams Belang nu toch beslist in het parlement te blijven voor Vlaams Belang. Medische redenen zouden daar aan de basis van kunnen liggen. Welke? Geen idee. Maar toevallig gaf Google Advertenties een hint. Denkende aan het feit dat Google ‘passende’ advertenties plaats op webpagina’s, vraag ik me af of Google meer weet over Vlaams parlementslid Arckens. Kijk maar:

 

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

Spirou et Fantasio intégrale 8: Aventures humoristiques

18 november 2009 · Ingedeeld onder Franquin · Tagged , , ,

Cover "Aventures humoristiques"

Het wrede lot van de verzamelaar: je kunt precies nooit alles hebben. Als fervent Franquinverzamelaar en -kenner probeer ik zo veel mogelijk van André Franquin in bezit te krijgen, maar dat lukt helaas niet. De hoop dat dat ooit helemaal lukt, wordt ook steeds kleiner. Gelukkig zijn er altijd uitgaven die wel helpen om de verzameling zo compleet mogelijk te maken. Ik haalde het al vaker aan: de intégrale-reeks van uitgeverij Dupuis, met grote reeksen zoals Johan en Pirrewiet, Robbedoes en Kwabbernoot en Lucky Luke.

Achtergrond

Vorige week verscheen in die reeks het laatste exemplaar uit de reeks Robbedoes en Kwabbernoot. Album 8 met het verzameld werk van André Franquin voor deze stripreeks: Aventures humoristiques. Van 1947 tot 1968 was Franquin de bezieler van deze reeks, maar hij heeft die zelf nooit gecreëerd. Dat zat hem al eens diep, hij had het gevoel opgesloten te zitten in een reeks waarvan hij niet de echte eigenaar was. Steeds meer ging zijn aandacht naar Guust Flater. In de jaren 60 besloot Franquin een punt te zetten achter Robbedoes en Kwabbernoot. In schoonheid, want de perfectionist in Franquin verdween niet met de weggeëbde liefde. Dit boek belicht de laatste jaren van Franquin als tekenaar van deze reeks.

Eén van de redenen om te stoppen, was de zware verantwoordelijkheid rond de reeks. Robbedoes was en is ook het uithangbord van het gelijknamige tijdschrift. Robbedoes zonder Robbedoes en Kwabbernoot, dat kon bijna niet. Bovendien had de reeks daardoor bepaalde beperkingen. Ze werd extra gecontroleerd door de uitgever, een persoonlijke vriend van Franquin, maar vaak ook een hardnekkig zakenman. Franquin moest dus presteren op een manier die niet de zijne was. De gevolgen konden niet uitblijven…

Midden 1961 startte het eerste verhaal uit dit boek, QRN op Bretzelburg, maar op het einde van dat jaar werd het onderbroken om pas midden 1963 opnieuw te starten. Franquin was depressief en moest van de dokter rusten. Hij werkte nog aan Guust Flater tussendoor, maar Robbedoes en Kwabbernoot was er echt te veel aan. Hoewel dit het begin van het einde leek te betekenen, kwam Franquin terug en maakte daarna nog 3 verhalen rond Robbedoes. Ook deze 3 staan nog in dit lijvige boek.

De verhalen

QRN op/sur Bretzelburg

Mijn favoriet binnen de reeks. Kwabbernoot is dol op transistorradio’s en laat die overal slingeren. De Marsupilami eet er eentje op en die komt in zijn neus terecht. Dat zorgt voor grappige situaties, maar vooral voor storingen (QRN) van radiogolven in de streek. Een zekere Switch komt binnenvallen om de storing te detecteren, want daardoor kan hij geen contact meer hebben iemand met wie hij nauw radiocontact heeft: de koning van Bretzelburg, die om hulp schreeuwt. Inderdaad, de koning wordt er gevangen gehouden door een van zijn officiers, generaal Schmetterling. Die laat Switch ontvoeren, maar per vergissing nemen ze Kwabbernoot mee. Robbedoes en Switch ontdekken dit en gaan naar Bretzelburg. Ze treffen er een verarmd land aan, waar Spip het gevaar loopt opgegeten te worden en mensen in kranten gekleed zijn. Elk centje lijkt naar de wapenindustrie te gaan, of beter: in de zakken van de generaal. Door in het buurland onrust te stoken in een andere identiteit, weet hij zo een bewapeningswedloop te creëren tussen beide landen, waarbij alleen hijzelf steeds rijker wordt. Gelukkig groeit het verzet in het land en – geholpen door een genezen Marsupilami – zo krijgen de helden en Switch de kans onder te duiken en de koning te helpen. In een schuilhol van het verzet treffen ze de generaal aan, die zo snel overmeesterd wordt. Het land wordt hersteld, er komt een zeer nauwe vriendschap tussen Bretzelburg en het buurland.

Een mooi verhaal vol grappen, niet in het minst door kok Kilikil, die Kwabbernoot op de rooster moet leggen. Het sadisme in zijn job is beangstigend: hij kookt voor de neus van een uitgehongerde Kwabbernoot en hij krast met zijn nagels over een schoolbord en met zijn vork over een bord. Bij het zien daarvan voel je zelf de rillingen.

Bravo (les) Brothers

Dit verhaal is bezwaarlijk een verhaal van Robbedoes en Kwabbernoot te noemen, want eigenlijk speelt Guust er een zeer grote rol. Veel fans beschouwen dit verhaal dan ook eerder als een lang Guustverhaal, maar goed, het hoort nu eenmaal bij Robbedoes en Kwabbernoot…

Guust heeft in dit verhaal drie chimpansees gekocht voor de verjaardag van Kwabbernoot. Uiteraard is die daar niet erg blij mee, maar dat kan hij niet laten uitschijnen, dus houdt hij de apen voorlopig gewoon op kantoor. De apen steken al snel heel wat uit op de redactie. Intussen duikt ook het vorige baasje, Noé, op. Hij blijft de apen volgen en Robbedoes krijgt dit in de gaten. Hij probeert met de man aan de praat te geraken, maar dat mislukt. Noé kan elk dier temmen, maar is enorm slecht in menselijk contact. Toch heeft Robbedoes al snel door dat Noé de apen heeft afgestaan omdat hij ze eigenlijk niet zelf in bezit had. Zijn circus is gestopt en heeft de apen verkocht. Het succes van Noé hing echter samen met die apen. Nu is hij arm. Robbedoes maakt dit duidelijk aan Guust, die de apen met verdriet teruggeeft. Noé maakt op zijn manier duidelijk dat hij er heel blij om is en trekt op tournee.

Les Robinsons du rail

Dit verhaaltje kwam tot stand met hulp van de SNCF, de Franse spoorwegen. Het is geen echte strip, maar een geïllustreerd verhaal. Yvan Delporte schreef het, Jidéhem en Franquin maakten de afbeeldingen. Het verhaal gaat over de doop van een nieuw type trein, maar Guust zet het ding per ongeluk in gang waardoor het oncontroleerbaar begint te rijden. Dankzij een kip komt de trein na heel veel ongelukjes tot stilstand… in een tunnel.

Hommeles in Rommelgem/Panade à Campignac

Robbedoes haalt Kwabbernoot weg van zijn kantoor om te ontspannen in Rommelgem. Helaas is dat wat buiten hun vriend, de graaf van Rommelgem, gerekend. De graaf is namelijk bezig met het verzorgen van een enorme baby: Zwendel! Zwendel is bij een vorig avontuur (De schaduw van Z) kinds geworden. De graaf is helemaal uitgeteld. Robbedoes en Kwabbernoot helpen hem. Helaas worden ze tegengewerkt door een oud-Zwendelman, die zijn grote baas blijft volgen. Hij besluit Zwendel te ontvoeren en ontziet niets of niemand: zijn verlammingsapparaat verlamt zowat heel Rommelgem. Uiteindelijk is het de Marsupilami die de helden uit de nood helpt. De graaf verzamelt alle verlamden in zijn kasteel en gaat ze helpen. Tot de Marsupilami op hem schiet met het apparaat. Niemand meer om te helpen. Einde Robbedoes voor Franquin…

Of toch niet. Want er komt een tweede einde: de graaf had zijn voorzorgen genomen en heeft een anti-Zwendelapparaatje gebruikt. Hij was dus niet verlamd en slaagt er toch in iedereen weer tot leven te wekken. Ook Zwendel, die als bij wonder zijn verstand terug heeft.

Nog even dit

Zoals met zovele boeken is dit exemplaar niet in het Nederlands verkrijgbaar. Basiskennis van Frans lijkt me voldoende. Naast de vernoemde strips, krijg je er ook een hele hoop uitleg bij. Over hoe de verhalen tot stand kwamen, ook datgene wat ik hierboven neerschreef en nog veel meer. Er staan ook nog een aantal redelijk onbekende platen bij, zoals covers voor het weekblad. Vrij speciaal is de toevoeging van enkele onuitgegeven platen voor QRN in Bretzelburg. Franquin moest in het begin het verhaal wat rekken omdat de scenarioschrijver nog niet klaar was met zijn tekst. Zo verschenen een hele rits korte grapjes rond de Marsupilami binnen het verhaal. Die zijn later niet opgenomen in het album, maar wél in dit boek. Helaas… het was blijkbaar te veel gevraagd om TWEE stroken er ook nog in te stoppen. De twee laatste weggevallen stroken staan er dus niét in. Een gemiste kans lijkt me.

Richtprijs: € 22,-

Uitgeverij: Dupuis

Reblog this post [with Zemanta]

Laat een reactie achter

« Vorige ingaves
Volgende Pagina »